Η σημασια του αρχαιοελληνικου θεατρου μεσα απο το κειμενο της «Αντιγονης»

Εμβάθυνση στα μυστικά του αρχαίου ελληνικού θεάτρου μέσα από το κείμενο της «Αντιγόνης» επιχείρησε να κάνει την Πέμπτη η επίκουρος καθηγήτρια Κλασικής Φιλολογίας κ. Ιωάννα Παπαδοπούλου και οι μαθητές του Μουσικού Λυκείου Κομοτηνής.

 

Καθώς η αρχαία τραγωδία, που αποτελεί μέρος της σχολικής καθημερινότητας των μαθητών, διδάσκεται με τρόπο λανθασμένο, εμμένοντας αυστηρά και μόνο στη γραμματική και συντακτική ανάλυση του κειμένου, η κ. Παπαδοπούλου αποφάσισε να συνεργαστεί με το Μουσικό Σχολείο και να παρουσιάσει το πραγματικό βάθος της τραγωδίας, τη θεατρική του μορφή, τη μουσική, το ρυθμό και το μέλος, που μαγεύουν εκατομμύρια ανθρώπων ανά των κόσμο, παρόλη την παλαιότητα που διακρίνει τα λογοτεχνικά κείμενα της αρχαιότητας, κείμενα αδικημένα από τον ελληνικό χώρο, την εκπαιδευτική αλλά και τη θεατρική κοινότητα. Η καθηγήτρια συνεργάστηκε με τη χορωδία του σχολείου υπό τη διεύθυνση του κ Ζαγόρη και, μετά από μια μικρή εισήγησή της, παρουσίασαν μελοποιημένα σπουδαία κομμάτια χορικών της αρχαίας τραγωδίας.

 

Ο διευθυντής του Μουσικού Σχολείου Κομοτηνής κ. Σπύρος Κιοσσές θεωρεί ότι αυτή η εκδήλωση είναι μια ευκαιρία για τους μαθητές μας αλλά και για το ευρύτερο κοινό της πόλης να δει ότι «η αρχαία τραγωδία της «Αντιγόνης» δεν είναι ένα απλό μάθημα, δεν είναι απλή γραμματική και σύνταξη, αλλά είναι ένα κείμενο λογοτεχνίας, ένα κείμενο το οποίο παρουσιαζόταν στο θέατρο, ένα κείμενο το οποίο έχει ζωή και μιλάει στους αναγνώστες ακόμη και σήμερα».

 

Ιωάννα Παπαδοπούλου, επίκουρος καθηγήτρια Κλασικής Φιλολογίας ΔΠΘ «Το θεατρικό αυτό φαινόμενο θαυμάζεται παγκοσμίως, αλλά δυστυχώς στη χώρα μας δεν έχει τύχει της εκτίμησης και της σωστής του αναγνώρισης»

 

Ως «καρπό ενός αιφνιδίου αμοιβαίου έρωτα με το μουσικό σχολείο» χαρακτήρισε την εκδήλωση αυτή η κ. Παπαδοπούλου. Η καθηγήτρια, που για πολλά χρόνια ασχολήθηκε με το ελληνορωμαϊκό θέατρο, το αρχαιοελληνικό και ελληνορωμαϊκό δράμα, είχε πολλές ενστάσεις για τον τρόπο με τον οποίο διδάσκεται η τραγωδία στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Στην ερώτηση που συνήθιζε να κάνει στους φοιτητές της για το αν γνωρίζουν κάτι πάνω στο αρχαίο θέατρο η απάντηση ήταν κατά κόρον αρνητική. «Έπρεπε να κάνουμε μια υπέρβαση και να ξεπεράσουμε το κείμενο που διδάσκεται ως υποκείμενο-ρήμα-αντικείμενο, γραμματική-συντακτικό, ως ένα σενάριο, αυτό δηλαδή που ήταν στην πραγματικότητα.

 

Ένα σενάριο το οποίο δεν είχε μόνο την όψη και τη σκηνογραφία, δεν είχε μόνο διάλογο, είχε κίνηση, χορό και μουσική», διαπίστωσε η ίδια και συμπλήρωσε ότι στάθηκε εξαιρετικά τυχερή που με τον κ. Κιοσσέ και τους υπόλοιπους φιλολόγους του σχολείου μέσα από πολλές συζητήσεις «καταφέραμε να βρούμε μια φόρμα επικοινωνίας ώστε να επωφεληθούν όχι μόνο οι μαθητές του σχολείου και οι φοιτητές μας, αλλά και ευρύτερα όλη η πόλη, από αυτό το θεατρικό φαινόμενο που θαυμάζεται παγκοσμίως, αλλά δυστυχώς στη χώρα μας, ακόμα και στην αρχική του μορφή δεν έχει τύχει της εκτίμησης και της σωστής του αναγνώρισης, ως ένα θέατρο με μουσική, χορό και νοήματα».