«Ο ηθοποιος πρεπει ναναι αθλητης»

ΠτΘ: κ. Μπαλαούρα είστε Αγρινιώτισσα, αλλά ζείτε κι εργάζεστε στην Αθήνα.

Γ.Μ.: Γεννήθηκα στα Γιάννενα, μεγάλωσα στην Αθήνα και πήγα για πρώτη φορά στα 18 μου στο Αγρίνιο για να ψηφίσω γιατί είχα εκεί τα εκλογικά μου δικαιώματα. Ο πατέρας μου ζει στο Αγρίνιο τα τελευταία χρόνια. Αγαπάω την πόλη, όπως και ολόκληρη την Αιτωλοακαρνανία γιατί είναι ένας πολύ όμορφος νομός. Έχει ποτάμια, λίμνες… Άλλωστε, όπως μου είχε πει η μητέρα μου, γεννήθηκα στον Αχελώο.

Έχω συνεργαστεί με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, δούλεψα στην «Αυλή των θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη, όπως και πρόπερσι το καλοκαίρι στο «Μελτεμάκι» του Χορν, σε σκηνοθεσία του Θοδωρή Γκόνη. Ήταν πολύ ωραίες εμπειρίες. Το «Μελτεμάκι» ήταν συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου, γι’ αυτό και παίξαμε σε πολλά νησιά, στη Χίο, στη Μυτιλήνη.

ΠτΘ: Σας αρέσουν οι συνεργασίες και τα ταξίδια. Δεν μένετε αποκλειστικά στην Αθήνα, από φόβο μήπως χαθούν κάποιες δουλειές.

Γ.Μ.: Έχω δουλέψει σε παραγωγές στην Αθήνα. Τα ΔΗΠΕΘΕ τα αγαπάω, γιατί δίνεται η ευκαιρία νέων ρόλων, γνωριμίας με τους ανθρώπους της επαρχίας. Γίνονται δουλειές σοβαρές και σωστά οργανωμένες. Δεν είμαι της λογικής να βγούμε μ’ ένα θίασο στην επαρχία να τα πάρουμε γιατί έχουμε κάνει 5 σίριαλ και μας ξέρει ο κόσμος.

Είμαι με μια βαλίτσα στο χέρι και γυρνάω στην Ελλάδα κι αυτό μου αρέσει. Η επαρχία είναι πολύ όμορφη από την Κομοτηνή μέχρι τα Χανιά.

ΠτΘ: Όταν επιλέξατε ν’ ακολουθήσετε το δρόμο του θεάτρου είχατε σε μια γωνιά του μυαλού τα ταξίδια και τη γνωριμία με ανθρώπους διαφορετικούς, όπως και πολιτισμούς;

Γ.Μ.: Αυτό ήταν που μου άρεσε. Ας μην ξεχνάμε ότι το θέατρο δεν είναι μια σταθερή δουλειά. Τέσσερις φορές το χρόνο ψάχνεις για δουλειά, δεν είσαι αναγκασμένος να δουλεύεις στο ίδιο μέρος. Αυτή είναι η ομορφιά του επαγγέλματος, αν και υπάρχουν και πολλά άσχημα.

Όταν αποφάσισα ν’ ασχοληθώ με το θέατρο διάβαζα πολύ λογοτεχνία. Πήρα την απόφαση να γίνω ηθοποιός όταν διάβαζα την «Αριάδνη» του Στρατή Τσίρκα. Την είδα σαν ρόλο που ήθελα να παίξω. Στο σχολείο είχα την τύχη να έχω καθηγητή τον Πάνο Κοκκινόπουλο, ο οποίος είναι ποιητής και στιχουργός. Τραγούδια του έχει μελοποιήσει ο Μίκης Θεοδωράκης. Αυτός μου έβαλε το σπόρο ν’ ασχοληθώ και με παρακίνησε να δώσω εξετάσεις στη δραματική σχολή.

Δεν το έχω μετανιώσει παρόλο που είναι πολλές οι δύσκολες στιγμές Έχω κλάψει, έχω πικραθεί, έχω στεναχωρηθεί. Όταν όμως γίνεται μια καλή παράσταση και ο κόσμος την αγαπάει και περνάει καλά σημαίνει κάτι: το να μπορείς να δίνεις απλόχερα είναι πολύ μεγάλη ευχαρίστηση. Το να δώσω μου είναι πολύ πιο ευχάριστο συναίσθημα απ’ το να πάρω.

ΠτΘ: Η δυσκολία στο θέατρο έγκειται στην εύρεση μιας δουλειάς που να είναι στα μέτρα σας και να μην σας προσβάλει ή οι σχέσεις που αναπτύσσετε με τους συναδέλφους σας;

Γ.Μ.: Οι καιροί είναι δύσκολοι, άρα προέχει το να βρεις δουλειά. Οι σχέσεις με τους συναδέλφους εξαρτούνται απ’ το χαρακτήρα του καθενός. Ο χαρακτήρας μας είναι και η μοίρα μας.

