«Αμπελωνες Αντωνοπουλου»: Οινος με ψυχη και προσωπικοτητα

Με αφορμή τη βραδιά γευσιγνωσίας κρασιών που οργάνωσε η κάβα «Οινοχόος» την περασμένη Παρασκευή στο εστιατόριο «Κήπος», στην Ξάνθη, μας δόθηκε η ευκαιρία όχι μόνο να απολαύσουμε πέντε υπέροχα κρασιά των «Αμπελώνων Αντωνόπουλου», αλλά και να μάθουμε μυστικά του οίνου ο οποίος είναι από τους πρωταγωνιστές στην τέχνη του ευ ζην. Σε καιρούς ιλιγγιωδών ταχυτήτων, εξάλλου, που οι στιγμές της αβάσταχτης ελαφρότητα τού είναι μας γίνονται όλο και πιο συχνές και μας κάνουν να παίρνουμε τη σοβαρότητα της ζωής μας πολύ στα σοβαρά, ένα slow down παρέα με τους καλούς μας φίλους και ένα ποτήρι κρασί συνδυασμένο με το ανάλογο έδεσμα φτάνει – έστω και προσωρινά – να ισορροπήσει τα συστατικά της ψυχής και να ευφράνει τις καρδιές.

Η Πελοπόννησος αποτελεί σήμερα το μεγαλύτερο αμπελουργικό διαμέρισμα της χώρας. Σε εξακόσιες χιλιάδες στρέμματα γης, εκατομμύρια ρόγες από σταφύλι μετουσιώνονται σε οίνο διαφόρων ποικιλιών καθώς και σε μια ποικιλία αμπελουργικών προϊόντων ποιότητας. Στο χώρο, λοιπόν, της ομηρικής Πελοποννήσου, και πιο συγκεκριμένα στην Αχαϊα, τυλιγμένοι στ’ ανθώδη αρώματα και στις γεύσεις των μοσχάτων, βρίσκονται οι «Αμπελώνες Αντωνόπουλου».

Ο κ. Νίκος Χαλικιάς, είναι συνιδιοκτήτης και αντιπρόεδρος της εταιρίας «Αμπελώνες Αντωνόπουλου Οινοποιητική ΑΕ». Λευκαδίτης στην καταγωγή και λάτρης του κρασιού, αρχίζει να ασχολείται το 1981 με την εμπορία του, ιδρύοντας την εταιρία Santa Maura AE. Το 1994, μετά την απρόσμενη απώλεια του Κωνσταντίνου Αντωνόπουλου, ιδρυτή και ιδιοκτήτη της επιχείρησης, αγοράζει μαζί με τον εξάδερφό του την εταιρία και συν τω χρόνω, προχωράει σε επέκταση και εκσυγχρονισμό του οινοποιείου στην Παραλία της Πάτρας. Συγχρόνως, βγάζει καινούργιες ετικέτες, όπως το «Γεροντόκτημα Ρεματιάς» και το λευκό της «Ιδιωτικής Συλλογής». H εταιρία επεκτείνεται και προοδεύει και έχει φτάσει σήμερα να εξάγει το 10% της παραγωγής της στο εξωτερικό – σε Ευρώπη και Αμερική. Τα ελληνική κρασιά είναι ανταγωνίσιμα στο εξωτερικό; «Όχι, διότι ακόμη δε μας έχουν σε σεβασμό ως παραγωγό χώρα κρασιού», μας λέει.

Ο κ. Χαλικιάς, άνθρωπος που σέβεται και λατρεύει το σταφύλι και το κρασί, μας παρουσίασε κρασιά της συλλογής «Αμπελώνες Αντωνόπουλου» με τρόπο ιδιαίτερο. Σεβόμενος το κοινό μιας βραδιάς που απευθύνονταν στους εραστές αλλά όχι κατ’ ανάγκη σε ειδήμονες της οινικής γευσιγνωστικής τέχνης, μας ενημέρωσε με επαγγελματισμό και σοβαρότητα αλλά ταυτόχρονα με ύφος ανάλαφρο και λόγο ταιριασμένο στην ανάγκη για χαλάρωση που όλοι έχουμε το βράδυ της Παρασκευής.

Στην κατ’ ιδίαν συνάντηση μαζί του ο κ. Χαλικιάς, μας ξενάγησε στους μεθυστικούς δρόμους της οινικής απόλαυσης, δίνοντάς μας περισσότερες πληροφορίες για τα κρασιά που παράγονται στο οινοποιείο του καθώς και συμβουλές για ένα αποτελεσματικό πάντρεμα οίνου και εδεσμάτων. Εκεί, πραγματικά γοητευτήκαμε από τον καινούργιο, κόσμο που ξετυλιγόταν μπροστά μας. Μας μύησε στο λεξιλόγιο του κρασιού που αποτελείται από καθημερινά λήμματα που όμως αποκτούν άλλη ένταση όταν αναφέρονται στον ζωντανό οίνο, με σώμα που αναπνέει και γεύση που από αιώνες και για πάντα θα ακουμπάει στην ανθρώπινη ψυχή αναδεύοντας και αναδύοντας πόθους κρυφούς και σκέψεις κρυμμένες στα μυστικά και ανείπωτα.

