Μια πολη μαγικη

«Μια πόλη μαγική, ζούμε μαζί κι οι δυο ερωτευμένοι», ίσως χαμηλόφωνα να τραγουδούσε ο Τζορτζ (Χιου Γκράντ) πετώντας πάνω απ’ τη Νέα Υόρκη, με ελικόπτερο, με τη Σάντρα Μπούλοκ στο πλευρό του. Η πόλη που επιλέγεις να ζήσεις, η πόλη που αγαπάς με τα ελαττώματα και τις ελλείψεις της, με τις συγκλονιστικές αλλαγές που σβήνουν στο χρόνο, μπορεί να σε ενώσει μ’ έναν άνθρωπο. Στο «Δύο εβδομάδες προθεσμία», η παραπάνω δεν είναι η πρώτη ανάγνωση, δηλαδή τα όνειρα που μοιράζονται δύο συγκρουόμενοι χαρακτήρες, αλλά είναι υπαρκτή.

Το αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό της ταινίας είναι το παραμύθι της Σταχτοπούτας, οικείο για τον Χιου Γκράντ που έπαιξε τον Σταχτοπούτο στο φιλμ «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ». Στην ταινία του Μαρκ Λόρενς είναι όμως το πριγκιπόπουλο, ο κύριος πρωτοσέλιδο της γνωστής εταιρείας Γουέηντ, την οποία αντιμετωπίζει ως κόκκινο πανί, ως μια «άκαρδη» εταιρεία, η νεαρή δικηγόρος ακτιβίστρια Λούσυ Κέλσον, κατά κόσμο Σάντρα Μπούλοκ. Η εμφάνισή της, κάτι σε προχωρημένο seventies, χωρίς δυστυχώς τη λάμψη στα μάτια, δεν μαρτυρά ότι είναι αριστούχος του Χάρβαρντ. Στόχος της η διατήρηση και μη κατεδάφιση του κοινοτικού κέντρου του Κόνι Άλαντ και μέσο οι νομικές της ικανότητες. Ο κύριος «Γουέηντ», όταν συναντιούνται, ακολουθεί τα βήματα της ανάπτυξης που κινούνται μόνο πάνω σε ερείπια. Θα τους φέρει κοντά μια σύμπτωση, θα τους κρατήσει η επαγγελματική δεινότητα της Κέλσον και θα επιτευχθεί μια έξοχη συνεργασία. Όχι όμως για πολύ. Οι καλές ισορροπίες υπάρχουν για να ανατρέπονται κι αυτό εύκολα συμβαίνει όταν το συναίσθημα αδέξια αναδύεται από την πλευρά του άπειρου παίκτη, που είναι η Λούσυ.

Ο Χιου Γκράντ πετυχαίνει μια ελκυστική ερμηνεία που κρατάει το θεατή σ’ ενδιαφέρον γιατί βρίσκεται στο πετσί του ρόλου και του διαλόγου που απαιτεί μεγάλη εγρήγορση. Μέσα από τους διαλόγους, που είναι χαρισματικοί από πλευράς χιούμορ, εκδηλώνεται η επιφανειακή, στενά οικονομίστικη προσέγγιση των ζητημάτων από τις μεγάλες εταιρείες, που δρα εις βάρος της ανθρωποκεντρικής κουλτούρας. Ακόμη και στο χιούμορ η άποψη είναι μία: για να κάνεις φιλανθρωπία δεν χρειάζεται ιδεολογία αλλά χρήματα.

Η ανατροπή προκύπτει για χάρη των συναισθημάτων. Η ακτιβίστρια Κέλσον μάχεται περισσότερο για τα συναισθήματά της, στο φινάλε, παρά για τη διατήρηση του γραφικού χαρακτήρα της γειτονιάς της, γιατί ερωτεύεται. Έχοντας ως εφόδιο την πανεπιστημιακή γνώση και την ευφυΐα, η Λούσυ δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί να συγκρουστεί με τη διπλωματία και τη γοητεία του αφεντικού της, στον οποίο δουλεύει… για να μπορεί να κάνει φιλανθρωπίες. Το γεγονός ότι στο τέλος κερδίζει την πίτα και το σκύλο είναι βέβαια απλή σύμπτωση και όχι νίκη των ακτιβιστών και των ιδεολόγων.

Μαρία Αμπατζή

ΥΓ: Η όποια σχέση της Σάντρα Μπούλοκ με τον Μαχάτμα Γκάντι και τον Νέλσον Μαντέλα είναι απλά συμπτωματική και τίθεται για τις ανάγκες της ταινίας.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.