Μπελλα Παπαδοπουλου, πρεσβειρα Ανταρκτικης, Ειμαι η φωνη των Πιγκουινων και της Ανταρκτικης

Η 24χρονη Μπέλλα Παπαδοπούλου Dobrowolska γεννήθηκε στη Σουηδία. Έμαθε τα ελληνικά το καλοκαίρι παίζοντας κρυφτό και κυνηγητό στις πλατείες και στους δρόμους της Συκορράχης. Επέλεξε να σπουδάσει δημοσιογραφία στη Θεσσαλονίκη. Άνθρωπος με πολλές ανησυχίες και προβληματισμούς η Μπέλλα δεν περιορίστηκε στις σπουδές της αλλά προσπάθησε να διευρύνει τις γνώσεις της επισκεπτόμενη μέρη του κόσμου όπου της δόθηκε η ευκαιρία από τη μια να ασχοληθεί με το περιβαλλοντικό ρεπορτάζ αλλά και από την άλλη να προσφέρει και να ανοίξει δρόμους σε ανθρώπους που είχαν την ανάγκη της. Στο πλαίσιο αυτό επισκέφθηκε τα νησιά Φίτζι, το Βιετνάμ, τις φαβέλες της Βραζιλίας και τελευταία την Ανταρκτική όπου ταξίδεψε στην «παγωμένη ήπειρο» για να γίνει πρέσβειρα της Ανταρκτικής, ως ένα από τα 30 επιλεγμένα μέλη της International Antarctic Expedition 2013 του Robert Swan (σ.σ. πολικός εξερευνητής) και του προγράμματος 2041 Antarctic Youth. Στόχος της, να διαπιστώσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ανταρκτική και να γίνει η «φωνή» της.

Στα 24 χρόνια της η Μπέλλα αγωνίζεται να αλλάξει τον κόσμο. Και ευτυχώς που υπάρχουν νέοι σαν κι αυτήν.

Η εμπειρία της μοναδική, εμπειρία την οποία οι ενδιαφερόμενοι θα έχουν την ευκαιρία να την γνωρίσουν μέσα από το βιβλίο της που κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες. Ένα βιβλίο αισιόδοξο που έχει ως στόχο όπως λέει και η ίδια «να δώσει στους ανθρώπους να καταλάβουν ότι όλα είναι εφικτά».

Από τη Σουηδία όπου βρίσκεται αυτές τις ημέρες η Μπέλλα Παπαδοπούλου, μίλησε στον «Παρατηρητή της Θράκης» για την εμπειρία της αυτή, περνώντας το μήνυμα της ανάγκης της ανανέωσης της Συνθήκης που προστατεύει την Ανταρκτική.

Μπέλλα Παπαδοπούλου όμως…

ΠτΘ: Κατ’ αρχήν Μπέλλα τι ακριβώς σημαίνει ο τίτλος «Πρέσβειρα της Ανταρκτικής»;
Μ.Π.: Είναι μια ερώτηση που κάνουν όλοι και πολύ σωστά την κάνεις. Ως πρέσβειρα της Ανταρκτικής και ως Περιβαλλοντικός δημοσιογράφος, θεωρούμαι φωνή των πιγκουΐνων και της Ανταρκτικής και αυτό γιατί υπάρχει ένα πρόβλημα αυτή τη στιγμή στην περιοχή που πολλοί δεν το γνωρίζουν και σκοπός μου είναι να το δημοσιοποιήσω και να προετοιμάσω τους ανθρώπους ώστε όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή και ο κρίσιμος χρόνος να μπορέσουν να αντιδράσουν.

Αν η συνθήκη δεν ανανεωθεί όλοι θα πέσουν πάνω στην Ανταρκτική για να πάρουν το πετρέλαιο