Ακούσαμε με προσοχή τις πληροφορίες που μας έδωσε ο κ. Χαλικιά, ο οποίος μας μετάγγισε το πάθος του για το κρασί κάνοντάς μας να ανατρέξουμε σε βιβλία και έτσι να μάθουμε, ότι το χρώμα ενός κρασιού μπορεί να χαρακτηριστεί με τα εξής επίθετα: διαυγές, λαμπερό, έντονο, κρυστάλλινο, κιτρινοπράσινο, πορφυρό κλπ, ενώ το άρωμά του μπορεί να αναδύει μυρωδιές και γεύσεις φρούτων ή λουλουδιών, όπως: βανίλια, πεπόνι, μήλο, κεράσι, μάγκο, βιολέτα, τριαντάφυλλο…. Όσο για τη γεύση, ο προπονημένος ουρανίσκος μπορεί να ξεχωρίσει το ρωμαλέο από το αδύνατο κρασί, το μπρούσκο από το nouveau και ένα απλοϊκό αλλά καλοφτιαγμένο από ένα πολύπλοκο και μεγαλοπρεπές. Τέλος, μάθαμε πώς είναι προτιμότερο να αποφεύγουμε τις απλοϊκές λέξεις «καλό και κακό» κρασί. ΄Αντ’ αυτών, τα επίθετα: πλούσιο, σύνθετο, βελούδινο, ισορροπημένο, μαλακό, ευχάριστο, αποτελούν χαρακτηρισμούς ουσίας όταν θέλουμε να αναφερθούμε στην επίγευση που αφήνει μια γουλιά κρασιού στο στόμα και στις αισθήσεις.

Kαι τώρα, μια μικρή περιήγηση στους οίνους που γευτήκαμε κατά τη διάρκεια της βραδιάς γευσιγνωσίας:

Άδολη Γης.

Το όνομα σαγηνεύει με την τρυφερότητα του. «Αν προσέξεις τη γη, σου δίνει το χαρακτήρα της», μας εξηγεί ο κ. Χαλικιάς. «Η γη δεν έχει δόλο. Αν της φερθείς καλά, θα σου ανταποδόσει το καλό». Γήινο κρασί μιας ξεχασμένης γηγενής ποικιλίας της αχαϊκής γης, της ποικιλίας “λαγολίθι”, που οι «Αμπελώνες Αντωνόπουλου» τη βρίσκουν, την αγαπούν και την καλλιεργούν. Το αποτέλεσμά: ένα λευκό κρασί, με πολύπλοκο χαρακτήρα, γεύση λεπτή, αρκετή οξύτητα, που «βγάζει στη μύτη» ωραία φρούτα, ανάμεσά τους το απαλό άρωμα μιας φέτας πεπονιού. Γευστικά, συνδυάζεται θαυμάσια με φρέσκα θαλασσινά (ψάρια ή όστρακα), δροσερές σαλάτες, όχι μεγάλης “έντασης” ζυμαρικά, και πολύ με ελληνική κουζίνα.

Ιδιωτική Συλλογή

Οίνος γένους θηλυκού. «Τόσο πολύ θελκτικό και επιθυμητό είναι». Τα παραπάνω λόγια του κ. Χαλικιά φέρνουν ένα απροσδόκητο μειδίαμα στα χείλη μας. «Δεν έχει γωνίες, δεν είναι τραχύ στο στόμα. Συνδυάζει άριστα τη σχέση ποιότητας και τιμής αφορώντας όχι τους απολύτως αρχάριους αλλά ούτε και τους πολύ απαιτητικούς γκουρμέ». Λεπτό με φρουτώδη αρώματα ανανά, αχλαδιού και πράσινου μήλου, συνδυάζεται υπέροχα με ζυμαρικά, ζωντανές σαλάτες που όμως δεν έχουν ως βάση τους το ξύδι, και λευκά κρέατα.

Chardonnay

Οι Financial Times πρόσφατα αφιέρωσαν μισή σελίδα στη συγκεκριμένη ετικέτα των «Αμπελώνων Αντωνόπουλου». Εξάλλου, ως ποικιλία, το chardonnay θεωρείται άκρως διαδεδομένοo και κοσμοπολίτικο. Στη χώρα μας, η διαδικασία οινοποίησής του είναι ιδιαιτέρως δύσκολη και απαιτητική, μιας που οι έντονες διαβαθμίσεις στη θερμοκρασία μεταξύ των εποχών, βλάπτουν σοβαρά την ποιότητά του – κάτι που δε συμβαίνει σε χώρες με σταθερότερες θερμοκρασίες, όπως π.χ η Γαλλία. Το συγκεκριμένο Chardonnay των «Αμπελώνων Αντωνόπουλου», είναι ένα λευκό, παχύ και πλούσιο κρασί που βγάζει όμορφα στο στόμα γεύση και άρωμα από βανίλια αλλά και τη λιπαρότητα βουτύρου. «Δεν το χάνεις με τη γουλιά», συμπληρώνει ο κ. Χαλικιάς, «έχει μεγάλη διάρκεια το άρωμα και η γεύση που αφήνει στο στόμα…». Συνοδεύει θεσπέσια πιάτα χοιρινού και κοτόπουλου, ζυμαρικά – όχι όμως αυτά με τις δυνατές κόκκινες σάλτσες – καθώς και γλυκά με βάση τη λευκή κρέμα – αλλά όχι τα σοκολατένια.

