«Με απασχολει η γνησιοτητα της μουσικης κι οχι το ενδυμα της»

ΠτΘ: Βρεθήκατε πριν λίγο καιρό στην Κομοτηνή σε μια συναυλία σε χώρο νεανικό. Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από το κοινό;

Β.Γ.: Η νεολαία δεν διαφέρει από πόλη σε πόλη. Είναι ίδια στην καρδιά, ανεξάρτητα από ηλικίες. Στην Κομοτηνή, αυτό ισχύει και με το παραπάνω. Παίζει ρόλο το ότι έχει νεανική διάθεση, καλή καρδιά. Η αίσθηση που μου άφησαν επομένως είναι ευχάριστη.

ΠτΘ: Βρίσκεστε στο προσκήνιο της ελληνικής μουσικής γύρω στα 30 χρόνια;

Β.Γ.: Κάνω δισκογραφία περίπου 20 χρόνια και παίζω σαν μουσικός 30 χρόνια.

ΠτΘ: Από τα χρόνια του πανεπιστημίου φαντάζομαι.

Β.Γ.: Βέβαια.

ΠτΘ: Γεννηθήκατε καλλιτεχνικά στο χώρο της ροκ μουσικής, της μπαλάντας, κι αυτό μου θύμισε και ο τελευταίος σας δίσκος.

Πώς αντιλαμβάνεστε τις αλλαγές στην ελληνική μουσική και στο κοινό, στην πορεία του χρόνου;

Β.Γ.: Οι αλλαγές είναι μάλλον επιφανειακές, δεδομένου ότι εκείνο που μπορεί να αλλάξει είναι η φόρμα, δεν είναι ούτε η ουσία, ούτε οι αρχές της μουσικής. Υπό αυτήν την έννοια, δεν έχει αλλάξει κάτι ριζικά και πιστεύω ότι δεν έχει αλλάξει και στην ψυχολογία των ανθρώπων. Είναι μαζί μου ένας νεαρός μουσικός και συζητούσαμε στη διαδρομή για μουσική. Βλέπω ότι αυτό που απασχολεί το νέο άνθρωπο δεν είναι διαφορετικό από αυτό που απασχολούσε εμένα όταν ήμουν 25 χρονών. Μπορεί να αλλάζει η μορφή, το ζητούμενο όμως είναι το ίδιο, μέσα από τις εποχές. Αυτό μπορούμε να το επεκτείνουμε, να το δούμε σε άλλες εκδηλώσεις της ζωής. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια μεγάλη αλλαγή στην Ελλάδα, μια εξέλιξη – πρόοδο, τεχνολογικομορφικά.

Η αλλαγή στα πολιτιστικά και στην ψυχολογία των ανθρώπων επέρχεται πολύ αργότερα. Ο κόσμος στέκεται αμήχανος μπροστά στις αλλαγές χωρίς να ξέρει προς τα πού να πάει.

ΠτΘ: Λειτουργεί αναγκαστικά ως δέκτης;

Β.Γ.: Θα πρέπει να προσέχουμε οι αλλαγές να μην γίνονται με τρόπο καταναγκαστικό, όταν μάλιστα έχουν να κάνουν με ανθρώπινο παράγοντα.

ΠτΘ: Πώς βιώνει ο καλλιτέχνης τις αλλαγές; Κατά πόσο πρέπει ή έχετε να προσαρμοστεί στον ηλεκτρονικό ήχο, στις νέες φόρμες της μουσικής;

Β.Γ.: Μου αρέσει να απολαμβάνω τη ζωή, τις ανθρώπινες σχέσεις. Εκείνο που με σώζει είναι ότι νιώθω πάντοτε μαθητής. Νιώθω ότι έχω να μάθω πράγματα μέσα στη ζωή. Ποτέ δεν σταμάτησα να μελετάω, να εξελίσσω την τέχνη μου κι εννοώ την ουσία της τέχνης. Δεν σημαίνει τίποτε για μένα να βάλεις ένα καινούριο στοιχείο στη μουσική σου χωρίς να το έχεις απόλυτα αφομοιώσει, γιατί τότε αυτό θα έχει κακό αποτέλεσμα. Είμαι αντίθετος στο να ακολουθεί κάποιος τα ρεύματα, χωρίς να τα περνάει από κρίση.