ΠτΘ: Ποιο είναι το πρόβλημα και ποιος ο κρίσιμος χρόνος;
Μ.Π.: Βάσει μιας Συνθήκης η Ανταρκτική σήμερα προστατεύεται από τα συμφέροντα όλων των κρατών που θα ήθελαν να εξάγουν το πετρέλαιο και το νερό. Φανταστείτε ότι σήμερα παγκοσμίως η Ανταρκτική διαθέτει το 70% του νερού, το οποίο σε λίγα χρόνια θα είναι ένα πολύ κρίσιμο ζήτημα ακόμη περισσότερο και από το πετρέλαιο, άσχετα αν έχει και απίστευτα μεγάλες ποσότητες πετρελαίου. Η «Shell» η εταιρεία πετρελαίου έκανε υπολογισμό και βρήκε ότι υπάρχουν πενήντα δις βαρέλια πετρέλαιο στην Ανταρκτική. Όλα αυτά είναι ελκυστικά για τα κράτη. Υπάρχει όμως η Συνθήκη σύμφωνα με την οποία κανείς δεν μπορεί να «ακουμπήσει» την Ανταρκτική, η οποία όμως το 2041 πρέπει να ανανεωθεί. Η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες που την υπέγραψαν το 1991. Αν αυτή η συνθήκη δεν ανανεωθεί θα γίνει ο χαμός, όλοι θα πέσουν πάνω στην Ανταρκτική για να πάρουν το πετρέλαιο. Αυτό πρώτον θα δημιουργήσει ένα μεγάλο και επικίνδυνο πολιτικό πρόβλημα για την παγκόσμια ειρήνη. Το δεύτερο πρόβλημα είναι περιβαλλοντικό.
Τελευταία με τα προβλήματα στην Αρκτική όλα τα βλέμματα του κόσμου έχουν στραφεί στην Ανταρκτική. Ειδικά εγώ το μέρος που πήγα, είναι το σημείο εκείνο της Ανταρκτικής που ζεσταίνεται γρηγορότερα. Διάβασα για όλα αυτά, είδα μετρήσεις και στατιστικά αλλά όταν πήγα μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση, ότι το είδος πιγκουΐνων που έπρεπε να είναι εκεί, οι Αντέλι πιγκουΐνοι, δηλαδή αυτοί που αγαπούν τον πάγο, δεν υπήρχε. Δεν είδα κανένα, είχαν φύγει, και οι πιγκουΐνοι που ήταν εκεί, ήταν αυτοί που υπήρχαν και στη Νότια Αμερική. Είναι κάτι που είδα με τα μάτια μου και σιγουρεύτηκα ότι υπάρχει αυτό το πρόβλημα.

Σε μια εβδομάδα θα κυκλοφορήσει το βιβλίο με τις εμπειρίες μου από την Ανταρκτική

ΠτΘ: Πώς σκέφτεσαι να ενημερώσεις τον κόσμο;
Μ.Π.: Σε μια εβδομάδα ολοκληρώνω το βιβλίο που πρόκειται να εκδοθεί, το οποίο μιλά για όλα αυτά τα προβλήματα. Μέσα από αυτό δεν θέλω να περάσω το μήνυμα ότι θα πεθάνουμε και ότι οι πιγκουΐνοι θα πεθάνουν και όλη αυτή την απαισιόδοξη εικόνα, θέλω να δώσω ένα στίγμα αισιοδοξίας ότι υπάρχουν πέντε πράγματα που μπορούμε να κάνουμε ο καθένας ώστε η πραγματικότητα αυτή να αλλάξει. Μπορούμε να κρατήσουμε μια πολιτική στάση έτσι ώστε όταν έρθει το 2041 να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις και να ανανεώσουμε τη Συνθήκη, όπως και διάφορα που μπορεί ο καθένας να κάνει και γενικότερα να δώσουμε ένα μήνυμα αισιοδοξίας, ότι απλά η αλλαγή του πλανήτη δεν είναι κάτι που δεν μπορούμε να το πολεμήσουμε. Μπορεί ο καθένας να κάνει τη διαφορά.

ΠτΘ: Το βιβλίο σε ποια γλώσσα θα εκδοθεί και πώς θα κυκλοφορήσει;
Μ.Π.: Το βιβλίο θα εκδοθεί στα ελληνικά, στα σουηδικά, στα αγγλικά. Το βιβλίο θα μπορεί ο καθένας να το πάρει μέσω της ιστοσελίδα μου.

Είμαστε η φωνή της Ανταρκτικής

ΠτΘ: Μπέλλα πώς επελέγης πρέσβειρα της Ελλάδος;
Μ.Π.: Υπάρχει μια οργάνωση που λέγεται «2041» και αυτή επιλέγει κάθε χρόνο τριάντα παιδιά, νέα, από 28 ώρες που θεωρούν ότι έχουν την δράση και την δύναμη να μπορούν να γίνουν η φωνή της Ανταρκτικής. Φέτος έτυχε να επιλέξουν εμένα και είμαι η μόνη από την Ελλάδα που πήγα.

