«Αν δημιουργουσα ενα κομμα θα το ονομαζα ‘Ειμαστε ολοι φιλοι’»

Η τέχνη μπορεί να γράφεται με «τ» κεφαλαίο ή και να μη γράφεται καθόλου, να έχει οπαδούς ή και υπηρέτες, θεατές ή να διαδραματίζεται μπροστά σε άδεια καθίσματα. Αντέχει όμως στο χρόνο και στις κακουχίες γιατί πίσω από την αληθινή έκφραση τέχνης κρύβεται το όραμα ενός καλλιτέχνη.

Η πολιτική μπορεί να έχει οπαδούς και οδηγούς, αλλά δε μπορεί να μείνει μόνη χωρίς θεατές γιατί τότε πληγώνεται θανάσιμα και κάνει τα πάντα για να βγει στη σκηνή.

Δύο παρατηρητές, ο Σταμάτης Σακελλίων και η Μαρία Αμπατζή, ανέκριναν περί πολιτικής και τέχνης το ζωγράφο Πασχάλη Αγγελίδη και διαπίστωσαν ότι παρόλο που μένει πιστός στην πολιτική του παλαιού και πλέον του νέου ΠΑΣΟΚ σαν καλλιτέχνης μπορεί να αντιστέκεται, να μιλάει ανοιχτά για τα κακώς κείμενα του σιναφιού του χωρίς να φοβάται ότι κάποιοι θα τον θεωρήσουν ξένο σώμα. Όταν έχεις εξάλλου την τέχνη στο πετσί σου δε χρειάζεσαι αρμοδίους και κριτικούς να αποφανθούν για το έργο σου, μόνο την αγάπη του κοινού, αγοραστικού και μη.



Ροκιές και ανανέωση

ΠτΘ: Θα επανέρθει ο Κώστας Λαλιώτης ενεργά στο ΠΑΣΟΚ;

Π.Α.: Εγώ είμαι ροκ, παραμένω, απλά δε μπορώ πια να χορέψω ροκ…

ΠτΘ: Όταν γινόταν ο χριστιανομαρξιστικός διάλογος κάποιος σοβαρός ηγούμενος είχε πει «ο Θεός είναι ροκ». Κύριε Αγγελίδη, νέο ΠΑΣΟΚ, όπως λέμε νέοι εργατικοί στη Βρετανία;

Π.Α.: Νέο σημαίνει ότι μπαίνουν και νέα πρόσωπα, θ’ ανοίξουν οι πόρτες σε κάποιους τους οποίους είχαν πίσω από την πόρτα, όπως είμαι κι εγώ. Είμαι συνεργαζόμενος με το ΠΑΣΟΚ από το 1978. Είχα δει από παλιά στο που μπορούμε να φτάσουμε.

ΠτΘ: Αναφέρεστε στον κ. Μάνο και τον κ. Ανδριανόπουλο;

Π.Α.: Όχι, αναφέρομαι στο φίλο μου, το Μίμη Ανδρουλάκη και τη Μαρία Δαμανάκη. Για τον κ. Ανδριανόπουλο και τον κ. Μάνο δεν έχω καμία αντίρρηση. Ούτως ή άλλως ζούμε σε μια φιλελεύθερη εποχή και πολλές φορές υπάρχουν ελευθεριάζουσα στοιχεία στην οικονομία και την πολιτική. Δε μπορείς να ζεις σ’ ένα κλειστό κύκλο και σε μια κοινωνία κλειστή, απομονωμένη, αποστειρωμένη, όταν όλα είναι παγκοσμιοποιημένα.

