Οταν η ζωγραφικη ανακαλυψε τον Martin…

Ένα πολύχρωμο, ατέρμονο, ευφάνταστο παιχνίδι, με κανόνες που δεν είναι κατανοητοί από την πρώτη ανάγνωση, γίνονται όμως υπαρκτοί και κομμάτι των έργων όταν προσπαθείς να τα γνωρίσεις. Ο Martin έγινε γνωστός στο κοινό της Κομοτηνής όταν ο γκαλερίστας Βασίλης Γεωργιάδης αποφάσισε να συμπεριλάβει έργα του σε ομαδικές εκθέσεις. Το κοινό μπήκε στο παιχνίδι των γεωμετρικών σχημάτων και των εκρηκτικών χρωμάτων, γνωρίζοντας μόνο τη μία πλευρά του έργου του. Από την περασμένη εβδομάδα έχει στηθεί στους Δωρίωνες η πρώτη ατομική έκθεση του καλλιτέχνη, σε επίπεδο Βόρειας Ελλάδας, η οποία περιλαμβάνει 60 ελαιογραφίες σε μουσαμά.

Ακόμη και η ίδια η καλλιτεχνική του πορεία είναι παζλ που μόνο ο ίδιος θα συμπληρώσει, όταν το αποφασίσει. Τα τελευταία χρόνια συμμετέχει στη Biennale της Στοκχόλμης, της Γενεύης, στις Foires που διοργανώνει η «Αργώ». Το 1981 έλαβε το δεύτερο βραβείο για τη μακέτα των Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας.

Οι 60 ελαιογραφίες που εκτίθενται στους Δωρίωνες είναι έργα της πρόσφατης περιόδου, 1997-2002 και παραπέμπουν στον ακαδημαϊκό ρεαλισμό του Martin. Η ανατροπή της πρώτης εντύπωσης που δίνει το έργο, ειδικά τα ολοζώντανα φρούτα του, αιτιολογείται επίσης απ’ τις σουρεαλιστικές του αναφορές και καταγράφεται ακόμη και στον τίτλο «Αισθητηριακή βεβαιότητα;». Οι «σειρές» με τα φρούτα, εναλλάσσονται με άλλα αντικείμενα – πρωταγωνιστές όπως είναι το ζάρι, το φλιτζανάκι του καφέ, τα παραθυρόφυλλα που ανοίγουν ή κλείνουν για το θεατή. Ο κόσμος του Martin προσφέρεται σε όποιον επιτρέπει στον εαυτό του τη φιλοσοφική αναζήτηση και την ενεργοποίηση των αισθήσεων.

Για να ακολουθήσουμε το παιχνίδι του, παρουσιάζουμε σήμερα κάποια έργα του που εκτέθηκαν τον περασμένο Μάρτη στη γκαλερί Αργώ στο Κολωνάκι, με θέμα «Αναχωρήσεις & Αφίξεις», όπως και κείμενα που υπήρχαν στο εξαιρετικό πρόγραμμα.

Η θάλασσα, ο ήλιος,

το καράβι που φτάνει, στο νησί και φεύγει…

Η Ελλάδα του ανήσυχου και χαρούμενου πνεύματος

που πάντα αναζητά

την αλλαγή

την επικοινωνία με κόσμους άλλους

την εμπειρία

την απόλαυση του αγνώστου

την ελευθερία.

Ο δρόμος, το ταξίδι, ο πηγαιμός, η Ιθάκη, ο ποιητής!

Η αέναη κίνηση ανθρώπων και πραγμάτων

αρχίζει, στο λιμάνι

σ’ ένα σκηνικό, ίδιο πάντα κι απαράλλαχτο

και τελειώνει, αν τελειώνει, εκεί…

η αποβάθρα γεμίζει μ’ εκείνους που φεύγουν

τα πόδια τους πατάνε ήδη στην κατεβασμένη μπουκαπόρτα

ενώ άλλοι επιστρέφουν

σιωπηλοί ή φλύαροι

ανέκφραστοι ή συγκινημένοι

ο καθένας από «το δικό του ταξίδι»

Τα σχοινιά που συνδέουν το πλεούμενο με την ξηρά

πετούν νευρικά στον αέρα

όλα είναι έτοιμα για την αναχώρηση

ή προετοιμάζονται για δέσιμο

Όταν φύγει το καράβι

πάντα κάτι μένει στο λιμάνι, που έχει πια μεγαλώσει…

ο ψαράς, που διαβάζει ακίνητος το κύμα

το περιπλανώμενο σκυλί

οι γλάροι που μένουν μετέωροι

τα ίχνη από τα λάστιχα των αυτοκινήτων…

Κάτι από τη βουή όσων έχουν επιστρέψει

κι όσων έχουν φύγει

Η ψυχή του λιμανιού!

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.