Ιδιωτική Συλλογή

Συνδυασμός δυο ποικιλιών, του Αηγιωργίτικου Νεμέας και του Cabernet Sauvignon, το κόκκινο αυτό κρασί των «Αμπελώνων Αντωνόπουλου» είναι κρασί αγαπησιάρικο, που ναι μεν μπορεί να μην το ερωτευτείς, όπως το επόμενο, αλλά μπορεί εύκολα να γίνει μέρος των καθημερινών σου απολαύσεων! Οίνος κόκκινος, λεπτός, άψογος συνοδός πιάτων με βάση το κόκκινο κρέας, εξίσου απολαυστικός με συνδυασμένες γεύσεις αλλαντικών και τυριών. Και το καλύτερο: αφήνει στο στόμα τη γεύση και το άρωμα από δαμάσκηνα και ξηρούς καρπούςτου δάσους…

Cabernet Νέα Δρυς

Το αστέρι της συλλογής! Πιο πετυχημένο όνομα δεν μπορούσε να δοθεί σ’ αυτό το τόσο ιδιαίτερο κόκκινο κρασί. Τα σπάνια αρώματα που ανέπτυξε μέσα στο ξύλινο βαρέλι της παλαίωσής του αφήνουν τις αισθήσεις να ταξιδέψουν σε δάση φθινοπωρινά, καλυμμένα από κιτρινοκόκκινα φύλλα και πανύψηλους κορμούς δένδρων, με μια αύρα ξύλου, καπνού και υγρασίας στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη του bouquet στα κόκκινα κρασιά είναι η σύντομη επαφή τους με τον ατμοσφαιρικό αέρα. Γι’ αυτό και το «Νέα Δρυς», θα το χαρούμε περισσότερο αν αφού ανοίξουμε το μπουκάλι, το μεταγγίσουμε σε μια μποτίλια και το αφήσουμε για 15΄ δίνοντας του τη δυνατότητα να οξυγονωθεί, προκειμένου να αναδείξει με τον τρόπο αυτό τη βελούδινη αλλά και στιβαρή του γεύση. Οίνος μεγάλης διάρκειας παλαίωσης, που φτάνει μέχρι και δέκα χρόνια. Όσο παλιώνει, μαλακώνει και στρογγυλεύει. Τρώγεται με κόκκινα ή καπνιστά κρέατα περιχυμένα με έντονες σάλτσες. Αφήνει στο στόμα την «ακριβή» γεύση της σοκολάτας και των ξερών δαμάσκηνων. Θαυμάσια συνδυάζεται με σοκολατένια γλυκά.

Μοσχάτο Ρίου

Απεριτίφ, με το οποίο έκλεισε η βραδιά. Έντονο κίτρινο χρώμα με αρώματα και γεύσεις από αποξηραμένα φρούτα και ξηρούς καρπούς. Το ήπιαμε δροσερό, όπως του έπρεπε. Του ταιριάζουν τα λευκά γλυκά, αντέχει και στα σοκολατένια.

Η βραδιά ήταν ιδιαίτερη πετυχημένη. Αφού δοκιμάζαμε με τη σειρά όλα τα παραπάνω κρασιά, στη συνέχεια γευτήκαμε το κυρίως πιάτο – ταλλιατέλες με τρυφερό μοσχάρι, περιχυμένες με έντονη κόκκινη σάλτσα. Το γλυκό στο τέλος – κοπεγχάχη ελαφρώς σιροπιασμένη – ήρθε και έδεσε με τη διάθεσή μας που πια είχε απογειωθεί. Ο κόσμος ευδιάθετος αποχωρεί, αφού όχι μόνο είχε την ευκαιρία να χαλαρώσει και να διασκεδάσει αλλά και ταυτόχρονα να μάθει καινούργια και ενδιαφέροντα πράγματα για έναν κόσμο, άγνωστο στους πολλούς:

το μαγευτικό κόσμο της γευσιγνωστικής τέχνης του κρασιού.

Βάγια Γ. Παπαδοπούλου

Πληροφορίες αντλήθηκαν από το βιβλίο: «Oι δρόμοι του κρασιού. Περιήγηση στα οινοποιεία και στους αμπελώνες της Ελλάδας» των εκδόσεων Explorer.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.