ΠτΘ: Πώς ένα κόμμα, το οποίο κυβερνάει 20 χρόνια τη χώρα και είναι συντηρητικό στις δομές του…

Π.Α.: Ήταν συντηρητικό στις δομές του. Πιστεύουμε ότι όλα θ’ αλλάξουν. Η δομή όλων των κομμάτων στην Ελλάδα ήταν άκρως συντηρητική γιατί δε μπορούσαν να λειτουργήσουν αλλιώς. Είχαμε δομή κόμματος με αριστερές αντιλήψεις, είτε ήταν δεξιά κόμματα, είτε αριστερά, είτε σοσιαλδημοκρατικά. Λέγεται ότι πρέπει να είσαι πολύ πιστός στο κόμμα, τα μέλη του κόμματος να μην εκφράζουν καμία διαφωνία. Προσωπικά δε συμφωνώ μ’ αυτή την άποψη. Αν δεν υπάρχουν διαφωνίες και δε βγαίνουν προς τα έξω, δε γίνεται διάλογος.

ΠτΘ: Ο Μίμης Ανδρουλάκης υποστήριξε ότι στην ουσία είναι μια πρόσκληση σε διάλογο και δεν πρόκειται για προσχώρησή του στο ΠΑΣΟΚ, έννοια που παραπέμπει σε παλιό μοντέλο πολιτικής.

Π.Α.: Πιστεύω ότι περάσαμε σε μια άλλη εποχή και πρέπει να λειτουργήσουμε αλλιώς, είτε μας αρέσει είτε όχι. Μπορεί να με πειράζουν κάποια πράγματα συναισθηματικά και μα μη θέλω να τα δεχτώ, αλλά πρέπει να βλέπω τι γίνεται γύρω μου.

Εικόνα, χρήμα, σπουδές

ΠτΘ: Έχουμε την αίσθηση ότι οι κινήσεις του Γιώργου Παπανδρέου παραπέμπουν περισσότερο σε μάνατζερ, ειδικά σε θέματα επικοινωνίας.

Π.Α.: Ο πολιτικός είναι ένας διαχειριστής της οικονομίας, γι’ αυτό και λέμε για πολιτική οικονομία. Το εκάστοτε κόμμα και η ιδεολογία του κάθε ανθρώπου και οι ουτοπίες που έχουμε για τη δικαιότερη κοινωνία τι είναι; Είναι οικονομική διαχείριση των πόρων.

ΠτΘ: Κάποιος με ιδιότυπο κυνισμό θα έλεγε ότι από το διαχειριστή της οικονομίας Κώστα Σημίτη περνάμε στο διαχειριστή της εικόνας Γιώργο Παπανδρέου.

Π.Α.: Αυτά δεν τα πιστεύω, μπορεί ο καθένας να λέει ό,τι θέλει, εκλογές έχουμε. Ας μιλήσουμε όμως επί της ουσίας. Η πολιτική διαχειρίζεται το χρήμα, το οποίο φέρνει την ευημερία του κόσμου. Όταν χορτάσουμε θα μιλήσουμε και για αισθητική και για όλα τα πράγματα που έχει ο άνθρωπος ανάγκη και σιγά – σιγά τα καλύπτει. Ο άνθρωπος πρέπει να έχει συνέχεια απαιτήσεις, να κάνει συνέχεια ρήξεις.

ΠτΘ: Υπάρχει ένα κυρίαρχο ερώτημα, η αναδιανομή του πλούτου. Η Ελλάδα παράγει πλούτο. Επιπλέον είχαμε το Β΄ ΚΠΣ, με 17 τρισ. ευρώ κι έρχεται το τέταρτο. Η αναδιανομή;

Π.Α.: Παιδεία, υγεία, ασφαλιστικό. Εδώ έχουμε το πρόβλημα της ανεργίας, αλλά κανείς δεν το παρουσιάζει ως έχει. Ποιους έχουμε ανέργους;

Έχουμε νέους ανθρώπους που έχουν σπουδάσει και γιατί έχουν σπουδάσει; Ποιος τους είπε να κάνουν σώνει και καλά επάγγελμα αυτό που σπούδασαν μέσω του δημοσίου τομέα; Αυτό δε γίνεται πουθενά στον κόσμο. Πρέπει ν’ αλλάξουμε τις συνήθειές μας, τις συμπεριφορές μας.

