Οταν χορευουν οι Go- Go Dancers…

Μία πρωτότυπη παράσταση έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν το βράδυ της Τετάρτης στις 9.00 στο καφέ Theatro, στην πλατεία Ειρήνης 34, οι φίλοι του θεάτρου. Η γνωστή θεατρική συγγραφέας, με επιτυχή καριέρα στην Αμερική και στην Ελλάδα, Ελένη Πέγκα, υπογράφει τα κείμενα και τη σκηνοθεσία της παράστασης, που αγαπήθηκε από το κοινό της Αθήνας, το περασμένο καλοκαίρι.

Η πρωτοβουλία ανήκει στο καφέ Theatro και στον αρχιτέκτονα Μηνά Κοσμίδη του Area Domus και είναι μία διαφορετική πολιτιστική πρόταση για όσους αγαπούν να συμβαίνουν πράγματα στην πόλη μας.

Πριν πέσουν τα φώτα πάνω στους πρωταγωνιστές της παράστασης “Go go Dancers” αξίζει να ακολουθήσουμε τη διαδρομή της ιστορίας δύο Βαλκανίων εραστών, μέσα από ένα καλοκαιρινό αντάμωμα:

“Καυτή καλοκαιρινή νύχτα. Όλοι λείπουν. Σκόρπισαν. Εσύ δεν είσαι εδώ. Άσπρος χώρος. Πράσινος καναπές. Φως σε αλουμίνιο και πλέξι γκλας. Οι γυάλινες καμπύλες των ποτηριών .Τοπία εσωτερικού χώρου. Η γυναίκα χάνει τις αισθήσεις της. Κάθεται ακίνητη μέσα στο κόκκινο. Ο άνδρας αντιστέκεται. Δύο πρώην εραστές. Ένταση στο στόμα. Παλεύουμε όταν χορεύουν οι “Go- Go Dancers”. Γυναίκα της ιστορίας η Θεοδώρα Τζήμου. Πρώην εραστής της ο Νίκος Γεωργάκης. Θα συναντηθούν τυχαία σε ένα μπαρ στο κέντρο της πόλης. Θα νοσταλγήσουν και θα παθιαστούν απελπισμένα, ενώ δίπλα τους ένα ζευγάρι Go- Go Dancers θα χορεύει εκστατικά. “Ο χορός είναι το εκστατικό παρελθόν των εραστών, οι φαντασιώσεις του άνδρα και της γυναίκας που ξέγνοιαστα κάποτε κι αυτοί χόρευαν στο κλάμπ…”

Σαν Go- Go Dancers χορεύουν η Βάσω Λύκουρα και ο Φοίβος Παπαδόπουλος. Άφθονη μουσική, χορευτική και lounge από το Θάνο Στεφανόπουλο, ευφάνταστα κουστούμια από το σχεδιαστή Γιώργο Ελευθεριάδη, σκηνικά αντικείμενα, φωτιστικά και γλυπτά από το Βαλεντίνο Μαρένγκο.

Αν και ο τίτλος του έργου παραπέμπει στο night clubbing, η συγγραφέας δεν ασχολείται με την κουλτούρα των νυχτερινών κλαμπ. Αναπνέει στους ρυθμούς της, αλλά αφηγείται την προσωπική συνάντηση δύο νέων ανθρώπων, που αξιολογούν τη ζωή τους σε ένα δημόσιο χώρο. Η σκηνοθέτιδα επιλέγει δύο Γιουγκοσλάβους (πρώην), ταυτόχρονα εραστές (πρώην) για πρωταγωνιστές, όχι χωρίς λόγο. Ένα απόσπασμα από την «Απογευματινή της Κυριακής»(20-10-2002),εξηγεί εν μέρει το στόχο της:

«Με ενδιαφέρει μέσα από μια προσωπική ιστορία να θίξω κοινωνικά ζητήματα. Δεν πρόκειται για ένα κείμενο πολιτικό ή κοινωνικό. Απλά οι δύο ήρωες έχουν επηρεασθεί από όλα όσα συνέβησαν στην πατρίδα και στη ζωή τους», εξηγεί η Ελένη Πέγκα ενώ προσθέτει: «Με ενδιαφέρει ο χώρος να μην είναι θέατρο, έτσι έχεις αμεσότητα με τον κόσμο. Το θέατρο απαιτεί μία άλλη ιεροτελεστία. Με ενδιαφέρουν οι πιο νέοι άνθρωποι, που δεν πάνε θέατρο. Έχει κάτι πιο ζωντανό αυτή η ιστορία. Το θέατρο έχει προγράμματα, ωράρια, συνεργεία. Εδώ είσαι πιο ελεύθερος, το ζήτημα είναι πιο προσωπικό. Πάντα με απασχολούσαν οι στιγμές μεταξύ τους και πόσο καθοριστική ή αδιάφορη μπορεί να είναι αυτή η στιγμή. Τι είναι αυτό το διαφορετικό που κάνει ορισμένες στιγμές ανεπανάληπτες. Αυτό με εξιτάρει».

