« Το Παυσιπονο»

Υπάρχουν μυθιστορήματα που αρχικά δείχνουν κοινότοπα και βαρετά, όμως όσο κανείς προχωράει σελίδα προς σελίδα αναγνωρίζει σ’ αυτά σημαντικές ιδιαιτερότητες που προκαλούν το ενδιαφέρον. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι και το «Παυσίπονο» του Πέτρου Τατσόπουλου.

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που θέλει να δώσει έμφαση στα προβλήματα και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν οι νέοι. Και αυτό το πετυχαίνει με αρκετά έξυπνο τρόπο. Ο συγγραφέας μας παρουσιάζει, ήδη από την αρχή, το τέλος του βιβλίου και κατόπιν κάνει αναδρομική αφήγηση, παρακολουθώντας βήμα – βήμα τα αίτια που οδήγησαν την εικοσιοκτάχρονη φίλη του αφηγητή, Γιάννη στην αυτοκτονία.

Η Φανή, παιδί μιας μικροαστικής οικογένειας συγκρούεται με την οικογένειά της και απογοητεύεται από τους φίλους, τον έρωτα και το εκπαιδευτικό σύστημα.

Παράλληλα ο Τατσόπουλος ξεδιπλώνει με αρκετά συγκινητικό τρόπο και τα προβλήματα όλης της παρέας, του Χρήστου, της Μεταξίας, του Ζωρζ, του Ηλία, της Σίρλευ, δίνοντας έτσι μια εύστοχη εικόνα των εφήβων του σήμερα και του κοινωνικού τους περίγυρου.

Παιδιά της μετά το πολυτεχνείο γενιάς που ενώ την είπαν τυχερή γιατί

« δεν της έλειψε τίποτα, φέρθηκε με εξοργιστική αναίδεια και ακατανόητη απερισκεψία».

Τα πάθη της συνδέονται με την πολιτική κατάσταση του τόπου «……Γιατί, αν μη τι άλλο, ανήκουμε στην ίδια γενιά. Στην περίφημη πρώτη γενιά μετά τη δικτατορία… Δεν ευνοηθήκαμε από την τύχη εμείς. Δεν προλάβαμε το Πολυτεχνείο….Ο μύθος, η αρχαιοελληνική τραγωδία του θείου Μάρκου προϋπήρχε: εμείς φορτωθήκαμε το καθήκον, το χρέος, να μην τον αφήσουμε να πεθάνει, να τον προεκτείνουμε. Στη φούρια μας…… δεν προσέξαμε τους τελευταίους του σπασμούς».

Οι περιγραφές είναι τόσο ρεαλιστικές ώστε το βιβλίο θα μπορούσε να γίνει σίγουρα ταινία και μάλιστα με πρωτότυπο σενάριο.

Ο συγγραφέας συνδυάζει την ευαισθησία με τον ρεαλισμό, καταφέρνοντας έτσι με γλώσσα απλή να προσεγγίσει τον κάθε αναγνώστη.

Μελανοφθαλμίδου Ελένη

Μαθήτρια Β΄ Γυμνασίου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.