Μπορεί κάποιος να σπουδάσει νομικά και να γίνει δημοσιογράφος. Κάποιος που σπούδασε εικαστικά πρέπει να γίνει ζωγράφος ή να διοριστεί στο δημόσιο και να διδάσκει ζωγραφική; Μορφώνεσαι για τον εαυτό σου και μπορείς να επιβιώσεις μέσω ενός άλλου τρόπου. Κάθε χώρος μόρφωσης έχει και δέκα διαφορετικούς άλλους χώρους όπου μπορείς να επιβιώσεις. Πώς θα πολεμήσουμε αυτό το σύστημα; Πρώτα – πρώτα να έρχεται η μόρφωση και στη συνέχεια να μπαίνουν οι πραγματικές ανάγκες σε μια σειρά και να μη δημιουργείς πλασματικές ανάγκες.

Να βάλουμε σε μια τάξη τις νοοτροπίες της ζωής μας.

ΠτΘ: Εκτιμάτε ότι η ελληνική κοινωνία με τις όποιες διαφοροποιήσεις της, η μεσαία τάξη, έχει διάθεση ν’ αλλάξει αυτή τη νοοτροπία;

Π.Α.: Θ’ αναγκαστεί, εκ των πραγμάτων. Η Ευρώπη έχει περάσει εκεί εδώ και 20 χρόνια. Στην Αμερική, οι εταιρίες επιβάλουν στα υψηλά στελέχη να υπάρχει βιτρίνα κι όχι στους άλλους. Η αμερικάνικη κουλτούρα, όπως έχει επιβληθεί, έχει πάρα πολλά θετικά σημεία, άσχετα από το ότι γίνεται πολύ κακή εκμετάλλευση των πραγμάτων. Τι θα πει ευρωπαϊκό και τι θα πει αμερικάνικο;

ΠτΘ: Αν είχαμε υποψιαστεί ότι η παιδεία είναι όπλο γι’ αυτόν που την κατέχει δε θα ήταν αντικείμενο χειραγώγησης. Αν δε μπούμε στη διαδικασία να συμμετέχουμε σε αλισβερίσια θα είμαστε δυνατοί, με όπλο τη γνώση, που είναι ό,τι κάποιοι δε θέλουν να έχουμε.

Π.Α.: Συμφωνώ και νομίζω ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έμμεσα το αναφέρει. Και δεν είναι ο μόνος, πολλοί το θέλουν αυτό στην οργάνωση της παιδείας. Το ζήτημα είναι ότι πολλά πράγματα δε λέγονται ανοιχτά στον κόσμο, γιατί δεν είναι όλοι έτοιμοι να τ’ ακούσουν. Είναι σαν την ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα». Τα παιδιά αρχίζουν και συνειδητοποιούν ότι περνάνε 15 χρόνια στα θρανία και βγαίνουν στην αγορά εργασίας και αντιλαμβάνονται ότι δεν υπάρχει, γιατί όλη η αγορά για τους μορφωμένους ανθρώπους είναι κατά πλειοψηφία στην Αθήνα. Στην περιφέρεια συναντούν μια μικρομεσαία κατάσταση, η οποία λειτουργεί ακόμη σε προσωπικό επίπεδο. Δεν τολμούν να βάλουν κάποιον άλλο να διαχειριστεί τις περιουσίες τους αυτοί που κάνουν μικρές επενδύσεις. Πού θα στραφούν αυτά τα παιδιά παρά στο δημόσιο.

Έχουμε μια μικρή χώρα, φύγαμε από τον εμφύλιο σπαραγμό μας μόλις το 1975 και είναι δύσκολο να δημιουργηθούν άλλα κέντρα, όπως για παράδειγμα στη Θεσσαλονίκη. Ο λόγος είναι ότι οι γείτονες δεν είναι ακόμη ανεπτυγμένοι. Έχουμε μεγαλύτερο κεφάλαιο από τις γειτονικές χώρες κι αυτό είναι αρνητικό.

