Οι Σκυμμενοι Ανθρωποι

Η τελευταια δουλειά το Πασχάλη Αγγελίδη με μια σειρά συγκλονιστικών ζωγραφικών έργων, παρουσιάστηκε πριν από λίγες μέρες στο ArtClub, στην Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για έργα που αποτελούν συνέχεια της προηγούμενης καλλιτεχνικής αναζήτησης του ζωγράφου, έχοντας όμως και κάποια νέα στοιχεία που προστέθηκαν στον εικαστικό του προβληματισμό. Ανθρώπινες φιγούρες, δουλεμένες με τη γνωστή και αναγνωρίσιμη πλέον ματιέρα του οξειδωμένου χαλκού, κινούνται σε ένα, περισσότερο από ποτέ, σουρεαλιστικό περιβάλλον, «δεμένοι» με χρυσές κορδέλες και σκοινιά, τυλιγμένοι με παραδοσιακά κιλίμια και χαλιά, κρεμασμένοι από ένα αόρατο πεπρωμένο. Σκυμμένοι, σχεδόν κουλουριασμένοι γύρω από τον εαυτό τους, δείχνουν άλλοτε εξαναγκασμένοι και άλλοτε εσωστρεφείς, πάντα όμως πολύ κοντά στις υπαρξιακές αγωνίες του δημιουργού τους.

Φιλότεχνοι και άνθρωποι της τέχνης και του interior design παραβρέθηκαν στα εγκαίνια της έκθεσης για να συγχαρούν τον καλλιτέχνη και να ανακαλύψουν πως η εικαστική γλώσσα, έχει τον τρόπο να εκφράζει ταυτόχρονα την αισθητική αναζήτηση και τον φιλοσοφικό στοχασμό και ότι «κάθε τέχνη είναι ταυτόχρονα επιφάνεια και σύμβολο», όπως πολύ σωστά διατύπωσε και ο Όσκαρ Γουάιλντ.

Για την έκθεση η Αγγελική Τριαρίδου, ιδιοκτήτρια της Gallery ArtClub σημειώνει:

«Στους ταραγμένους καιρούς της εσωστρέφειας που διανύουμε, την καλύτερη απάντηση στην ιδεολογική και ηθική (με την έννοια της αισθητικής) αναζήτηση και την καλλιτεχνική δημιουργία, δίνει η σουρεαλιστική απεικόνιση του ανθρώπινου δράματος μέσα από τα έργα του Πασχάλη Αγγελίδη. Η εμπειρία που ζούμε από τους πίνακες του είναι αποσπασματική και θεατρική. Η τελευταία εκδηλώνεται μέσα από μία εννοιακή αντίληψη που έχει στο μυαλό του για το σκηνογραφικό χώρο της σύνθεσης από τον οποίο απουσιάζουν τρικ που θα ενίσχυαν την αίσθηση του μυστηρίου. Ο καλλιτέχνης αναστρέφει την ένταση που προσλαμβάνουμε από τις εικόνες των αγαλμάτων με την ιδέα που έχουμε για τα αγάλματα σαν αντανάκλαση του εαυτού μας. Τα πέτρινα πρόσωπά του αποκτούν ζωή. Η ζωγραφική του Πασχάλη Αγγελίδη αποδίδει οπτικά την αρχαία τραγωδία, όπως ακριβώς την εννοούσαν οι πρόγονοί μας. Σ’ αυτό ακριβώς βασίζεται και η ελληνικότητα του έργου του. Μια αληθινή και βαθειά ελληνικότητα που δεν κάνει παραχωρήσεις στο kitch και στο Greek art. Με το έργο του επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά αυτό που είναι διαπιστωμένο ήδη από τα αρχαία χρόνια, ότι δηλαδή η ζωγραφική και η ποίηση συνδέονται με βαθιές και άρρηκτες σχέσεις και ότι ο συγκερασμός των ιδιοτήτων του ζωγράφου και του ποιητή στο ίδιο πρόσωπο, είναι πολύ συχνός.

Στην καινούρια σειρά των έργων του, οι άνθρωποι είναι σκυμμένοι σχεδόν κουλουριασμένοι γύρω από τον εαυτό τους, μέσα σε ένα σουρεαλιστικό «κατεστραμμένο» περιβάλλον, «οξειδωμένοι» από τη φθορά του χρόνου, πετρωμένοι σαν τη γυναίκα του Λωτ, αρχαίοι και ταυτόχρονα σύγχρονοι, δυτικοί και μαζί ανατολίτες, γυμνοί και καλυμμένοι με παραδοσιακά κιλίμια και χαλιά».

Η Αγγελική Τριαρίδου στην προαναφερόμενη σύντομη, αλλά διεισδυτική ανάλυσή της για την αξία του έργου του Πασχάλη Αγγελίδη και τη μοναδικότητά του, τα λέει όμως όλα.

Σε μας απομένει να περιδιαβάσουμε στο φωτογραφικό υλικό της έκθεσης, μελαγχολώντας για μια ακόμη φορά, που δεν είχαμε την ευκαιρία να αποθαυμάσουμε τους πολυσήμαντους, για την εποχή μας, «Σκυμμένους Ανθρώπους».

Τ.Β.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.