“Νεφελες” Αριστοφανους

Αριστοφάνους «Νεφέλες» στην πόλη της Κομοτηνής από τον ερασιτεχνικό θίασο του Πολιτιστικού Συλλόγου γυναικών Ν. Ροδόπης «Γυναίκα και Δημιουργία», μια πρόταση πολιτισμού που για τέσσερις βραδιές προσφέρθηκε με αγάπη στο κοινό της Κομοτηνής.

Φιλοξενούμενες του ΠτΘ η σκηνοθέτης και χορογράφος της παράστασης κ. Άννη Μαχαιροπούλου και η κ. Γεωργία Συμεωνίδου που έγραψε τους στίχους των τραγουδιών και ήταν μία από τις δώδεκα γυναίκες που δραματοποίησαν το λόγο του Αριστοφάνη επί σκηνής.

Άννη και Γεωργία λοιπόν με αφορμή την παράσταση σε μια συζήτηση περί Νεφελών, ήτοι νεωτερισμών, πολιτικών, ρυθμών και μεταμφίεσης…και κυρίως Αριστοφάνη…

ΠτΘ: Να ξεκινήσουμε με την επιλογή σας. Γιατί Αριστοφάνη ; Εμπνέεστε μήπως από τη συγχρονία; Όλα φύρδην –μύγδην φαντάζουν σήμερα…

Γεωργία Συμεωνίδου: Ναι, μας ενέπνευσε ο Αριστοφάνης, χωρίς βέβαια να ισχυριζόμαστε ότι κολακεύει που ένας κλασσικός του βεληνεκούς του Αριστοφάνη ανεβαίνει από εμάς! Αλλά επειδή είναι κλασσικός, σημαίνει ότι θα ταλαιπωρείται σίγουρα για τα προσεχή έτη από πολλούς!!! Το λέω με χιούμορ, ίσως για να προλάβω και κάποιους που πιθανόν θα το σκεφθούν ή θα το πουν αυτοί. Όμως για να σοβαρευτώ λίγο, πρέπει να πω ότι ασχοληθήκαμε πολύ σοβαρά με τον Αριστοφάνη. Προσπαθήσαμε να κάνουμε μια έντιμη δουλειά, που στάθηκε στη σκηνή, χωρίς να προδώσουμε τον μεγάλο αυτό ποιητή!

ΠτΘ: Να απευθυνθούμε σε σας κ. Μαχαιροπούλου που είχατε την ευθύνη της σκηνοθεσίας και των χορογραφιών.

Αννη Μαχαιροπούλου: Προσπαθήσαμε να βγάλουμε μια παράσταση ντελικάτη και αξιοπρεπή! Ο Αριστοφάνης είναι και λίγο επικίνδυνος, συνήθως, όσοι ανεβάζουν Αριστοφάνη επικεντρώνονται στις βωμολοχίες και δίνουν έμφαση σ’ αυτά τα στοιχεία. Εμείς δεν δώσαμε έμφαση σ’ αυτό. Ο Αριστοφάνης ξεχωρίζει για την καυστική του γλώσσα, θίγοντας προβλήματα δημοκρατίας και κοινωνικής συμπεριφοράς. Είμαστε ένας θίασος ερασιτεχνών, καθημερινών γυναικών, που έπρεπε να προσαρμοστούμε στις υποκριτικές και χορευτικές απαιτήσεις του έργου. Έτσι στήσαμε μια παράσταση στα πλαίσια των συμβατικών κανόνων του θεάτρου!

ΠτΘ: Θα μπορούσατε να μας πείτε με λίγα λόγια ποια είναι η υπόθεση των «Νεφελών»;