Οι νέοι έχουν πλέον πιο καθαρό μυαλό, αλλά τελειώνουν το πανεπιστήμιο και καταλαβαίνουν ότι είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσουν. Για παράδειγμα η κόρη μου, η οποία είναι ζωγράφος, το κατανοεί ότι είναι δύσκολη η επιβίωση και δουλεύει, ζωγραφίζει, δε ζει μέσα σ’ ένα χρυσό κλουβί και είναι μόλις 23 χρόνων. Αν ρωτήσω την κόρη μου τι θα ψηφίσει θα μου πει το χαρακτήρα της πολιτικής που θέλει κι όχι το κόμμα.

ΠτΘ: Πολύ μελάνι έχει χυθεί για τον κρατικό πολιτισμό.

Π.Α.: Έχει τελειώσει αλλού, σ’ εμάς δεν έχει τελειώσει κι αυτό ήταν πάντα το μεγάλο μας φρένο.

Πολιτισμός και φρένα

ΠτΘ: Πριν δυο χρόνια στην Κομοτηνή είχε γίνει μια απόπειρα για δημιουργία Ακαδημίας Βαλκανικού Θεάτρου. Ο βούλγαρος έβγαλε τον πόθο του, τον καημό του και το τι γίνεται σήμερα εκεί. Ο έλληνας έβγαλε φράγκα, υποστήριξε δε μας δίνει το υπουργείο Πολιτισμού. Όταν όμως έχεις απέναντί σου ανθρώπους από 5 διαφορετικές χώρες και σου μιλάνε για πολύ ουσιαστικά πράγματα κι η απάντηση του έλληνα είναι θέλουμε κι άλλα χρήματα κι αυτό να γίνει στην Αθήνα…

Π.Α.: Δε μπορώ να το καταλάβω.

ΠτΘ: Αυτό το υποστήριξαν οι ομιλητές που ήρθαν από την Αθήνα.

Π.Α.: Το θεωρώ τρελό και προσβλητικό προς τους διοργανωτές που τους κάλεσαν. Παρόμοιες προσπάθειες πρέπει να γίνονται, ειδικά στη δική μας περιοχή. Τα χρήματα λείπουν και χωρίς αυτά πολιτισμός δε γίνεται. Υπάρχει μια άλλη πλευρά του πολιτισμού, αυτός που επικρατεί ανάλογα με τις συνήθειες των ανθρώπων. Αυτή την περίοδο επικρατεί ο μουσικός πολιτισμός, ο συναυλιακός. Παλαιότερα ήταν η ζωγραφική, το θέατρο. Τώρα προτιμούν κάτι που καταναλώνεται άμεσα.

ΠτΘ: Θίξαμε το οικονομικό. Παλαιότερα, η Μυρσίνη Ζορμπά μάς έλεγε ότι για να δούμε ένα αξιόλογο πολιτιστικό προϊόν πρέπει να πληρώσουμε. Η λογική του να παρουσιάσει ένας δήμος ή κάποιος που θέλει να προβληθεί δωρεάν μια εκδήλωση δεν καλύπτει τις ανάγκες στον πολιτισμό. Πληρώνεις για να επισκεφθείς από το Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι μέχρι το Μουσείο της Σοκολάτας στη Βαρκελώνη.

Π.Α.: Αυτό είναι τουριστικός πολιτισμός, μην τα μπερδεύουμε.

ΠτΘ: Το μουσείο του Λούβρου δεν είναι τουριστικός πολιτισμός, είναι ιστορία αιώνων.

Π.Α.: Η δημιουργία του και η εκμετάλλευσή του πέρα από ένα σημείο αναφοράς για το Παρίσι σαν τέχνη είναι και μια βοήθεια στην τουριστική τους βιομηχανία, αυτό που δεν κάναμε εμείς. Εγκαταλείψαμε την εκμετάλλευση του πολιτισμού κι ο πολιτισμός, ας μην γελιόμαστε, είναι χρήμα. Υπάρχει η νοοτροπία στην Ελλάδα, σε μεγάλο βαθμό, ότι ο πολιτισμός είναι κάτι άχρηστο, κάτι που δημιουργούν άνθρωποι σαλταρισμένοι, φευγάτοι, τεμπέληδες.

