Ο μυθος της συγκρισης…

Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερα ζευγάρια ακούω πως χωρίζουν, πως μαλώνουν ή πως απλά δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους. Πολλές φορές έχω κάτσει να σκεφτώ τι πραγματικά μπορεί να οδηγεί ένα, κατά τα άλλα αγαπημένο ζευγάρι, σε τέτοιες δυσάρεστες, ψυχοφθόρες και επίπονες καταστάσεις. Να είναι η φθορά; Να είναι η ζήλεια; Να είναι ένα τρίτο πρόσωπο; Η ρουτίνα; Η καθημερινότητα;

Η απάντηση δεν είναι καθόλου ξεκάθαρη, ειδικά αν αναλογιστούμε το μέγεθος της διαφοράς της κάθε σχέσης. Αν κοιτάξουμε λίγο γύρω μας, θα δούμε πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, σε διαφορετικές σχέσεις, με κάποιους άλλους επίσης διαφορετικούς ανθρώπους. Πώς μπορούμε λοιπόν να βγάλουμε ένα τελικό συμπέρασμα για το φαινόμενο αυτό; Δυστυχώς δε μπορούμε, ασχέτως που επικρατούν διάφορα «ρητά» περί του θέματος.

Όλοι μας, λίγο ή πολύ, έχουμε μπει στη διαδικασία της σύγκρισης της σχέσης μας με μία άλλη. Και στα «καλοήθη» θέματα, όπως πχ το/ παιδί/ιά, αλλά και στα «κακοήθη» θέματα, όπως ο χωρισμός, ή η απιστία. Με βάση λοιπόν τα παραπάνω, συγκρίνουμε τον ξεχωριστό εαυτό μας και τη ξεχωριστή μας σχέση, με κάτι ξένο, κάτι διαφορετικό και καταλήγουμε σε συμπεράσματα, που αν τα καλοσκεφτούμε, είναι αυθαίρετα και επιπόλαια.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως η σύγκριση είναι αναμενόμενη, καθώς είμαστε κοινωνικά όντα και ζούμε σε μια κοινωνία με βασικό στοιχείο τη σύγκριση. Και εκεί είναι που σκέφτομαι την παραποίηση της φράσης «κοινωνικά όντα», που για μένα είναι εντελώς άδικη και άτοπη. «Κοινωνικό ον» σημαίνει ζω με άλλους ανθρώπους, σημαίνει φτιάχνω σχέσεις, ζω σε σχέσεις, καλλιεργώ και δουλεύω σχέσεις, με στόχο την παντοτινή παρέα και τη νοηματοδότηση της ζωής.

Τι θέλω να πω; Το νόημα που θα δώσουμε στη ζωή μας, το χρώμα που θα δώσουμε στην καθημερινότητά μας και η ταμπέλα με την οποία θα χαρακτηρίσουμε τη σχέση μας εξαρτάται εντελώς και απόλυτα από εμάς τους ίδιους. Κανείς δε μπορεί να μας επηρεάσει και να μας αποπροσανατολίσει, εάν εμείς είμαστε προσηλωμένοι και εστιασμένοι στου στους δικούς μας στόχους και στις δικές μας εσωτερικές επιθυμίες.

Με απλά λόγια; Πρέπει να αφήσουμε στην άκρη την κοινωνική κρίση, την λογική της ταμπέλας, την πλευρά της σύγκρισης και το ρόλο του πρέπει και να υιοθετήσουμε την βαθιά έννοια του θέλω, του επιθυμώ, του αναζητώ. Να ψάξουμε στις καρδιές μας αν θέλουμε αυτό τον άνθρωπο, αν μας χαρίζει όσα ζητούμε και όσα λαχταρούμε εμείς προσωπικά. Αν οι προσωπικές μας αυτό- απαντήσεις είναι καταφατικές, αξίζει να παλέψουμε.. Σε διαφορετική περίπτωση, όλα αλλάζουν.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.