Ροκ και μελωδια στο ονειρο

Βασίλης Καζούλης. Σεμνός, ζεστός άνθρωπος, αθόρυβος καλλιτέχνης, εξαιρετικός δημιουργός, αποτυπώνει στο τραγούδι του το αίσθημα και το συναίσθημα της εικόνας.

ΠτΘ: Κύριε Καζούλη ξεκινάμε την συνέντευξη μ΄ ένα παιχνίδι συνειρμών. Ρόδος, Αθήνα, κιθάρα.

Βασίλης Καζούλης: Γεννήθηκα στη Ρόδο. Από τη Ρόδο ξεκινά η οικογένειά μου για την Αθήνα όταν εγώ ήμουνα τριών χρονών. Στην Αθήνα από τα ραδιόφωνα ακούσαμε τα πάντα Μπίτλς, Μπομπ Ντήλαν, μέχρι Τσιτσάνη και τα αγαπήσαμε όλα αυτά. Όταν επιστρέφαμε στη Ρόδο άκουγα στα πανηγύρια όλους τους παραδοσιακούς σκοπούς γιατί η Ρόδος και τα Δωδεκάνησα έχουν σπουδαία μουσική παράδοση και ωραίες μελωδίες. Όλα αυτά με γοητεύανε από μικρό παιδί! Κάποια στιγμή στην Αθήνα ο αδερφός, ο Σταύρος, ζήτησε μια κιθάρα κι αρχίσαμε να ασχολούμαστε με τη μουσική. Βέβαια, από πολύ νωρίς είχε φανεί μια έφεση για την μουσική, γιατί μπορούσαμε και μαθαίναμε εύκολα να τραγουδάμε τα τραγούδια και από κει πέρα τα πράγματα πήραν το δρόμο τους.

ΠτΘ: Κιθάρα, φυσαρμόνικα, ΑΣΟΕ, αεροπορία.

Βασίλης Καζούλης: Αεροπορία …ναι υπηρέτησα στην αεροπορία.

Θυμάμαι στη γειτονιά μου στο Γουδί είχαμε φτιάξει με φίλους ένα ερασιτεχνικό σχήμα. Θυμάμαι που έπαιζα και σε μπαράκια εκείνη την εποχή, μόνος μου με κιθάρα και φυσαρμόνικα. Βέβαια κάποια στιγμή παράτησα τη φυσαρμόνικα γιατί το στήριγμα έφευγε συνέχεια…Τότε έπαιζα πάρα πολλές μπαλάντες από την δυτική μουσική, Σαββόπουλο, Γερμανό αλλά και πιο ελαφριά μουσική. Τα αφομοίωνα όλα και έπαιρνα αυτό που μου ταίριαζε. Στην ΑΣΟΕ έμαθα άλλα πράγματα … Έζησα την φοιτητική ζωή, είδα τα παιδιά πως σκέφτονται… Είναι ένα σχολείο για τη ζωή το Πανεπιστήμιο, πέρα από τα πολιτικο… μαθαίνεις πάρα πολλά άλλα πράγματα. Εμένα η μουσική ήταν αυτή που με απασχολούσε πάντα, αλλά ήθελα να τελειώσω την ΑΣΟΕ, ακόμη και για το χατίρι των γονιών μου. Τελικά όλα πήγαν καλά και πήραμε και το πτυχίο! Οι σπουδές μού έδωσαν τον χρόνο και μελέτησα πάρα πολύ καλά μουσική, και θεωρία, και να μάθω καλύτερη κιθάρα, και να μάθω να τραγουδάω, να στήνομαι στα μπαράκια, και να μάθω να παίζω, αλλά όλα αυτά χωρίς προγραμματισμό.

ΠτΘ: Πόσο θάρρος χρειάζεται για όλα αυτά;

Βασίλης Καζούλης: Θάρρος και… θράσος είπατε; Εγώ γενικά ήμουνα και ακόμα είμαι ντροπαλός. Αυτό είναι θέμα χαρακτήρος! Δεν είναι θέμα στησίματος! Απλά μπορείς και επικοινωνείς καλύτερα με τον κόσμο. Η ντροπή και το άγχος δεν μου έχει φύγει ποτέ. Η σκέψη τού μουσικού πρέπει να είναι πολύ απλή και προσγειωμένη. Η τέχνη δεν θέλει υπερεκτιμήσεις και επάρσεις, νομίζω, ότι θέλει χαμηλούς τόνους για να μπορείς να ακούς, να πλησιάζεις, να αγγίζεις τον κόσμο που σε αγαπάει.