Η τροφή του καλλιτέχνη

ΠτΘ: Γι’ αυτό και ο Περικλής Κοροβέσης, πριν λίγο καιρό στην «Ελευθεροτυπία» αναρωτιόταν αν στους συγγραφείς, τους ζωγράφους, τους καλλιτέχνες που θα βγουν κάποια στιγμή στη σύνταξη, το κράτος τους παρέχει την ασφάλεια;

Π.Α.: Όχι. Είμαι ένας από αυτούς.

ΠτΘ: Σημαίνει ότι τους θεωρούν γραφικούς και χομπίστες. Είναι όμως πολιτική επιλογή και όχι γενική αδιαφορία.

Π.Α.: Αγωνίζομαι πάρα πολλά χρόνια συνδικαλιστικά κι όλο το κομμάτι του Εικαστικού Επιμελητηρίου για το συνταξιοδοτικό μας. Είμαι εναντίον των τιμητικών συντάξεων. Δεν είμαστε πουθενά ασφαλισμένοι.

Μετά από πολύ προσπάθεια, ειπώθηκε ότι θα μπούμε στο ΤΕΒΕ μ’ ένα ποσό που θα πληρώνουμε. Εν συντομία θα μεταφέρω πώς μας έχει κλέψει το ελληνικό κράτος. Από το 1949 έχουμε υπογράψει συμφωνία με την UNESCO, ώστε το 2/1000 από τα δημόσια έργα να πηγαίνει στη δημόσια αισθητική. Το 2/1000 είναι τρισεκατομμύρια στα τόσα χρόνια. Ο καλλιτέχνης όταν παίρνει το έργο έχει παρακράτηση ένα 20%, πληρώνει ένα άλλο 20% από το βραβείο, είναι παρακράτηση τώρα του ΦΠΑ και παλαιότερα του χαρτοσήμου και στη συνέχεια έρχεται η φορολογία και παίρνει τα υπόλοιπα. Για να μην αποδώσουν όλα αυτά συνεχίστηκε η εκμετάλλευση επί χρόνια. Έρχεται η χούντα, η οποία ήθελε να δώσει σύνταξη σε κάποιους δικούς της καλλιτέχνες και να κάνει κάποιους άλλους να το βουλώσουν και δίνει την τιμητική σύνταξη, όπως ο Μεταξάς έδωσε την κοινωνική ασφάλεια για να το βουλώσουν τα εργατικά συνδικάτα, το ίδιο κάνουν και σ’ εμάς.

Θα πρέπει επομένως να είμαι το καλό παιδί και να πάρω την τιμητική σύνταξη. Και γιατί να πάρω τιμητική σύνταξη; Εφόσον δε μας δίνουν τα όσα δικαιούμαστε από τις διακρατικές συμφωνίες που έχουν γίνει προτείνουμε να πληρώνει το ελληνικό κράτος την εργοδοτική εισφορά κι εμείς τη δική μας.

Είχε έρθει ο Μικρούτσικος ως υπουργός Πολιτισμού και είχε υποστηρίξει να παίρνουν την τιμητική σύνταξη μόνο οι άνθρωποι που έχουν κάνει ένα έργο.

ΠτΘ: Τι σημαίνει έργο;

Π.Α.: Αυτό λέμε κι εμείς. Ζητάμε να παίρνουν σύνταξη μόνο οι άποροι καλλιτέχνες, βάσει των στοιχείων που έχουμε. Είναι πολύ καλός καλλιτέχνης κι αυτός που δεν κάνει καριέρα, για τον α ή β λόγο, ίσως γιατί δεν αντέχει την κοινωνία, το σύστημα, το παιχνίδι. Προσωπικά, έχω αποφασίσει ότι έτσι είναι η κοινωνία και θα παίξω μ’ αυτήν. Αυτούς τους ανθρώπους θα τους αφήσουμε να πεθάνουν χωρίς 150.000 δρ το μήνα; Κι εγώ θα έχω βγάλει εκατομμύρια και θα πάρω τιμητική σύνταξη; Τι να την κάνω;

ΠτΘ: Ο Καρούζος πέθανε με χαρτί απορίας.

