Πανηγυρι χαρας με κλοουν και ξυλοποδαρους

Με κέφι, διάθεση για παιχνίδι και πειράγματα υποδέχθηκε στην κεντρική πλατεία «Ειρήνης» η ομάδα θεάματος «Καμπέρ» το πλήθος του κόσμου που αποχωρούσε από την παρέλαση. Ένα πολύχρωμο πανηγύρι χαράς που ενθουσίασε τους μικρούς και γοήτευσε τους μεγάλους, θαυμάζοντας την τέχνη και την τεχνική τους, σε ένα πλούσιο πρόγραμμα με κουκλοθέατρο, ταχυδακτυλουργικά, ζογκλέρ και παντομίμα.

Αρχηγός της ομάδας ο Καμπέρ, Θεσσαλονικιός ηθοποιός, με θητεία στο Εθνικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. «Είμαστε η μοναδική ομάδα καλλιτεχνών στην Ελλάδα που παρουσιάζουμε ένα πλήρες διασκεδαστικό πρόγραμμα. Είμαστε «φυσαγέρηδες» γιατί πηγαίνουμε πάντα όπου μας καλούν έχοντας τον αέρα στην πλάτη μας για να ανάβουμε φωτιές χωρίς να λερώνουμε τους ανθρώπους με τα λάδια που πετάμε» εξηγεί, και για του λόγου το αληθές βάζει στο στόμα του μια γουλιά από το υγρό που κρατά στο μπουκάλι και φυσώντας ανάβει ο αέρας!

Την τέχνη του την σπούδασε «γυρίζοντας σχεδόν όλη την Ευρώπη. Πέρυσι συμμετείχαμε στο Φεστιβάλ της Βαρκελώνης με όλη την ομάδα. Σήμερα είμαστε εδώ κοντά σας, με την Κατερίνα που είναι ο κλόουν, την Ελευθερία, τη Μαρία και τον Μανόλη. Οι υπόλοιποι της ομάδας έμειναν στη Θεσσαλονίκη γιατί άλλοι έχουν μαθήματα και κάποιοι δεν μπόρεσαν να έρθουν. Είναι μικρά παιδιά του σχολείου, αλλά αγαπούν αυτό που κάνουν και γι’ αυτό το κάνουν. Ο Μανόλης είναι 22 χρονών και ασχολείται με την τέχνη από τα δώδεκά του χρόνια, γι’ αυτό τον διακρίνει η πληρότητα στο ρόλο του. Την τεχνική του κλόουν την διδαχθήκαμε στη Βουλγαρία, στη Σόφια, από τον βετεράνο του είδους τον Νίκι Ντίπτσεφτ, στο Λονδίνο φοίτησα στο Ιντερνάσιοναλ Μάτζικ για την τέχνη του ταχυδακτυλουργού, ενώ ξυλοπόδαρα μας δίδαξε, εμένα και την Κατερίνα Τριανταφύλλου, ο Κλαούντιο Μοντίν στην Ιταλία. Είμαστε «πολυεθνικοί» στην εκμάθηση της τέχνης μας… ».

«Είναι μια δύσκολη δουλειά», ομολογεί και γελώντας συμπληρώνει: «έχουμε καεί πολλές φορές, αλλά μας αρέσει να δίνουμε χαρά στον κόσμο και αυτό τα σβήνει όλα! Στο παρελθόν ένας ξυλοπόδαρος πάτησε μια μινιατούρα αυτοκινητάκι και… βρέθηκε για τρεις μήνες στο νοσοκομείο. Το άσχημο στη δουλειά μας είναι ότι δεν έχουμε ασφάλεια, οι συνθήκες δουλειάς είναι δύσκολες, η αμοιβή μικρή και ό,τι συμβεί πρέπει να το αντιμετωπίζουμε χωρίς βοήθεια. Υπερτερεί όμως το κέφι, το μεράκι, η διάθεση και η αγάπη για ό,τι κάνουμε και αυτό μας το ανταποδίδει ο θεατής. Ουσιαστικά αυτή είναι και η ανταμοιβή μας!».

Η Ελευθερία είναι 14 χρόνων και ξεκίνησε να περπατάει στα ξυλοπόδαρα από 7 χρονών κοντά στον Κλαούντιο Μοντίν. είναι πια φτασμένη στο επάγγελμα. περπατά και κινείται με θαυμάσια άνεση και δεν επιτρέπει σε κανένα να αγγίξει τα «πόδια» της. «Δεν είναι καθόλου δύσκολο να περπατάς με τα ξυλοπόδαρα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να έχεις καλή ισορροπία», δηλώνει με αφάνταστη φυσικότητα!

Η Μαρία, που περιδιαβαίνει κι αυτή ανάμεσα στο πλήθος με χάρη και κοκεταρία, δηλώνει απερίφραστα: «Είναι πολύ ωραία να περπατάς στα ξυλοπόδαρα και μη νομίζετε ότι βλέπουμε τον κόσμο αφ΄ υψηλού, καθόλου. Μας αρέσει πολύ αυτό που κάνουμε και διασκεδάζουμε μαζί με τον κόσμο».

Στην εξέδρα της πλατείας η Κατερίνα, ο κλόουν, διαδέχεται τον Καμπέρ, που κρατούσε σε εγρήγορση με ταχυδακτυλουργικά κόλπα τα παιδιά και τους μεγάλους.

Η παράσταση άρχισε, κάποια παιδιά ανεβαίνουν στη σκηνή, αστεία, πειράγματα, μπαλάκια που στροβιλίζονται και χάνονται, τράπουλες που εξαφανίζονται, κουκλοθέατρο, φωτιές και όλα μαζί μια παράσταση.

Μια παράσταση ζωής, μια παράσταση γιορτής…

Έφη Μωραΐτου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.