Γ.Σ: Διαπιστώνουμε να υφίσταται στην κοινωνία της αρχαίας Αθήνας, μια κρίση αξιών και μια κρίση γενεών! Είναι μια κοινωνία που εμφανίζει τα πρώτα σημάδια παρακμής με την εισβολή νεωτερίστικων στοιχείων που φέρνουν την παλαιότερη γενιά σε σύγκρουση με τη νεώτερη, η οποία στο όνομα της μόδας δέχεται χωρίς να «χωνεύει», να επεξεργάζεται ό,τι της προσφέρεται! Κάτι από τα παλιά δεν αρέσει, εισάγονται καινούριοι θεοί, καινούριες ιδέες, καινούρια ήθη, καινούριοι τρόποι σκέψης και ζωής για να αλλάξουν καταστάσεις και πράγματα γρήγορα, με έναν τρόπο που γελοιοποιεί τα πάντα, για να καταλήξουμε στο τέλος, όχι στο να επανέλθουν τα παλιά, αλλά στο να μην απορριφθούν όλα με τρόπο βίαιο και κάθετο, όπως γίνεται στην αρχή του έργου. Οι «Νεφέλες» ομολογούν, ότι έπαιξαν το παιχνίδι του Δία, με σκοπό να ανανήψει ο άνθρωπος, από την «πτώση» του! Μπορούμε ίσως να θεωρήσουμε ότι οι «Νεφέλες» είναι ο μύθος του εκπεσόντος ανθρώπου, που επανέρχεται στο δρόμο της ηθικής και της τάξης και συναντάται σε πολλούς πολιτισμούς.

ΠτΘ: Οι «Νεφέλες» είναι λοιπόν τα επαναστατικά συννεφάκια… Ο Αριστοφάνης, προβαίνει επίσης στις Νεφέλες σε προσωποποίηση και αντιπαράθεση του δίκαιου με τον άδικο λόγο, που είναι πάντα επίκαιρη…

Α.Μ.: Δεν χρειάζεται καν να απαντήσουμε εμείς, πόση είναι η μεγαλοσύνη του Αριστοφάνη! Εκπλήσσεσαι διαβάζοντας ένα κείμενο, που αναφέρεται σε μια κοινωνία πριν τόσες χιλιάδες χρόνια, να αναγνωρίζεις τα στίγματα της δικής μας !

ΠτΘ: Ζούμε και σήμερα την ίδια αγωνία, του τι καινούριο κρατούμε και τι παλιό θα επαναφέρουμε…

Γ.Σ.: Ο Αριστοφάνης καταθέτει την αγωνία του καταλήγοντας στην κριτική, αρμονική συνύπαρξη και προσαρμογή των δύο τάσεων.

ΠτΘ: Πώς αισθάνθηκε η ομήγυρη τον Αριστοφάνη; Νομίζω είναι συναρπαστικό οι γυναίκες να διαβάζουν και να παίζουν Αριστοφάνη! Γίνατε μήπως οπαδοί- διεκδικητές του ορθού και δίκαιου λόγου;

Α.Μ.: Νομίζω πως ναι! Υπήρξε μια ζύμωση μέχρι να ανεβεί το έργο στη σκηνή, ώστε να γίνει κατανοητή και η ροή του κειμένου και το τι εννοεί ο Αριστοφάνης και πώς μπλέκεται με την εποχή μας! Υπάρχει στη αρχή του κειμένου η παρεξήγηση που κάνει ο Αριστοφάνης με το Σωκράτη και τον εμπλέκει με όλο το τσούρμο των Σοφιστών. Αλλά επειδή είναι ιδιοφυής ο τρόπος, που παρουσιάζει τα πράγματα προκειμένου να γίνει καυστικός, ακόμα κι αυτό μπορείς κάποια στιγμή να το παραβλέψεις, αυτό το «σφάλμα» του και να μπεις στη λειτουργία αναγνώρισης πλέον των δικών σου καταστάσεων. Νομίζω ότι δουλεύτηκε και έγινε κατανοητό αυτό από τις γυναίκες!

ΠτΘ: Οι πολιτικοί που έρχονται να δουν τις παραστάσεις δεν σας φοβίζουν; Ασκείται και κάποιος κριτικός προς την πολιτική λόγος.

Γ.Σ.: Εμείς απέναντι στην πολιτική βάζουμε τον πολιτισμό και φυσικά δεν μας φοβίζουν. Οι πολιτικοί έρχονται για συγκεκριμένους λόγους! Ίσως εμείς δεν θα μπορούσαμε να αντισταθούμε στον πειρασμό να πούμε ορισμένα πράγματα εκτός κειμένου, αλλά είμαστε ερασιτέχνες και δεν μπορούμε να αυτοσχεδιάζουμε εύκολα.

