Ενας καθημερινος επισκεπτης των στενων του Νεστου εξιστορει με θλιψη

Την ομίχλη της αδιαφορίας και της εγκατάλειψης που τυλίγει θλιβερά τα στενά του Νέστου και που γνωρίζουν όσοι επισκέπτονται την περιοχή, έρχονται να κάνουν ακόμη πιο θλιβερή νέες καταγγελίες για εγκατάλειψη, ερημοποίηση αλλά και βανδαλισμούς.

Οι φωτογραφίες και τα λεγόμενα του υπεύθυνου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ξάνθης Νίκου Γερμαντζίδη, καθιστούν περιττή τη χρεία άλλων μαρτύρων, αν και υπάρχουν εκατοντάδες που θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν όσα καταγράφονται. Ερημιά, εγκατάλειψη, απαξίωση, αλλά και βανδαλισμοί συνθέτουν το σκηνικό της παρακμής ενός τόπου απείρου φυσικού κάλλους που θα έπρεπε να διαφυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού…

«Με την ιδιότητά μου συνοδεύω –καθημερινά τώρα την άνοιξη- στα στενά του Νέστου και σε άλλα μέρη τμήματα δημοτικών σχολείων» εξηγεί ο κ. Γερμαντζίδης: «Δεν πρόκειται για απλή εκδρομή, καθώς γίνονται διάφορες εκπαιδευτικές δραστηριότητες ώστε να ευαισθητοποιήσουμε τα παιδιά σε ζητήματα προστασίας και διαχείρισης του φυσικού περιβάλλοντος. Και μάλιστα, αυτό συνοδεύεται από πολλές ώρες που αφιερώνονται και μέσα στο σχολείο με υλικό και με αναζητήσεις στο διαδίκτυο. Προσπαθούμε να μεταδώσουμε το μήνυμα για τον πλούτο και τη βιοποικιλότητα των προστατευόμενων περιοχών που έχουμε, καθώς και ότι αυτές είναι το συγκριτικό μας πλεονέκτημα για την πράσινη ανάπτυξη. Εστιάζοντας στο πώς θα μπορέσουν οι μαθητές σαν αυριανοί πολίτες να ενεργοποιηθούν, για να έχουμε και ευκαιρίες εργασίας και οικονομικής ανάπτυξης και προστασία-διαχείριση αυτού του υπέροχου πλούτου».

Μετά τον απαραίτητο πρόλογο και αφού ο συνομιλητής μας συμπληρώνει ότι «πηγαίνουμε καθημερινά στα στενά του Νέστου, ανεβαίνουμε στα Ίμερα, βλέπουμε από ψηλά την περιοχή και μετά κατεβαίνουμε στα στενά του Νέστου», προχωρά στην παράθεση των ατυχών εμπειριών του: «Και τι βλέπουν τα παιδιά; Βλέπουν πολλές φορές μια εικόνα διαφορετική από αυτή που περιμένουν. Ειδικά πριν λίγες μέρες, συνάντησαν μια τραγική εικόνα βανδαλισμών, εγκατάλειψης και ερημιάς! Κάποιοι είχαν αναποδογυρίσει έναν μεγάλο κάδο απορριμμάτων και τα σκουπίδια ήταν πεταμένα γύρω, με τα σκυλιά να τα έχουν διασκορπίσει παντού. Τα καλάθια των σκουπιδιών στο χώρο που γίνονται οι συναυλίες του φεστιβάλ Νέστου ήταν σπασμένα και όλα σκόρπια γύρω. Μάλιστα είχαν σπάσει και κάψει πινακίδα και ξύλινα κιγκλιδώματα, μια εικόνα απερίγραπτη…».

Ξηλώθηκε το τρενάκι αλλά και τα σημεία ζωής της περιοχής

Ο εκπαιδευτικός αποτυπώνει με μελανά χρώματα και τη γενικότερη εικόνα ερημοποίησης που παρουσιάζει πια η περιοχή, λέγοντας: «Δυστυχώς η εικόνα που παρουσιάζει ο χώρος έξω από τη Γαλάνη είναι μια εγκατάλειψη και τίποτε άλλο. Υπήρχε ένα πολύ καλό εστιατόριο (σσ. το «Καταφύγιο») που δούλευε επί χρόνια και δεν έμαθα γιατί έκλεισε. Σταματούσαμε εκεί για καφέ ή παγωτό για τα παιδιά, είχε το κιόσκι του και καλή κουζίνα. Ο ιδιοκτήτης έλεγε ότι αναγκαζόταν να “διώξει” λεωφορεία εκδρομέων γιατί δεν επαρκούσαν τα τραπέζια του και ότι ζητούσε από τον δήμαρχο Τοπείρου να γίνει άλλο ένα τέτοιο κατάστημα και να δουλέψουν κι άλλοι. Μάλιστα, ο ίδιος απασχολούσε οκτώ άτομα τα Σαββατοκύριακα για να μπορέσει να ανταποκριθεί!…».