ΠτΘ: Σπανουδάκης, Σαββόπουλος, 1987.

Βασίλης Καζούλης: Έγραφα τα τραγούδια γιατί αγαπούσα τη μουσική, γιατί ήθελα να εκφράσω κάποια πράγματα, να πω αυτά που ένοιωθα, και καθόλου δεν μου περνούσε από το νου να κάνω δισκογραφική δουλειά. Κάποιοι φίλοι, που γνώριζαν τον Σπανουδάκη με πίεζαν εκείνο τον καιρό να του πάω τα τραγούδια που είχα γράψει. Εγώ, αντιρρήσεις, «ντρέπομαι», «αφήστε με ήσυχο» και τέτοια … Τελικά πήγα στον Σπανουδάκη, με άκουσε και με γνώρισε στον παραγωγό του δίσκου, που έκανε τότε με την Αρβανιτάκη, τον Άγγελο τον Σφακιανάκη. Πριν βγει όμως ο δίσκος, το 1987,ο Διονύσης ο Σαββόπουλος ζήταγε ταλέντα για την εκπομπή «Ζήτω το Ελληνικό Τραγούδι», πήγα λοιπόν στην εκπομπή και με επέλεξε για το τραγούδι «Φανή». Τους δύο αυτούς ανθρώπους τους ευχαριστώ γιατί με επιλέξανε, με βοηθήσανε, με ενθάρρυναν.

ΠτΘ: Η χαρά ή η λύπη του έρωτα οδηγεί πιο εύκολα στο στίχο;

Βασίλης Καζούλης: Ο έρωτας είναι στοιχείο της ζωής. Και η χαρά και η λύπη του έρωτα δίνει αφορμές. Απλά και στη χαρά του έρωτα βγαίνει η λύπη του έρωτα, χωρίς να ξέρω γιατί. Μετά, η λύπη δεν θα το έλεγα λύπη! Γιατί λύπη ή πόνος ; Και η λύπη και ο πόνος είναι ευεργετικά συναισθήματα που δίνουν ποιότητα στον άνθρωπο, καλλιεργούν την ψυχή του.

ΠτΘ: Γράφω στίχους σημαίνει έχω μελωδία και βγαίνει ο στίχος ή έχω στίχο και βγαίνει η μελωδία. Διαπιστώνω μια νοσταλγία στον στίχο σας, ένα πολύ βαθύ συναίσθημα, κάτι που περισσότερο πονάει …

Βασίλης Καζούλης: Αυτό το έχω μέσα μου έτσι ήμουνα από μικρός, απομονωνόμουνα και σκεφτόμουνα, έπαιζα κιθάρα μόνος μου… ήταν μια εσωτερική διάθεση. Έβλεπα τα πράγματα διαφορετικά από τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Παράλληλα όμως ήμουνα και πολύ κοινωνικός στις παρέες. Ήμουνα αυτός που τους έκανε και γελούσαν, που τους τραγουδούσε… τα΄ ’χα και τα δύο!

Νομίζω ότι και η μελωδία έχει στίχο και ο στίχος έχει τη μελωδικότητά του. Συνυπάρχουν αυτά τα δύο. Το ένα με οδηγεί στο άλλο. Έχω την κιθάρα και τα σκαρώνω και τα δυο μαζί! Δεν ξέρω πώς γίνεται, αλλά για μένα είναι πολύ απλό!