Το να ψάχνεις για δουλειά προϋποθέτει προσπάθεια να γίνεσαι καλύτερος για ν’ ανταποκρίνεσαι στις απαιτήσεις της αγοράς, οι οποίες διαρκώς αυξάνονται.

ΠτΘ: Οι απαιτήσεις όμως της αγοράς έχουν να κάνουν με την τεχνική και το ταλέντο του ηθοποιού ή και με την εικόνα που πλασάρει, μιας και είμαστε στην εποχή της εικόνας.

Γ.Μ.: Τόσο η εικόνα όσο και η τεχνική υποδομή χρειάζονται προσοχή. Ο ηθοποιός τραγουδάει, χορεύει, το σώμα και η φωνή πρέπει να είναι σε ετοιμότητα, και χρειάζεται ν’ αναζητά διαρκώς τις υποκριτικές του ικανότητες.

Μου αρέσει πολύ, σε περιόδους που δεν εργάζομαι, να παρακολουθώ σεμινάρια, γιατί μέσα από αυτά επαναπροσδιορίζονται πολλά πράγματα. Ξαναβρίσκεις την αγνότητά σου, την υποκριτική, που μέσα από τις δουλειές χάνεται, έρχεσαι σε επαφή με νέα παιδιά, απ’ τα οποία κάτι παίρνεις και κάτι δίνεις. Είμαι 35 χρονών, από πίσω ακολουθεί μια άλλη γενιά νέων ηθοποιών, καθαρά μυαλά. Μ’ αυτούς έχω ν’ ανταλλάξω πράγματα κι αυτό μου κάνει πολύ καλό.

ΠτΘ: Κάνατε λόγο για τις γενιές που ακολουθούν. Οι γενιές που προηγούνται πώς σας έχουν αντιμετωπίσει;

Γ.Μ.: Οι μεγαλύτεροι συνάδελφοί μου μ’ έχουν αγκαλιάσει, μου είπαν πράγματα και ίσως γι’ αυτό συμπεριφέρομαι όπως μου φέρθηκαν. Έχω εισπράξει θετικά στοιχεία. Δεν έχω αντιμετωπίσει άσχημη συμπεριφορά. Ίσως να οφείλεται στο ότι οι επιλογές μου περιέλαβαν ανθρώπους που είχαν κάτι να μου πουν.

ΠτΘ: Δεν έχετε δεχτεί τα βέλη του βεντεντισμού κάποιων, παρόλο που δουλέψατε με γνωστά ονόματα;

Γ.Μ.: Έχω κάνει εμπορικές δουλειές, αλλά νομίζω πως αν κρατήσεις μια αξιοπρεπή στάση η συμπεριφορά είναι ανάλογη.

ΠτΘ: Έχετε εμπειρία απ’ το χώρο του κινηματογράφου, όπου κατατίθεται μια άλλη γραφή. Ν’ αναφέρουμε κάποιους ρόλους σας;

Γ.Μ.: Η τελευταία ταινία που έκανα ήταν με τον Κώστα Ζυρίνη που παίχτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για μια συμπαραγωγή του Κέντρου Κινηματογράφου και της ΕΡΤ, το «Ευγένιος, αγνώστων λοιπών στοιχείων». Είχα τον πρώτο γυναικείο ρόλο. Έπαιξα με τον Αντώνη Αντωνίου και πέρασα πάρα πολύ καλά στα γυρίσματα. Βγήκε μια καλή ταινία, η οποία δεν παίχτηκε στις αίθουσες, γιατί η ιστορία με τις διανομές είναι λίγο περίεργη. Φέτος το καλοκαίρι παίχτηκε με το πρόγραμμα του Βενιζέλου, του Δικτύου Δημοτικών Κινηματογράφων, όπως και στην ΕΡΤ. Έπαιξα επίσης στις «Γυναίκες δηλητήριο» την κωμωδία του Νίκου Ζερβού. Από τις πιο εξαιρετικές δουλειές ήταν το «Χάραμα» του Αλέξη Μπίστικα. Η συνεργασία με τον Μπίστικα έγινε σε μια πολύ ευαίσθητη στιγμή. Όταν έκανε το «Χάραμα» έπασχε ήδη από AIDS και για μένα η στάση του ήταν ένα μάθημα ζωής και αξιοπρέπειας. Ο Αλέξης Μπίστικας ήταν υπέροχος και νιώθω πολύ τυχερή που τον συνάντησα. Ο Αλέξης μου έμαθε ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα αρκεί να το θέλεις.

ΠτΘ: Εκεί φαίνεται η δύναμη του ηθοποιού και του σκηνοθέτη που υπερβαίνει το εφικτό και προχωράει ένα σκαλί παραπάνω.