Ας μην ξεχνάμε ότι η μουσική, ειδικά το τραγούδι, είναι μια αρχαιοελληνική φόρμα και εφεύρεση και την γνωρίζουμε πολύ καλύτερα από τους ξένους.

Αρκεί να παρατηρήσουμε τι σημαίνει ποίηση και μουσική για τους αρχαίους Έλληνες. Αυτό είναι το ζητούμενο και η συνέχεια και όχι το να πάρουμε μια πληροφορία που έρχεται από έξω και να την περάσουμε στα τραγούδια μας αβίαστα.

Με αυτό το σκεπτικό, δεν νιώθω ιδιαίτερη έλξη για τα καινούρια ρεύματα.

Συζητούσαμε για το hip hop όταν ερχόμασταν. Θυμάμαι στη Νέα Υόρκη, το 1990, όταν ξεκινούσε αυτή η ιστορία, ήταν στημένοι στα πεζοδρόμια, στις γωνίες, μαύροι με παράξενα κοστούμια κι έκαναν κήρυγμα στους περαστικούς, μεταφέροντας τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν. Αυτό εκφυλίστηκε στις μέρες μας και δεν έχει καμία σχέση με την αρχή. Προσωπικά με απασχολεί η γνησιότητα της μουσικής κι όχι το ένδυμά της, γι’ αυτό και δεν κάνω σόου με λαμπάκια.

ΠτΘ: Οι τραγουδοποιοί της δεκαετίας του ΄60 και του ΄70 ήταν αυτοί που έγραφαν, συνέθεταν, ερμήνευαν αυτό που κουβαλούσαν μέσα τους. Το ύφος έχει αλλάξει. Και βλέπουμε λιγότερα παραδείγματα.

Β.Γ.: Δεν είναι λιγότερα, απλά βγαίνουν λιγότερα στον αέρα. Η αγωνία που πέρασα σαν πιτσιρικάς και που συνεχίζω να περνάω, όταν προσπαθώ να φτιάξω ένα τραγούδι, είναι κάτι κοινό, το βλέπω σε όλους τους μουσικούς. Μέσα στον κυκεώνα της πληροφορίας δεν υπάρχει συνέχεια που να γίνεται άμεσα αντιληπτή. Τα πράγματα είναι λίγο θολά. Πλασάρεται συνήθως αυτό που είναι προϊόν μιας χρήσης, απέναντι στο οποίο είμαι εντελώς αντίθετος. Αγαπάω τραγούδια άλλων καλλιτεχνών, τραγούδια που μένουν για πάντα και δεν βγαίνουν για κατανάλωση.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι τους όρους της κατανάλωσης τους καθορίζει ακόμη το κοινό, όπως γινόταν παλιότερα μέσα στη μπουάτ ή στο μαγαζί, ή οι εταιρείες παίζουν με τα νούμερα;

Β.Γ.: Σε ένα μεγάλο βαθμό σήμερα συμβαίνει το δεύτερο. Σκέφτονται οικονομικά και όχι καλλιτεχνικά. Υπάρχουν κάποιοι λίγοι που έχουν την τρέλα και ψάχνονται σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Τους περισσότερους τους ενδιαφέρουν τα νούμερα. Ας μην τους κακίσουμε όμως γιατί οι εταιρείες είναι επιχειρήσεις.

Ο μουσικός φέρει μεγαλύτερη ευθύνη για το τι παίζει. Ο μουσικός που λέει μην κοιτάς τι βγάζω, τι παίζω, έχω στο συρτάρι μου φοβερά κομμάτια δεν μου λέει τίποτα. Ο καθένας πρέπει να παλεύει γι’ αυτό που πιστεύει.