Η Ανταρκτική είναι ένα τελείως αγνό μέρος

ΠτΘ: Ποια ήταν η εμπειρία που αποκόμισες από την Ανταρκτική;
Μ.Π.: Είναι σαν να πας σε άλλο πλανήτη, με λόγια δεν περιγράφεται. Σαν δημοσιογράφος, που το γράψιμο είναι η δουλειά μου, δυσκολεύομαι να τα βάλω στη σειρά. Είναι ένα μέρος τελείως αγνό. Αυτό δεν το βλέπουμε πουθενά. Όταν πας για παράδειγμα στα βουνά βλέπεις ότι κάποιος άλλος ήταν εκεί πριν από σένα και έβαλε ένα καλάθι, μια ταμπέλα. Εδώ πας σε ένα μέρος που πραγματικά δεν το έχει αγγίξει ανθρώπινο χέρι. Πρώτα απ’ όλα είναι κάτι εκπληκτικό και μοναδικό και εύχομαι να παραμείνει έτσι και να μην γίνει χιονοδρομικό κέντρο. Όταν πήγα στενοχωρήθηκα βλέποντας τις κλιματικές αλλαγές, πάγους να λιώνουν, πιγκουΐνους να πρέπει να κολυμπάνε και να μην μπορούν να περπατήσουν. Πάνω απ’ όλα ήταν μια εμπειρία που προσωπικά με άγγιξε πολύ και με έκανε ακόμη πιο σίγουρη ότι πρέπει να κινητοποιήσουμε τον κόσμο, να σκεφθεί κάπως διαφορετικά ως προς το περιβάλλον και ως προς τις συνήθειές του.

Έχουμε να μάθουμε πολλά από τους ιθαγενείς των Φίτζι για το σεβασμό προς το περιβάλλον

ΠτΘ: Πέρα από αυτή την δραστηριοποίησή σου, από φοιτήτρια ακόμη επισκέφθηκες πολλές περιοχές του κόσμου και προσέφερες εθελοντικές υπηρεσίες. Θα ήθελες να μας μιλήσεις για αυτές τις εμπειρίες σου;
Μ.Π.: Βασικά σπούδασα στο Αριστοτέλειο, στην όμορφη Θεσσαλονίκη και μετά πήγα στην Αυστραλία για να εξειδικευτώ στην Περιβαλλοντική δημοσιογραφία. Από εκεί έτυχε να πάω στα νησιά Φίτζι, αρχικά για διακοπές και στη συνέχεια έμεινα. Είχα την τύχη να μπορώ να μείνω σε σπίτι με ιθαγενείς και να δω ιδίοις όμμασι πώς αυτοί συμπεριφέρνονται στο περιβάλλον. Έγραφα όλα όσα έβλεπα. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα απίστευτο σεβασμό προς το περιβάλλον, είναι ένα τρελό πράγμα. Σημείωνα πώς ζούνε και το δημοσίευα μήπως και μάθουμε κάτι από αυτούς.

ΠτΘ: Αυτά πού έχουν δημοσιευθεί;
Μ.Π.: Τότε τα έγραφα σε μια εφημερίδα στην Αυστραλία, αλλά δεν υπάρχουν on line, υπάρχουν μόνο έντυπα.

Στο Βιετνάμ διδάσκοντας αγγλικά σε παιδιά

ΠτΘ: Και από την Αυστραλία βρέθηκες στο Βιετνάμ;
Μ.Π.: Ναι όπου βοήθησα σε ένα σχολείο Αγγλικών, μικρό, που μαζεύει τα παιδιά από το δρόμο, τους διδάσκει Αγγλικά, έτσι ώστε να ξεφύγουν από το δρόμο και τα στηρίζει να δουλέψουν στον τομέα του τουρισμού, γιατί η συγκεκριμένη περιοχή είναι πολύ αναπτυγμένη σε αυτό τον τομέα το τελευταίο διάστημα. Έτσι έμεινα εκεί και βοήθησα παιδιά να μπορούν να κάνουν κάτι καλύτερο στη ζωή τους και να βάλουν μια τάξη σε αυτή. Ξαναγύρισα στην Ελλάδα τελείωσα τις σπουδές μου και στη συνέχεια έβαλα πλώρη για Βραζιλία.

Στις παραγκουπόλεις της Βραζιλίας

ΠτΘ: Εκεί τι έκανες;
Μ.Π: Στην Βραζιλία μια ημέρα καταγράφοντας ένα περιβαλλοντικό ρεπορτάζ για τις φαβέλες, για τις παραγκουπόλεις, έτυχε να παρατηρήσω ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν ρεύμα και δεν μπορούσαν να μαγειρέψουν, έτρωγαν κονσέρβες και φρυγανιές. Με προβλημάτισε το γεγονός γιατί πρόκειται για μια χώρα ηλιόλουστη και οι άνθρωποί της δεν έχουν λεφτά για να πληρώσουν το ρεύμα. Σκέφτηκα λοιπόν ότι μπορούμε να κάνουμε φαγητό χρησιμοποιώντας τον ήλιο. Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι. Αν πάρεις μια ομπρέλα και την τυλίξεις με αλουμινόχαρτο, θα έχεις ένα πολύ ωραίο τρόπο για να μαγειρέψεις. Έκατσα ένα χρόνο στη Βραζιλία και βοήθησα πολλές οικογένειες να στήσουν κάτι τέτοιο. Για αυτούς ήταν ιδιαίτερα καλό εφόσον δεν χρειάζονταν χρήματα για το φαγητό τους και για τον πλανήτη, ήταν όμως καλό και γενικότερα καθώς δεν καταναλώνεται ρεύμα.

