Ποιος επλασε τη γυναικα;

Ο εαυτός μου, αυτός ο άλλος. Θα μπορούσε να είναι τίτλος δοκιμίου γραμμένου από φεμινίστρια της δεκαετίας του ’60. Και όμως είναι αυτό που βασανίζει τον Βίκτωρ Ταράνσκι, έναν σκηνοθέτη που βρίσκεται στην κατιούσα, με τα καλλιτεχνικά του οράματα παραχωμένα στην ψυχή. Ο Αλ Πατσίνο, ως αποτυχημένος σκηνοθέτης, στρέφεται στην πρώην γυναίκα του, μητέρα της κόρης τους και παραγωγό της ταινίας του και δηλώνει «θέλω να κάνω μια ταινία», ενώ εκείνη ξεκαθαρίζει πως « είναι μια επένδυση», λίγο πριν εισπράξει τη μικρή του εξομολόγηση ότι απέτυχε.

Το παιχνίδι στη Μέκκα του κινηματογράφου παίζεται πλέον με άλλους όρους. Στην ταινία που υπογράφει ο Άντριου Νίκολ, με τον τίτλο Simone, δεν προλαβαίνουμε να νοσταλγήσουμε τις παλιές καλές εποχές του αμερικάνικου κινηματογράφου με τον Γκρέκορι Πεκ να αιχμαλωτίζει την Όντρεϊ Χέμπορν στην αγκαλιά του και την Γκρέις Κέλι ν΄ αποχαιρετά την υποκρισία, υποβασταζόμενη απ΄ τον Κάρι Γκραντ. Η μεγάλη οθόνη που ερωτεύθηκε μεγάλους σε ερμηνεία ηθοποιούς λατρεύει πλέον γοητευτικά μοντέλα χωρίς υποκριτική παιδεία και λανσάρει έξυπνα ψηφιακά εφέ, νεότατης τεχνολογίας. Ο Νίκολ καταφέρνει να σατιρίσει την εποχή και τους συναδέλφους του, μέσα απ΄ τον αυτοσαρκασμό του, ταυτιζόμενος, ίσως άδηλα, με τον Βίκτωρ Ταράνσκι. Ο ίδιος βέβαια οφείλει την επιτυχία της Simone και στην ωραιότατη Ρέϊτσελ Ρόμπερτς, μοντέλο απ΄ το Βανκούβερ, ειδικά μακιγιαρισμένη για να μοιάζει ψηφιακή. Στην εποχή που τα οράματα αποτυπώνονται στην ψηφιακή τεχνολογία και οι αληθινοί σκηνοθέτες βιώνουν αδιέξοδα ο κ. Ταράνσκι ζει έναν υπέροχο εφιάλτη.

Ένας μισότρελος εραστής του κινηματογράφου, ο Χάνκ Αλένο, φέρει την άποψη «ποιος χρειάζεται ανθρώπους», και της δίνει σάρκα και οστά, δημιουργώντας την πρώτη εικονική ηθοποιό, φτιαγμένη σε ηλεκτρονικό υπολογιστή. Τραγική ειρωνεία: τα χρόνια που ξόδεψε μπροστά στην οθόνη, «δουλεύοντας» την Simone, επέφεραν τη σταδιακή τύφλωσή του. Στο κατώφλι του θανάτου συναντά τον Βίκτωρ Ταράνσκι που τον θεωρεί μοναδικό καλλιτέχνη και του προσφέρει την εφεύρεσή του. Οι αποτυχίες τον κάνουν να δεχτεί, πλην όμως ο Χάνκ είναι ήδη νεκρός. Ο κ. Ταράνσκι αντιμετωπίζει πλέον το δίλημμα «οι καλλιτέχνες στηρίζονται στην τεχνολογία ή η τεχνολογία στους καλλιτέχνες», το οποίο δεν απαντιέται ούτε καν στο τέλος της ταινίας, γιατί μπορεί το φινάλε να ειδωθεί από πολλές πλευρές και υποχρεωτικά με χιούμορ.

Όταν η Simone «παίρνει σάρκα και οστά» ως ηρωίδα σε ταινία του Βίκτωρ η ζωή του ανατρέπεται: η σύζυγός του (πρώην) ασχολείται συνεχώς μαζί του, τα ΜΜΕ αναζητούν εναγωνίως την καταπληκτική και πανέμορφη Simone για να της πάρουν συνέντευξη, μια νέα σταρ γεννιέται …, ενώ ο Βίκτωρ Ταράνσκι ζει των παθών του τον τάραχο αναγκασμένος να εφεύρει συνεχώς δικαιολογίες για τη μη εμφάνιση της Simone. Παρόλο που την επιτυχία την βιώνει μέσα από «παράγωγο» ενός Η/Υ, στη ζωή του αναζητά το αληθινό και αυτό γίνεται κατανοητό όταν αρνείται την πρόταση της γραμματέως του για σεξ, επιθυμία που γεννά η ιδέα ότι τον αγαπά η μία και μοναδική Simone.

Ο Αλ Πατσίνο, με χαραγμένη την καλλιτεχνική του πορεία στο μέτωπο, ίσως είναι απ΄ τους λίγους ηθοποιούς που θα μπορούσαν να μεταφέρουν αβίαστα το μήνυμα «Δεν υπάρχει Σιμόν… είμαι η Simone». Η ύπαρξη, ο έρωτας, ακόμη και ο θάνατος, ό,τι προσδιορίζει το ανθρώπινο είδος ανατρέπεται λόγω της Simone. Το τίποτα γίνεται κάτι από έναν άντρα δημιουργό, οι συνεχείς ανατροπές όμως του Νίκολ αποκαθιστούν την τάξη: η δημιουργία ανήκει στη γυναίκα και τελικά …υπάρχει λύση να δημιουργεί ακόμη και όταν είναι ψεύτικη. Ίσως η μόνη απάντηση που δεν μπορεί να δώσει ο Νίκολ είναι το ερώτημα «από πού γεννήθηκε η Simone;» Με δεδομένο ότι η ανθρώπινη ψυχή είναι αυτή που γεννά ένα έργο τέχνης, τότε δημιουργός δεν μπορεί παρά να είναι ο Χανκ και ο Βίκτωρ. Κατά συνέπεια, η Simone δεν μπορεί να τους ξεπεράσει, γιατί είναι προβολή τους.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.