Σχολικη φοβια, το παραδειγμα ενος «μικρου αγωνιστη»

«Το παιδί μου φοβάται το σχολείο.. Δεν εξηγείται αλλιώς αυτή η τόσο έντονη άρνησή του να πάει σε αυτό κάθε μα κάθε μέρα. Ειδικά κάθε Κυριακή βράδυ, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Πονάει το στομάχι, άλλη φορά το κεφάλι, άλλη το σώμα. Άλλοτε πάλι ο πυρετός κάνει την εμφάνισή του, ή το στομάχι πονάει τόσο πολύ που κάνει εμετό. Τη Δευτέρα το πρωί τα πράγματα χειροτερεύουν, με αποτέλεσμα να μη σηκώνεται από το κρεβάτι και να μένει στο σπίτι. Δεκάδες επισκέψεις και τηλεφωνήματα σε παιδίατρο, ωτορινολαρυγγολόγο, γαστρεντερολόγο και όλοι καταλήγουν στη φράση: Δε φαίνεται κάτι κλινικά είναι μια χαρά. Συζητήσεις με όλη την οικογένεια για να τον κάνουμε να μας πει τι συμβαίνει, για να βοηθήσουμε. Αλλά τίποτα. Μαζεμένος, σφιγμένος, με «άρρωστο» βλέμμα, μας κοιτάζει ικετεύοντάς μας να μην πάει πουθενά και να μείνει σπίτι. Αποφάσισα να τον πάω σε ψυχολόγο, αρκετά συγκρατημένη μήπως τον τρομάξω και γίνει χειρότερα. Οι πρώτες συναντήσεις κύλησαν ουδέτερα και αναγνωριστικά. Το παιδί έκανε λίγο καιρό να αφεθεί, αλλά εντέλει αποκάλυψε την αιτία των φόβων του. Δεχόταν σχολικό εκφοβισμό από ένα παιδί μεγαλύτερης ηλικίας και μεγαλύτερου αναστήματος. Από τη στιγμή που η ειδικός έμαθε το λόγο, δούλεψαν με το παιδί μου πολύ την αυτοπεποίθησή του και του έμαθε τεχνικές διαχείρισης των φόβων του. Αναπτερώθηκε το ηθικό του, συνεχίζει να φοβάται κάποιες φορές, αλλά δεν τα παρατάει. Το καταπολεμεί και το παλεύει. Ενημερώθηκε και η δασκάλα του για όλη αυτή τη διαδικασία και με την βοήθειά της, τα πράγματα κυλούν πολύ καλύτερα. Μετά από όλη αυτή την περιπέτεια, συνειδητοποιώ πως άργησα πολύ να απευθυνθώ σε ειδικό και ταλαιπωρήθηκα και εγώ και το παιδί πολύ. Σωματικά και ψυχικά. Η ιδέα που κυριαρχούσε στο μυαλό μου είναι πως, αφού το παιδί μου δε μιλάει σε μένα που είμαι η μητέρα του, δε θα μιλήσει και σε ειδικό και επωμιζόμουν όλο το βάρος της ευθύνης και της αντιμετώπισης εγώ. Λάθος… Τουλάχιστον τώρα πια το πρόβλημα λύθηκε και το παιδί μου αρχίζει να γίνεται δυναμικό και ανεξάρτητο. Και το χαίρομαι πολύ αυτό. Είναι ο μικρός μου αγωνιστής».
Μητέρα, 35 ετών.

Συχνό φαινόμενο στις μέρες μας η σχολική φοβία. Είναι απαραίτητο να επεξεργάζεται, να διερευνάται και να αντιμετωπίζεται. Δεν είναι λύση το να αφήνουμε το πρόβλημα να «περάσει μόνο του». Το παιδί υποφέρει με τους φόβους του, τους εσωτερικεύει και αρκετές φορές τους σωματοποιεί. Αν η κατάσταση δούμε ότι διαρκεί, γενικεύεται και δεν καλυτερεύει, πρέπει να αναζητήσουμε βοήθεια για να ανακουφιστεί και το παιδί και η οικογένειά του.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.