Για τις επιρροές της Ελένης Πέγκα όμως και τη σχέση της με την τέχνη του θεάτρου, καθώς και τους θεατρικούς συγγραφείς της γενιάς της, υπάρχουν απαντήσεις στη συνέντευξή της στην Ματίνα Καλτάκη, στον Επενδυτή (1-2 Ιουνίου 2002):

«Η παράξενη μοναξιά της Ελένης Πέγκα

Στη σύγχρονη ευρωπαϊκή δραματουργία έχει επηρεαστεί από το γεγονός ότι η προηγούμενη εικοσαετία ήταν η περίοδος των σκηνοθετών. «Οι δουλειές δηλαδή των συνόλων, που καθοδηγούμενοι από τους σκηνοθέτες, παράγουν και τα κείμενα της παράστασης, έχουν επηρεάσει τον τρόπο γραφής των συγγραφέων. Οι σημερινοί συγγραφείς έχουν στο μυαλό τους τόσο τους σκηνοθέτες όσο και τη σύγχρονη ιστορία του θεάτρου, δηλαδή όλες τις τελευταίες τάσεις, το πώς μπορούν τα μέλη μίας ομάδας να παράξουν μία πλήρη θεατρική παράσταση, το πώς λειτουργεί ο χώρος, το site specific, τη σημασία της μουσικής και της σχέσης της θεατρικής πράξης με τις εικαστικές τέχνες. Εγώ τα έχω όλα στο μυαλό μου και ξέρω ότι και άλλοι συγγραφείς της γενιάς μου στην Ευρώπη και στην Αμερική, με τους οποίους έχω επικοινωνία, αντιμετωπίζουν τη θεατρική γραφή αναλόγως». Ρωτάμε την Ελένη Πέγκα που τοποθετεί τον εαυτό της σε σχέση με άλλους ενεργούς, Έλληνες θεατρικούς συγγραφείς και η απάντησή της θίγει ένα καίριο ζήτημα για το σύγχρονο ελληνικό θέατρο: «Αισθάνομαι περισσότερη συγγένεια με τους συγγραφείς της γενιάς μου στην Γερμανία, στην Αγγλία, στην Αμερική, στη Γιουγκοσλαβία… Διατηρώ επαφή με αρκετούς συγγραφείς που συναντώ σε διοργανώσεις και φεστιβάλ του εξωτερικού, όπως η Μπιενάλε της Βόννης. Γιατί πραγματικά, ποιοι είναι ο Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς της γενιάς των τριάντα και κάτι; εννοείται πως δεν μιλάω για όσους βρέθηκαν να γράφουν για το θέατρο λίγο τυχαία, αλλά συγγραφείς με εξελικτική πορεία και με ένα συγκεκριμένο στίγμα από το ένα έργο στο επόμενο. Αισθάνομαι μοναξιά, εκτός του ότι δεν με βοηθάει που δεν υπάρχει μια κοινότητα «συγγενών» συγγραφέων ώστε να υπάρχει ανταλλαγή, ο διάλογος ανάμεσα στους συγγραφείς που λειτουργεί καθοριστικά για τη βελτίωση της γραφής όλων. Αυτό το φαινόμενο δεν αφορά τους συγγραφείς λογοτεχνίας, ούτε τους σκηνοθέτες του κινηματογράφου».

Εδώ παρεμβαίνει ο Θάνος Σταθόπουλος που ναι μεν είναι ποιητής με τρεις ποιητικές συλλογές στο ιστορικό του αλλά στην παράσταση της Ε. Πέγκα έχει αναλάβει την επιμέλεια της μουσικής:

«Μετά τη γενιά μου, τη γενιά του ’80, δεν έχουν βγει νέοι ποιητές- όσοι λογοτέχνες βγήκαν, στράφηκαν στο μυθιστόρημα και μάλιστα με δείγματα γραφής αμφιλεγόμενα ως προς την ποιότητά τους. Το θέατρο και η ποίηση, που έχουν αρκετά κοινά σημεία, δεν έχουν βγάλει νεότερους που να ανήκουν σε μια γενιά με κάποια κοινά χαρακτηριστικά κι αυτό είναι ένα φαινόμενο που σηκώνει μεγάλη κουβέντα».

Μαρία Αμπατζή

Υ.Γ.: Για κρατήσεις στο Theatro:2531030691

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.