Γ.Μ.: Γι’ αυτό και υπήρχε ένα πολύ ωραίο κλίμα. Στο «Ο Babylon» του Φέρρη είχα μια συμμετοχή όταν φοιτούσα στη δραματική σχολή, γιατί ήμουν από τα παιδιά που χόρευαν και τραγουδούσαν.

ΠτΘ: Συνεργαστήκατε με αξιόλογους σκηνοθέτες. Υπάρχουν κάποιοι άλλοι με τους οποίους θα θέλατε να συνεργαστείτε;

Γ.Μ.: Έχουμε πολύ καλούς σκηνοθέτες, οι οποίοι όμως δεν έχουν χρήματα να κάνουν ταινίες. Ο κινηματογράφος είναι μια συλλογική δουλειά, απ’ την οποία ο ηθοποιός μπορεί να πάρει πολλά.

Θάθελα πολύ να δουλέψω με το Λάκη Παπαστάθη.

ΠτΘ: Ο κόσμος έχει την εντύπωση ότι ο ηθοποιός είναι ένα ευαίσθητο ον, φτιαγμένο από πορσελάνη, που ζει έξω απ’ την πραγματικότητα, ενώ κάποιοι άλλοι εκτιμούν ότι το όνειρό του είναι η λάμψη, η δόξα, το χειροκρότημα με την έννοια του θαυμασμού. Σ’ εσάς αρέσει να ενημερώνεστε, να ζείτε στην πραγματικότητα.

Γ.Μ.: Η ιστορία ότι ένας ηθοποιός πρέπει να λάμπει δεν με αφορά. Είμαι της σχολής ότι ο ηθοποιός πρέπει νάναι αθλητής. Πρέπει καθημερινά ν’ ασχολείται με το σώμα του, τη φωνή του, με το να χτίζει πράγματα στην ψυχή του. Η αποδοχή είναι αυτό που θα έρθει. Η δουλειά του ηθοποιού είναι το θέατρο. Με την τηλεόραση μπορείς να βγάλεις χρήματα για να ζήσεις λίγο καλύτερα. Εάν προσέξεις και συμμετάσχεις σε καλή τηλεοπτική δουλειά είσαι τυχερός.

Το θέατρο χτίζει τον ηθοποιό, του δίνει δομές και βάσεις.

ΠτΘ: Τη διαρκή εκπαίδευση του ηθοποιού την περνούν ως άποψη οι σχολές;

Γ.Μ.: Ο Θεοδοσιάδης μας έλεγε ότι σημασία σ’ αυτή τη δουλειά έχει η διάρκεια. Ελπίζω να το περνούν γιατί αλλιώτικα δεν μπορείς να σταθείς.

ΠτΘ: Υπάρχει κάτι που σας φοβίζει σε σχέση με τη δουλειά σας;

Γ.Μ.: Η ανεργία, αλλά είναι κάτι που το ήξερα από τότε που αποφάσισα να γίνω ηθοποιός.

ΠτΘ: Υπάρχουν ρόλοι που θέλετε να υποδυθείτε;

Γ.Μ.: Να σας αναφέρω ρόλους που αγάπησα. Είναι η Μαρία από την «Αυλή των θαυμάτων», η Ισμήνη σε μια άλλη εξαιρετική δουλειά. Τώρα στο «Γαϊτανάκι» αγαπώ την Ελπίδα αλλά και την Ειρήνη.

Ο τρόπος που χειρίστηκε το έργο ο σκηνοθέτης αλλά κι εμείς δεν το περιορίζει στο κοινό των παιδιών. Πέρυσι είδα το «Σκλαβί» της Καλογεροπούλου με την ίδια χαρά που το δέχτηκαν τα παιδιά. Εξάλλου, τα παιδιά είναι πιο έξυπνα από ‘μας κι αντιλαμβάνονται πράγματα που δεν τα καταλαβαίνουμε.

Πέρυσι ήμουν στον «Ηλίθιο», σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη και προσέγγισε το έργο με ιδιαίτερο τρόπο. Περάσαμε πολύ χρόνο αναλύοντας το έργο φράση – φράση.

Ο Ντοστογιέφσκι κάπου λέει «δεν μπορείς να πεις ψέματα στα παιδιά τα ξέρουν όλα». Τα παιδιά πρέπει να τα αντιμετωπίζεις ισότιμα κι έτσι παίρνεις την αλήθεια και την ευαισθησία τους.

ΠτΘ: Τι σας άφησε το «Γαϊτανάκι»;

Γ.Μ.: Κυριαρχεί το πνεύμα της ομαδικότητας. Όλος ο θίασος είμαστε μια γροθιά, υπάρχει μια σύμπνοια.

ΠτΘ: Καλή συνέχεια.

Γ.Μ.: Ευχαριστώ πολύ.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.