Π.Α.: Και ο Τσαρούχης. Ενώ είχε τους φίλους και τα μέσα, στο τέλος της ζωής του πήγε με χαρτί απορίας στο νοσοκομείο για αντίδραση στο σύστημα.

Ο Τσαρούχης διέγειρε κάποιους άλλους και ήρθαν μαζί μας. Ύστερα, κάποιων άλλων συγκρούστηκαν τα συμφέροντά τους με την πραγματικότητα. Τώρα άλλαξε η νομοθεσία, αλλά και σ’ αυτό είχαμε μια αντίδραση από μερίδα της αριστεράς, οι οποίοι θελαν να διαιωνιστεί αυτή η κατάσταση.

Η εξουσία δε δίνει τη βοήθεια που πρέπει στην παραγωγή του πολιτισμού.

Κάποιοι που ξεχώρισαν στο εξωτερικό, όταν έρχονται να συνταξιοδοτηθούν στην Ελλάδα τους τσιμπάνε κι αυτοί από συναισθηματισμό ανταποκρίνονται. Το Θεόδωρο Αγγελόπουλο, τον πέρασαν 20 γενιές επί τόσα χρόνια και τώρα τελευταία τον υποστηρίζουν. Και βγαίνει ο Λαζόπουλος και λεει αηδίες.

Γίνεται ηλίθια πολιτική από καλλιτέχνες. Είμαστε ένα διάσπαρτο κοπάδι γλυφομανών της πολιτικής για να επιβιώσουμε.

ΠτΘ: Η τέχνη έχει περάσει και στη διαφήμιση και βλέπουμε συχνά εξαιρετικές φωτογραφίες.

Π.Α.: Η διαφήμιση είναι μήνυμα, ήχος, λόγος, ο οποίος πρέπει να προέρχεται από την τέχνη για να ενεργοποιεί το αισθητήριο του καταναλωτή.

ΠτΘ: Οι διαφημίσεις των κομμάτων έχουν υψηλή αισθητική στην Ελλάδα;

Π.Α.: Κατά τη γνώμη μου, στις προηγούμενες εκλογές είχαμε καλύτερες διαφημίσεις. Τώρα τις βλέπω πολύ κατεβασμένες και δεν είναι του γούστου μου.

Και η λογοκρισία

ΠτΘ: Outlook, η γνωστή έκθεση της Αθήνας. Την είδατε;

Π.Α.: Την είδα, αλλά δεν είχα κανένα πρόβλημα, δεν είδα τίποτε. Έχω δει χειρότερα, στο Λονδίνο για παράδειγμα.

ΠτΘ: Μιλάω για την άτακτη υποχώρηση του Ευάγγελου Βενιζέλου και της συντεταγμένης πολιτείας.

Π.Α.: Κι εγώ, αν ήμουν στη θέση του το ίδιο θα έκανα γιατί έχουμε εκλογές (με χαμόγελο). Όταν βγαίνει μαινόμενος ο Έβερτ, με ένα άγριο λαϊκισμό και κάποιους άλλους από πίσω του, κάνεις συμβιβασμούς και τακτικές. Είμαι αντίθετος με την έκθεση σαν έκθεση, για τα χρήματα που ξοδεύτηκαν στην Πολιτιστική Ολυμπιάδα και δεν παρουσιάστηκε το έργο των ελλήνων καλλιτεχνών. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ατύχημά μας.

ΠτΘ: Αυτό όμως που έγινε ήταν μια άτακτη υποχώρηση. Αν δε μπορείς να υπερασπιστείς κάτι μην το κάνεις καθόλου.

Π.Α.: Στην πολιτική δε μπορεί να γίνει αυτό, ας είμαστε ρεαλιστές.

ΠτΘ: Υπάρχει διαπλοκή πολιτικών με τα πιο συντηρητικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας … είναι ακόμη πρόσφατο το θέμα των ταυτοτήτων… Στην έκθεση συνασπίστηκαν τα πιο ακραία συντηρητικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας με τον Ευάγγελο Βενιζέλο.