ΠτΘ: Υπάρχουν underground εταιρείες για τους δημιουργούς που θέλουν να βγουν έξω από τα κυκλώματα;

Β.Γ.: Υπάρχουν τα πάντα κι αυτό είναι το καλό στην ελεύθερη – με ή χωρίς εισαγωγικά – κοινωνία που ζούμε: δεν εμποδίζεται κανείς να λειτουργήσει ατομικά.

Προσωπικά δεν με απασχολεί το να έχω πλήρη διαφημιστική κάλυψη εκεί που πάω να παίξω. Η ουσία είναι να παίξω για κάποιους ανθρώπους και για μένα κι αυτό να σημαίνει κάτι γι’ αυτούς και για μένα εκείνη τη στιγμή που θα συμβεί. Από εκεί και πέρα δεν με απασχολεί το άριστα, η επιτυχία και δεν μετράω τα πράγματα με το υποδεκάμετρο. Βλέπω στον εαυτό μου ότι δεν απογοητεύτηκα όλα αυτά τα χρόνια, γιατί η ουσία είναι να εξελίσσεσαι μέσα από τη δουλειά σου, μαζί με το κοινό σου.

ΠτΘ: Ο τελευταίος σας δίσκος έχει τον τίτλο «Ελεύθερος χρόνος». Υποθέτω ότι ένας καλλιτέχνης για να εκφραστεί χρειάζεται ελεύθερο χρόνο, αν μη τι άλλο ζωτικό χώρο.

Β.Γ.: Ο ελεύθερος χρόνος μπορεί να είναι συγχρόνως και μια παγίδα. Ο ελεύθερος χρόνος είναι για μένα ο δημιουργικός χρόνος, δεν σημαίνει τον άνθρωπο που κάθεται και παρακολουθεί παθητικά τηλεόραση.

Θα ήταν προτιμότερο να βλέπει τον ουρανό, τα σύννεφα, τη θάλασσα ή να χαζεύει τους συνανθρώπους του στην πλατεία.

Δημιουργικός χρόνος δεν είναι να φτιάχνεις μόνο τραγούδια, είναι το να κατασκευάζεις κάτι με τα χέρια σου όπως η ξυλογλυπτική, να κάνεις μια καλή κουβέντα με το φίλο σου, την παρέα σου.

ΠτΘ: Ένας καλλιτέχνης που έχει το κοινό του έχει το περιθώριο του ελεύθερου χρόνου, να αράξει κάπου και να σκέφτεται μέχρι να γίνει ο κύκλος, να σπάσει το κέλυφός του και να εκφραστεί;

Β.Γ.: Συμβαίνει αυτό, όπως και το αντίθετο. Σήμερα φερ΄ ειπείν ήταν μία καταπληκτική ηλιόλουστη μέρα. Έχω ένα εξοχικάκι στη Ραφήνα και πηγαίνω για μπάνιο το χειμώνα και το καλοκαίρι. Σήμερα η μέρα ήταν για μπάνιο, όμως έπρεπε να έρθω στην Κομοτηνή, να παίξω. Δεν έκανα μπάνιο, τα μάζεψα κι ανέβηκα.

ΠτΘ: Σας στερήσαμε ένα ωραίο μπάνιο;

Β.Γ.: Όχι, καθόλου, διότι το αποψινό για μένα είναι πολύ σημαντικό, σημαντικότερο από ένα μπάνιο. Κι αυτό εξάλλου είναι ελεύθερος χρόνος, χρόνος που βιώνεται δημιουργικά και με πληρότητα.