Για να γίνει ένα τραγούδι βασικά χρειάζεται αίσθημα! Είναι σαν να κάνεις βουτιά μέσα σου και να ανακαλύπτεις πράγματα, τα οποία εκφράζεις μέσα από τον στίχο σου! Μπορεί να είναι εικόνες που γεννούν μέσα σου, όπως ένα ηλιοβασίλεμα, ένα κρασί με την παρέα πριν από δέκα χρόνια, ένα πανηγύρι, άνθρωποι που μιλούν, χορεύουν, περπατούν, χρώματα, χιλιάδες πράγματα…

ΠτΘ: Ένας στίχος μπορεί να είναι ένα χρονογράφημα;

Βασίλης Καζούλης: Μπορεί να είναι και αυτό. Πώς γράφει κάποιος ένα μυθιστόρημα, πώς ζωγραφίζει; Η ψυχή φιλτράρει εκατοντάδες πράγματα, από την παιδική ηλικία και τα βγάζει με ένα δικό της τρόπο! Νομίζω ότι αυτό είναι η τέχνη και γι αυτό πιστεύω, ότι η παιδική ηλικία είναι καθοριστική για την τέχνη! Είναι πράγματα που δύσκολα τα περιγράφεις και πιο εύκολα τα νοιώθεις!

ΠτΘ: Ο πρώτος δίσκος λεγόταν «Μπλε Μωρό»…

Βασίλης Καζούλης: Ήταν… ψιλοκοροϊδευτικούλι αυτό, γιατί απλά μετέφρασα το «Baby Blue» του Μπομπ Ντύλαν.

ΠτΘ: Η πιο πρόσφατη δουλεία είναι «Ραντεβού στην Εθνική»…

Βασίλης Καζούλης: Υπάρχει ένα τραγούδι με αυτόν τον τίτλο. Είναι νοσταλγικός δίσκος και μιλά για την παλιά εθνική οδό, για πράγματα που άγγιξαν εμένα, όταν περνούσε δίπλα από τη θάλασσα, και η διαδρομή μπορούσε άνετα να συνδυαστεί με μια βουτιά ή με φαγητό σε ένα γραφικό ταβερνάκι. Έτσι μίλησε σε μένα η παλιά εθνική οδός, με νοσταλγία, έχω πάντα αυτή την τάση! Δεν ξέρω πώς μου βγαίνει!

ΠτΘ: Σας προσδίδουν τον χαρακτηρισμό του «τραγουδοποιού». Τι σημαίνει αυτό για σας;

Βασίλης Καζούλης: «Τραγουδοποιός» είναι νεολογισμός και απλά σημαίνει αυτόν που γράφει την μουσική, τον στίχο και ερμηνεύει τα τραγούδια του. Είναι ο συγγραφέας τραγουδιών, για να μεταφράσουμε τον αντίστοιχο ξένο όρο. Δεν νομίζω ότι είναι κάτι το ιδιαίτερο ή σημαίνει κάτι. Ίσως να χρησιμοποιήθηκε για να γίνεται πιο εύκολη η κατηγοριοποίηση. Εγώ είμαι στιχουργός, συνθέτης και ερμηνευτής. Έτσι απλά!

ΠτΘ: Η εξωτερική εμφάνιση του καλλιτέχνη σημαίνει κάτι; Μπορεί να φανερώνει μια επιρροή;

Βασίλης Καζούλης: Είμαι έτσι, γιατί έτσι με βλέπω καλύτερα! Η εμφάνιση είναι γενικά ένας τρόπος έκφρασης! Σίγουρα υπάρχει επιρροή από τους Μπίτλς, από τον Ντύλαν…

Τα μαλλιά μου τα έκοψα μόνο στο στρατό. Φοιτητής δεν είχα μακρύ μαλλί όπως τώρα, τότε, είχα αφήσει θυμάμαι για μια βδομάδα και μούσι! Είναι όπως νοιώθεις…Μ΄ αρέσει περισσότερο να φοράω άσπρο πουκάμισο. Από την αρχή φόραγα άσπρο πουκάμισο. Μια εποχή είχα φορέσει γιλέκο. Το βαρέθηκα και το έβγαλα μετά. Δεν έχω πρόβλημα να φορέσω και κουστούμι. Είναι θέμα εσωτερικής διάθεσης. Δεν μου αρέσει γενικά να μπαίνω σε καλούπια, με την έννοια, ότι εγώ αυτό που έχω να πω, το λέω με το τραγούδι μου. Δίνω τον εαυτό μου σ΄ αυτό, κι όλα τ΄ άλλα είναι εξωτερικά πράγματα. Δεν θίγει την δουλεία μου αν θα έβαζα ένα κουστούμι! Θα το έκανα, αν μου άρεσε να το κάνω!