Π.Α.: Η πίεση ήταν πολύ μεγάλη. Είναι το λάθος που γίνεται στη χώρα μας αλλά και στο εξωτερικό, το ότι δεν παίρνουμε τα ανάλογα πρόσωπα στα ανάλογα υπουργεία.

Τι δουλειά έχει ο Ευάγγελος Βενιζέλος στο υπουργείο Πολιτισμού; Όταν ήταν η Μελίνα Μερκούρη έφαγαν πολλοί καλλιτέχνες ψωμί, δημιουργήθηκαν τα ΔΗΠΕΘΕ τα οποία βασανιζόμαστε όλοι να τα κρατήσουμε. Σαν καλλιτέχνης και κοσμοπολίτισσα, θα είχε χιούμορ και θα μπορούσε να το αντιμετωπίσει διαφορετικά. Αν ήμουν εγώ πιθανόν να κατέβαζα όλη την έκθεση, αλλά αυτή η έκθεση κόστισε γύρω στα 750 εκτ. δρ. και οι μάνατζερ που την ανέλαβαν ασχολήθηκαν μόνο με τα χρήματα. Οι άλλοι καλλιτέχνες σκέφτονταν μακάρι να τύχαινε και στο δικό τους έργο…

Όλο το σινάφι είναι αρρωστημένο κι εναντίον αυτού του σιναφιού μιλάω. Ο βέλγος καλλιτέχνης είχε χαρεί και γύρισε σε όλες τις τηλεοράσεις για να το πει. Υποστήριξε ότι περίμενε να κατεβάσουν το έργο. Τέχνη όμως δεν είναι να κάνεις ένα έργο για να προκαλείς και να δημιουργείς ντόρο γύρω από το όνομά σου. Αυτό είναι η αγορά και το εμπόριο.

ΠτΘ: Το έργο τέχνης κρίνεται από το κοινό και είναι αυτό που θα αποφασίσει, αφού δει την έκθεση, αν το έργο είναι καλό, συγκλονιστικό, αδιάφορο, αν προσβάλει. Δεν είναι υποχρεωτικό να αρέσουν όλα τα έργα σε όλους.

Π.Α.: Μπορεί το κοινό να μη βρίσκεται σε παράλληλο δρόμο με τον καλλιτέχνη.

ΠτΘ: Κοινό δε συνιστά ο Έβερτ, ο οποίος έτυχε να είναι επώνυμος, ούτε ο κ. Καρατζαφέρης, ούτε ο εκπρόσωπος της Αρχιεπισκοπής. Από τότε που έγινε εξάλλου ο ντόρος πέρασαν χιλιάδες επισκέπτες από την έκθεση…

Π.Α.: Απλώς ο κ. Έβερτ και η ΝΔ ξεκίνησαν αυτό το παιχνίδι για να μην το εκμεταλλευτεί ο Καρατζαφέρης.

Παλαιότερα ο κ. Κούβελας είχε μιλήσει για τους λαπάδες ποιητές, αλλά αυτή είναι η σχέση κάποιων πολιτικών ανθρώπων με την τέχνη. Υπάρχει όμως και μια μεγάλη μερίδα πολιτικών – μια μεγάλη μερίδα στο ΠΑΣΟΚ και μια μεγάλη στην Αριστερά και πολλοί λίγοι στη Δεξιά- οι οποίοι έχουν συναισθήματα και λειτουργούν με την τέχνη.

Αν ήμουν αρχηγός και δημιουργούσα ένα κόμμα θα το ονόμαζα «Είμαστε όλοι φίλοι».

ΠτΘ: κ. Αγγελίδη, σας ευχαριστούμε από καρδιάς.

Π.Α.: Κι εγώ σας ευχαριστώ. Και να μην ξεχνάμε ότι αν δεν περνάμε όμορφα τότε θα ανατρέψουμε το σύστημα.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.