ΠτΘ: Δίδασκες στα παιδάκια ελληνικά;
Β.Π.: Στο Βιετνάμ. Όταν ήμουν εκεί το σχολείο χρειαζόταν λεφτά. Συγκεκριμένα οι 87 μαθητές μου για να συνεχίσουν έπρεπε να υπάρχει ένα ποσό χρημάτων. Έκανα λοιπόν ένα μικρό έρανο στην Ελλάδα ξεκινώντας από τους φίλους μου, αυτοί από τους δικούς τους και έτσι δημιουργήθηκε μια αλυσίδα και καταφέραμε να μαζέψουμε τέσσερις χιλιάδες ευρώ. Αυτά μόνο από την Ελλάδα. Έτσι επειδή αυτή η βοήθεια από την πλευρά της Ελλάδας ήταν απίστευτη έμαθα στα παιδιά να λένε «ευχαριστούμε Ελλάδα» και το όνομά τους.

ΠτΘ: Μπέλλα πού δουλεύεις τώρα;
Μ.Π.: Τώρα γύρισα στη Σουηδία και αφού ολοκληρώσω το βιβλίο μου για τους πιγκουΐνους θα αρχίσω να δουλεύω στην εφημερίδα «Μετρό» που κυκλοφορεί στην Ελλάδα.

Από τους πιγκουΐνους στα δέντρα του Αμαζονίου

ΠτΘ: Τι σκέφτεσαι για το μέλλον; Ετοιμάζεις κάτι;
Β.Π.: Θέλω να συνεχίσω το πρόγραμμα της Ανταρκτικής, το οποίο θέλω να το διευρύνω και στην Ελλάδα αλλά και στη Σουηδία. Θέλω να το συνεχίσω και μετά να κάνω κάτι στον Αμαζόνιο, όπου υπάρχει πολύ μεγάλο πρόβλημα. Μόλις ετοιμάσω τα πάντα με τους πιγκουΐνους, θα πάω στα δέντρα στην Βραζιλία.

Έχω μια ιδιαίτερη αγάπη στη Συκορράχη γιατί μεγάλωσα περνώντας όλα τα καλοκαίρια μου εκεί

ΠτΘ: Μπέλλα, σε μένα είναι γνωστό ότι αγαπάς ιδιαίτερα την περιοχή μας. Τι σημαίνει για σένα η Θράκη, ο Έβρος, η Συκορράχη;
Μ.Π.: Έχω γυρίσει όλο τον κόσμο σχεδόν αλλά όπου και να πάω λέω ότι σαν τη Συκορράχη δεν έχει. Το φαντάζεσαι; Έχω μια ιδιαίτερη αγάπη στη Συκορράχη, γιατί μεγάλωσα περνώντας όλα τα καλοκαίρια μου εκεί. Τα πιο ωραία χρόνια τα πέρασα εκεί, στους δρόμους, στις πλατείες της. Εκεί έμαθα και τα ελληνικά. Να φανταστείς έμαθα ελληνικά μέσα στην παιδική χαρά. Ξεκίνησα να μετρώ όχι ένα, δύο, τρία, αλλά πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι, με αυτό το τραγούδι που λέμε παίζοντας κρυφτό ή κυνηγητό, οπότε όλες αυτές οι αναμνήσεις κάνουν τη Συκορράχη να έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Γενικότερα οι Θρακιώτες είναι φιλόξενοι και αγαπάνε τη ζωή.

ΠτΘ: Έχεις και μια ιδιαίτερη θα έλεγα αγάπη στους ποντίους…
Μ.Π.: Βέβαια και κότσαρι και από όλα. Νομίζω ότι το κότσαρι είναι ο καλύτερος χορός του κόσμου. Επειδή θα παντρευτώ σε λίγο καιρό επέλεξα να κάνω το γάμο μου στην Συκορράχη, στην πλατεία, να χορέψουμε όλοι κότσαρι.

ΠτΘ: Και ο γαμπρός;
Μ.Π.: Ο γαμπρός είναι βραζιλιάνος, ξέρει τα βασικά του χορού κότσαρι, οπότε θα βρούμε άκρη.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.