ΠτΘ: Εκπέμπεται ηρεμία, είστε ήρεμος άνθρωπος;

Βασίλης Καζούλης: Θα έλεγα ότι είμαι υπερκινητικός και αγχώνω τους άλλους!

ΠτΘ: Θα μπορούσατε να γράψετε ένα «σκυλοτράγουδο»;

Βασίλης Καζούλης: Θα μπορούσα να γράψω, αλλά είναι κάτι που δεν με εκφράζει!

ΠτΘ: Αν βάζαμε έντεχνη μουσική σε ένα «σκυλοτράγουδο» θα είχαμε καλύτερο αποτέλεσμα;

Βασίλης Καζούλης: Υπάρχουν «σκυλοτράγουδα» που έχουν ωραίες μελωδίες ή που έχουν ωραίο στίχο. Μη τα βάζουμε όλα στο ίδιο καζάνι! Όπως υπάρχουν και τραγούδια που θεωρούνται ποιοτικά και δεν έχουν αρμονία ή ωραίο στίχο, αλλά επειδή η εποχή είναι έτσι, θεωρούνται ποιοτικά! Πολλές φορές αδικούμε τραγούδια ή ανθρώπους που είναι σε κάποιο χώρο, που δεν θεωρείται ποιοτικός, και άλλους τους υπερεκτιμούμε. Εγώ ακούω ό,τι με αγγίζει, άσχετα από ποιο χώρο προέρχεται. Έτσι ενεργούσα από μικρός! Βέβαια οι αγαπημένοι μου δημιουργοί είναι λίγοι! Αλλά,ας είμαστε λίγο ανεκτικοί ή ανοιχτοί στο καλό, από όποιο χώρο κι αν προέρχεται!

ΠτΘ: Για να ξαναγυρίσουμε στο παιχνίδι λέξεων, Λίβερπουλ, επαρχία, μουσικές σκηνές.

Βασίλης Καζούλης: Εδώ και αρκετά χρόνια παίζω στην επαρχία. Πιστεύω, ότι είναι πιο μπροστά στον τρόπο διασκέδασης. Ο κόσμος έχει πιο αγνή διάθεση, δεν ακολουθεί την μόδα, κάνει αυτό που τον εκφράζει καλύτερα, σε πιο αγαπησιάρικο κλίμα. Οι μουσικές σκηνές είναι μικροί χώροι, που προσφέρουν στενότερη επικοινωνία, όπου εισπράττεις την αγάπη του κόσμου άμεσα, σου μιλούν, τους μιλάς, νοιώθεις ότι είσαι σε παρέα…Η μουσική είναι παρηγοριά, είναι σχέση… Κι εγώ έτσι εκφράζομαι καλύτερα! Σε μένα συμβαίνει το εξής περίεργο, ζω στην Αθήνα και δουλεύω στην επαρχία!

Στο Λίβερπουλ, έπαιξα σε ελληνικό κοινό, αλλά είδα ότι η ελληνική μουσική αγγίζει τους ξένους, παρ’ όλο που δεν βοηθάει η γλώσσα. Πιστεύω όμως ότι κάποια στιγμή η θα βρει το δρόμο της προς τα έξω!

Στο Λίβερπουλ είχα την εμπειρία, που μόνο η τέχνη μπορεί να σε κάνει να ζήσεις. Όταν μικρός άκουγα τους Μπίτλς ή τον Ντύλαν έκανα εικόνες από την μουσική τους, γιατί δεν ήξερα να μεταφράσω τον στίχο. Με έκπληξή μου λοιπόν, τώρα, διαπίστωσα ότι όταν έβλεπα τα σπίτια, τους δρόμους, τα μπαράκια, ήταν σαν να τα ήξερα. Μπορεί να ακούγεται παράξενο ή περίεργο αυτό, αλλά αυτή είναι η δύναμη της μουσικής!

ΠτΘ Κύριε Βασίλη Καζούλη ευχαριστούμε πολύ για όσα μοιραστήκατε σήμερα με τους αναγνώστες μας!

Έφη Μωραΐτου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.