ΠτΘ: Θα αναφερθείτε και στους συντελεστές της παράστασης;

Α.Μ.: Τη μουσική έχει γράψει ο Δημήτρης Σβυντρίδης και θεωρώ ότι αυτή ανέβασε και την παράσταση ποιοτικά. Ο Αριστοφάνης είναι λίγο πιο λαϊκός και πιο άξεστος, με τη μουσική όμως του κ. Σβυντρίδη, η οποία είναι πιο κλασική, πιο έντεχνη, αυτή η αρχική διαφορά νομίζω ότι έφερε στο τελικό αποτέλεσμα, όταν μπήκαν και τα δύο μαζί, μια ισορροπία πολύ ωραία. Τα κουστούμια και τα σκηνικά έχει κάνει η Έφη Καλεντερίδου, τα οποία πάλι είναι σ’ αυτό το πνεύμα και νομίζω έχει στηθεί ένα πολύ ωραίο σκηνικό, που δίνει μια ωραία εικόνα αισθητικά, καθόλη τη διάρκεια της παράστασης.

ΠτΘ: Σκηνοθετείτε πρώτη φορά Αριστοφάνη…Με τον ρυθμό έχετε επαγγελματική ενασχόληση. Τι αποκομίσατε από τους ρυθμούς, την εσωτερική μουσική του Αριστοφάνη;

Α.Μ.: Το κείμενό του έχει ρυθμό, ένα συνεχόμενο ρυθμό, ο οποίος σε παίρνει μαζί του. Και στα χορικά προσπάθησα να υπάρχει ο ρυθμός του έργου με την εναλλαγή βέβαια άλλοτε της εγρήγορσης, άλλοτε της ξεκούρασης, μια και το έργο έχει τα ανεβοκατεβάσματα των γρήγορων στιγμών, όταν κυνηγούν τα χρέη τον κακόμοιρο πρωταγωνιστή και των στιγμών που εκείνος είναι πλέον σε απελπισία.

ΠτΘ: Στην παράσταση είναι ακόμη ενδιαφέρον ότι γυναίκες υποδύεστε τους ανδρικούς ρόλους…, άρα έχετε την ευκαιρία να ενδοσκοπηθείτε ως ομάδα και να ανακαλύψετε και τα ανδρικά σας χαρακτηριστικά…

Α.Μ.: Όπως ακριβώς το είπατε. Νομίζω, επειδή η γυναικεία φύση είναι πολύ πιο σύνθετη και με πολλές μορφές, ότι πολύ εύκολα μπορεί μια γυναίκα να βγάλει ένα παρουσιαστικό και μια ενέργεια που μπορεί να είναι αυτό που γνωρίζουμε ως ανδρικό. Βέβαια, σίγουρα αυτό έχει τη χιουμοριστική του πλευρά και εμείς αυτήν κυνηγήσαμε μια και το έργο είναι κωμωδία, αλλά νομίζω ότι σ’ όλους τους ανδρικούς ρόλους στέκονται οι γυναίκες αξιοπρεπώς, μια και μόνο ο χορός, μόνο οι Νεφέλες είναι θηλυκά πρόσωπα, όλα τα υπόλοιπα είναι ανδρικοί ρόλοι. Στέκονται αξιοπρεπώς χωρίς ο θεατής κάθε φορά να σκέφτεται αυτές είναι γυναίκες, που παίζουν τους άνδρες, νομίζω ότι το ξεχνάει αυτό ο θεατής.

ΠτΘ: Να σας ευχαριστήσουμε όμως για τη συνομιλία μας και να ευχηθούμε καλή σας επιτυχία.

Γ.Σ.,Α.Μ.: Κι εμείς σας ευχαριστούμε.

Τ.Β.

Στο προσκήνιο τα …παρασκήνια

-image1, left- Μια δρασκελιά στην αιωνιότητα τα 5000… και χρόνια, που μας χωρίζουν από την ποίηση του «παππού» Αριστοφάνη.

Η κοινωνία της Αθήνας παραπαίει μεταξύ του μοντέρνου και του συντηρητικού με έκδηλη την κυριαρχία της διαφθοράς, της έκπτωσης αξιών, αρχών και ιδεολογιών. Ο Σωκράτης, δημόσιο πρόσωπο της εποχής, γίνεται το εξιλαστήριο θύμα για να αντικατοπτριστεί ο παραλογισμός της.

Την διαχρονικότητα του Αριστοφάνη, με παραπομπές και αναφορές στη σύγχρονη πραγματικότητα, παρουσίασε ο σύλλογος «Γυναίκα και Δημιουργία». Ο φωτογραφικός φακός τις συνέλαβε την ώρα της «παρασκηνιακής» προετοιμασίας …

Ε.Μ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.