«Δεκαπενταυγουστος»

Ο δημιουργός του «Δεκαπενταύγουστου» το χαρακτήρισε «μεταμοντέρνο μελό», το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το αγνόησε, η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου το βράβευσε, το κοινό έδειξε την επιθυμία του να προσέλθει στις αίθουσες.

Κλέφτης, ήρωας, θύμα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι μέσα από την κινηματογραφική γραφή του Κώστα Γιάνναρη που δείχνει να συντροφεύει τους ήρωές του, πλην όμως τους αφήνει ελεύθερους να εξελίξουν την ζωή τους.

Ο Φάνης και η Μορφούλα ξεκινούν μία διαδρομή στο μαγικό, στην Παναγία Σουμελά που μπορεί – όπως προσπαθούν να πιστέψουν- να γιατρέψει την κόρη τους Βανέσα που πάσχει από λευχαιμία. Η Σάντρα είναι μία ερωτική μοδίστρα εγκλωβισμένη στη σχέση της με τον κοκαϊνομανή Μιχάλη και τον μακρινό εραστή Μάκη. Η Καίτη είναι γυναικολόγος- σεξολόγος, βοηθάει τα ζευγάρια ν’ αποκτήσουν παιδί, η ίδια όμως δεν τα καταφέρνει, αν και καβαντζάρει τα σαράντα.

Η απόδραση του Δεκαπενταύγουστου των τριών οικογενειών δίνει την ευκαιρία σε ένα ιδιόρρυθμο κλεφτρόνι να εισβάλλει στα τρία διαμερίσματα και ως ανατρεπτική Χιονάτη να ντυθεί με τα ρούχα του κομψού αρχιτέκτονα, να γευτεί φαγητό στο σπίτι της καλής μαγείρισσας Μορφούλας (Άννα Καστάνη). Απελευθερώνεται με τη μουσική, βιώνει τις συνειδησιακές του συγκρούσεις και μετά από ένα όραμα μητέρας – Παναγιάς επιλέγει ένα νυφικό που θα γίνει και το σάβανο, αλλά και τα φτερά που θα τον απογειώσουν σε ένα κόσμο καθαρό, όπου κάποιος μπορεί να τον αγαπήσει.

Η Βανέσα δεν πιστεύει στα θεϊκά θαύματα κι ο φακός του Γιάνναρη που εστιάζει στην εκπληκτική αλήθεια των ματιών της, μας δίνει το δικαίωμα να ελπίζουμε ότι το κοριτσάκι θα σωθεί από τη δική του δύναμη, ή αλλιώς από την επιλογή του δημιουργού να σώσει μια ανθρώπινη ζωή.

Ο θάνατος υπάρχει ως συμβάν στην άσφαλτο, ίσως ως τιμωρία για όσους άστοχα μετακινούνται πεζή με Ι.Χ. μέρες έντονης κίνησης.

Λίγο πριν την Μεγάλη Εβδομάδα ο «Δεκαπενταύγουστος» είναι η ευκαιρία ενός βαπτίσματος στον εσωτερικό μας κόσμο. Δεκαπενταύγουστος σημαίνει ότι ο καθένας συναντάει τον εαυτό του σε μία στερνή βουτιά στο βυθό (Μιχάλης και μετά Σάντρα), σε μια βόλτα στη βροχή (Βανέσα) στη θέα όσων έχουν χαθεί (Καίτη).

Ο Γιάνναρης κινείται με ικανότητα στη διάλεκτο και τις συνήθειες ανθρώπων από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, παίζει με το θάνατο και τη ζωή, εκπλήσσοντάς μας για το αποτέλεσμα. Η Παναγιά – κοπέλα που πλένει τα πόδια στο κλεφτρόνι, η επόμενη «λευκή» σκηνή, είναι δύο συγκλονιστικά καρέ, όπου ο ήωας κλείνει με το θάνατο, κερδίζοντας τη ζωή που ήθελε.

Ο Γιάνναρης παντρεύει το μεταφυσικό με τη λογική, αγαπάει το απόκοσμο, νιώθει όμως και τον πόνο, ειδικά όταν προέρχεται από τη μάνα. Ο Δεκαπενταύγουστος εξάλλου είναι η μεγάλη γιορτή της Παναγιάς, της μητέρας.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.