Μέσα από μια διαδρομή στον χρόνο και την αποτύπωση του δρόμου που διανύθηκε, ο κ. Γερμαντζίδης συνθέτει τη θλιβερή εικόνα του σήμερα, εξιστορώντας: «Όταν στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 έγινε ένα συνέδριο από τη νομαρχία Ξάνθης για την ανάπτυξη της περιοχής, είχαμε προτείνει να αξιοποιηθεί οικοτουριστικά μια πετρόχτιστη, ρημαγμένη αποθήκη του ΟΣΕ και γελούσαν μαζί μας… Αργότερα άρχισε να παίρνει καλή πορεία η περιοχή και αυτό το μέρος έδωσε “ψωμί”. Υπήρχε και το καφέ “Ναϊάς” και αυτά τα δύο ήταν κομβικά σημεία για τους επισκέπτες, να πιουν ένα καφέ ή να φάνε κάτι καθώς δεν υπάρχει κάτι άλλο πάνω στο ποτάμι και πέρα από τη Γαλάνη. Υπήρξε και κάτι άλλο: Το 2005 και μετά από πίεση της Ελληνικής Εταιρίας Προστασίας της Φύσης και του Πολιτισμού, ο Ο.Σ.Ε. έβαλε ένα τοπικό τρενάκι με το οποίο μεταφέρονταν εβδομήντα-ογδόντα μαθητές μέχρι τη Σταυρούπολη και το Παρανέστι με στάση στα Λιβερά. Μόνο το 2005, μετέφερα εγώ πάνω από τρεις χιλιάδες μαθητές σε εκδρομές! Το πρόγραμμα συνεχίστηκε για δύο-τρία χρόνια με πολύ μεγάλη επιτυχία, αλλά πολεμήθηκε από το σκληρό συνδικαλιστικό κατεστημένο του Ο.Σ.Ε. και σταμάτησε! Κι αυτό γιατί οι μηχανοδηγοί δεν ήθελαν να έρχονται από τη Δράμα και να ταλαιπωρούνται για το έκτακτο τρένο, παρ’ όλο που πληρώνονταν κανονικά… Το τρενάκι είχε στηριχτεί από τον τότε σταθμάρχη της Ξάνθης και από δυο-τρεις εργαζόμενους του ΟΣΕ, κάτι που είναι προς τιμή τους. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει πια τρενάκι, δεν υπάρχει καφέ ή εστιατόριο, υπάρχουν σκουπίδια κι εγκατάλειψη…» λέει με θλίψη ο συνομιλητής μας.

«Δεν θέλω να καταγγείλω κανένα, αλλά δεν έχω δει να γίνεται τίποτε…»

Όσο για τις κατά καιρούς μεγαλοστομίες περί «σεβασμού» και «προστασίας του φυσικού πλούτου μας», όλοι πια γνωρίζουν γιατί, πώς και πότε… επιστρατεύονται. Ειδικότερα σήμερα που η των πάντων αποδόμηση, με την κρίση (όχι μόνο την οικονομική) να προβάλλει άλλοτε ως πρόσχημα και άλλοτε ως σκληρή πραγματικότητα, δεν επιτρέπει… πολυτέλειες.

Όμως εν προκειμένω φαίνεται να υπάρχει και κάτι άλλο… Λέει χαρακτηριστικά ο κ. Γερμαντζίδης: «Υπάρχει ένα θέατρο του παραλόγου στην περιοχή και ξεκινάει από το ότι παρ’ όλο που είναι χαρακτηρισμένη ως αισθητικό δάσος από την πολιτεία και προστατεύεται από τον νόμο, η περιοχή από Γαλάνη μέχρι Σταυρούπολη έχει εξαιρεθεί και δεν υπάγεται ούτε στο εθνικό πάρκο ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης ούτε στον φορέα διαχείρισης οροσειράς Ροδόπης που έχει έδρα το Παρανέστι! Επίσης, ο δήμος Τοπείρου έχει τη νότια έξοδο των στενών, η Σταυρούπολη τη βόρεια και ο πρώτος –λυπάμαι που το λέω- δεν έχω δει να κάνει σοβαρή διαχείριση και να παρέχει φύλαξη και φροντίδα. Ενώ γίνονται γιορτές Νέστου και τόσα άλλα, χωρίς να θέλω να καταγγείλω κανέναν και χωρίς κακή διάθεση, δεν έχω δει κάποιον να μιλάει με τα τουριστικά γραφεία που έρχονται εκεί ή με όσους εμπλέκονται στην περιοχή. Δεν έχω δει να βοηθούνται οι επαγγελματίες, η λεγόμενη πράσινη ανάπτυξη, οι άνθρωποι του εναλλακτικού τουρισμού και η περιοχή γενικά. Μπορεί και να αδικώ κάποιους, αλλά αυτό βλέπω, εγκατάλειψη…».

Μετά απ’ όλα αυτά τα τόσο εύγλωττα και καταθέτοντας μια «πρώτη απλή πρόταση» όπως λέει ο ίδιος, ο συνομιλητής μας προτείνει: «Θα μπορούσε ο δήμος να βάλει έναν χαμηλοσυνταξιούχο από το χωριό, να του δίνει λίγα χρήματα και να πηγαίνει να ελέγχει και να φροντίζει στοιχειωδώς τον χώρο. Να επιβλέπει, να λέει και δυο συμβουλευτικά λόγια στις παρέες που περνάνε από εκεί ώστε να μην έχουμε καταστροφές και σκουπίδια. Όλα θα ήταν καλύτερα έτσι…».

Και η συνομιλία μας κλείνει με τον κ. Γερμαντζίδη να λέει: «Δεν ξέρω αν το θέμα ευαισθητοποίησε κάποιους μετά την απεύθυνσή μου τις τελευταίες μέρες στον τοπικό τύπο, πάντως προχθές ήρθε απορριμματοφόρο και συνεργείο που συμμάζεψε τα πράγματα…». Μέχρι την επόμενη φορά…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.