ΠτΘ: Έχετε κάνει μια βουτιά σαν ηθοποιός στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Πώς είναι να βρίσκεσαι στο ρόλο του υποδυόμενου ένα ρόλο – άλλωστε ένας ρόλος είναι και ο τραγουδοποιός στη σκηνή – και οι οδηγίες να έρχονται από τη σκηνοθέτη;

Β.Γ.: Οι ρόλοι, του σκηνοθέτη, του ηθοποιού, διαχέονται ο ένας μέσα στον άλλον. Δεν είναι πράγματα ξεχωριστά, όπως η αρμονία και η μελωδία έχουν φοβερή σχέση μεταξύ τους: η αρμονία είναι η κάθετη ανάπτυξη της μουσικής και η μελωδία η οριζόντια, το ένα όμως δεν νοείται χωρίς το άλλο.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τους ρόλους του σκηνοθέτη και του ηθοποιού: αλληλοσυμπληρώνονται, λειτουργούν ως ένας άνθρωπος, σαν μια ομάδα. Χωρίς το σκηνοθέτη δεν κάνεις βήμα, αλλά και ο σκηνοθέτης χωρίς τους ηθοποιούς δεν κάνει βήμα. Δεν υπάρχει η ιεραρχία που υπάρχει στο στρατό. Είναι μία σχέση αγάπης, δημιουργική, μια συνέργια. Και οι δύο μαζί κουράζονται, ξοδεύουν το δυναμικό τους και συγχρόνως υπάρχει ανταλλαγή. Από το σκηνοθέτη παίρνω πολλά πράγματα.

ΠτΘ: Ήσασταν μαθητής στα κινηματογραφικά σας βήματα;

Β.Γ.: Φυσικά, πάντα είμαι μαθητής. Ακόμη και τώρα που θα ανέβω στο πάλκο θα με ευχαριστήσει το να δω, το να μάθω κάτι καινούριο, πιθανόν από κάτι ανύποπτο που δεν το έχω σκεφτεί, Αυτό με γεμίζει, με πληρώνει, περισσότερο από τα χρήματα.

ΠτΘ: Η συναναστροφή με νέους ανθρώπους είναι κάτι σαν ελιξίριο για τη δημιουργία; Φοβούνται βέβαια κάποιοι να το κάνουν και συντηρούν το μύθο τους.

Β.Γ.: Είναι όντως ένα ελιξίριο και δεν το φοβάμαι. Ο όποιος μύθος νοείται ως μύθος μόνο σα μία εξελίξιμη κατάσταση. Κανένας μύθος δεν είναι κλειστός. Από τη στιγμή που θα κλείσει τελείωσε.

ΠτΘ: Λέγοντας μύθος, εννοώ τους δημιουργούς που έγιναν ένα κομμάτι από τη ζωή μας, κι όχι τους απρόσιτους, τους μακρινούς.

Β.Γ.: Ίσα – ίσα, μου αρέσει η κοντινή επαφή με τον κόσμο. Προτιμώ να παίζω σε ανθρώπους που είναι στο ένα μέτρο, παρά σε τριάντα μέτρα απόσταση.

ΠτΘ: Αν είχατε άπειρο ελεύθερο χρόνο και κάνατε ένα μεγάλο ταξίδι, τι θα παίρνατε μαζί σας;

Β.Γ.: Τους ανθρώπους που αγαπάω και μετά την κιθάρα μου.

ΠτΘ: Πού θα πηγαίνατε;

Β.Γ.: Κάπου να μη βλέπω χτισμένα, στη Νέα Γουινέα…

ΠτΘ: Πώς νιώθετε που παραμείνατε γοητευτικό αρσενικό μετά από τόσα χρόνια στη σκηνή;

Β.Γ.: Ευχαριστώ για το κομπλιμέντο. Δεν ξέρω, φαίνεται πως είναι η προσωπική ευαισθησία που βγαίνει και στα τραγούδια.

ΠτΘ: Κρατάμε το μυστικό σας λοιπόν.

Β.Γ.: Το μυστικό είναι ότι δεν υπάρχει μυστικό.

ΠτΘ: Σας περιμένουν για την πρόβα. Σας ευχαριστώ πολύ.

Β.Γ.: Ευχαριστώ πολύ.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.