Νικος Κλεισαρης: «Θελουν να μας πληρωνουν ολους σαν ανειδικευτους εργατες»

Έληξε την Τρίτη το απόγευμα η απεργία διαρκείας που είχαν κηρύξει οι εργαζόμενοι στη Diaxon με αφορμή την απόφαση της κυβέρνησης να εντάξει τους εργαζόμενους στο ενιαίο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων και σε ό,τι συνεπάγεται αυτό, απόφαση τελικά που την πήρε πίσω. Με αφορμή την απεργία ο Νίκος Κλεισάρης, οργανωτικός γραμματέας Εργατικού Κέντρου Κομοτηνής μίλησε στην εκπομπή του ράδιο Παρατηρητής «Αιχμή του Δόρατος» για την απεργία αλλά και γενικότερα για την κατάσταση που επικρατεί στον ιδιωτικό τομέα με την κατάργηση της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.

Στόχος αυτός που θα αγοράσει την εταιρεία στο μέλλον να κάνει ατομικές συμβάσεις

ΠτΘ: Γιατί απεργήσατε οι εργαζόμενοι σε μια επιχείρηση για την οποία γενικότερα η κοινωνία της Κομοτηνής είχε την αίσθηση ότι ήταν από εκείνες στη ΒΙΠΕ Κομοτηνής που πηγαίνουν σε γενικές γραμμές καλά;
Ν.Κ.: Βεβαίως και δεν έχουμε πρόβλημα παραγωγής. Προέκυψε άλλο πρόβλημα. Με το νέο πολυνομοσχέδιο που πρόκειται να ψηφίσει η κυβέρνηση, το οποίο έχουμε στα χέρια μας, επρόκειτο να ενταχθούμε στο ενιαίο μισθολόγιο και στην εφεδρεία και αυτό συμβαίνει γιατί ορίζει κάποια μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου των ΕΛΠΕ, θυγατρική των οποίων είναι η ΝΤΙΑΞΟΝ. Είναι πολύ σημαντική η μετοχική σύνθεση της εταιρείας μας στην οποία κατά 42% μετέχει ο Όμιλος Λάτση, 35% το δημόσιο και εδώ να πω ότι πριν ένα μήνα το δημόσιο είχε πει ότι θα πουλήσει το ποσοστό του, και υπήρξαν και ενδιαφερόμενοι, και το υπόλοιπο ποσοστό ανήκει σε μικρομετόχους. Και ενώ από το 2005 με το νόμο των Σιούφα και Αλογοσκούφη είμαστε καθαρά ιδιωτική εταιρεία, -να πω ότι όταν προσληφθήκαμε εμείς περίπου το 2000 μπήκαμε με διαδικασία ΑΣΕΠ και τότε ήταν καθαρά δημόσιος τομέας, -με τα χρόνια ιδιωτικοποιήθηκε η εταιρεία και μετά το 2005 είμαστε καθαρά ιδιωτική εταιρεία.
Η επιχείρηση είναι εταιρικής διακυβέρνησης, ο πρόεδρος διορίζεται από το δημόσιο, ο Διευθύνων Σύμβουλος είναι από τον Όμιλο Λάτση.

ΠτΘ: Γιατί σας καταργεί την Συλλογική Σύμβαση Εργασίας;
Ν.Κ.: Γιατί θεωρεί ότι πρέπει να αμειβόμαστε με συγκεκριμένο τρόπο και άρα δεν πάμε στην συλλογική διαπραγμάτευση. Απώτερος στόχος αυτής της κατάργησης και με βάση την πρόθεση της κυβέρνησης να πουλήσει το μερίδιο των μετοχών της, είναι οποιοσδήποτε αγοράσει την εταιρεία να βρει ένα εργατικό δυναμικό χωρίς σύμβαση, να κάνει ατομικές συμβάσεις και άρα να μειώσει το κόστος εργασίας.

ΠτΘ: Εφόσον όμως ενταχθείτε στο ενιαίο μισθολόγιο θα υπάρξει ένα νέο μισθολογικό καθεστώς;
Ν.Κ.: Το ενιαίο μισθολόγιο θα υφίσταται για το υπάρχον καθεστώς. Σε ένα μήνα που θα πουληθεί η εταιρεία δεν θα υπάρχει ενιαίο μισθολόγιο για τον οποιονδήποτε επενδυτή.

ΠτΘ: Θα ενταχθείτε πλήρως δηλαδή στον ιδιωτικό τομέα;
Ν.Κ.: Μα ούτως ή άλλως είμαστε στον ιδιωτικό τομέα εφόσον η εταιρεία λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια από το 2004 και ειδικά μετά τον νόμο Σιούφα. Ποτέ όμως στην Κομοτηνή το δημόσιο δεν άσκησε τα δικαιώματά του. Κάποτε είχε μέλη στη διοίκηση.

ΠτΘ: Τώρα δεν υπάρχουν μέλη της διοίκησης που να προέρχονται από το δημόσιο;
Ν.Κ.: Όχι. Τα μέλη του ΔΣ είναι στελέχη των ΕΛΠΕ και κάποια εξωτερικά στελέχη της αγοράς και όχι του δημοσίου.

Είμαστε σε καλύτερη θέση από άλλους εργαζόμενους όχι όμως προνομιούχοι

ΠτΘ: Έχετε πριμ και μπόνους παραγωγικότητας;
Ν.Κ.: Δεν πρέπει να μας συγχέεται με τους εργαζόμενους των ΕΛΠΕ. Εμείς έχουμε ένα πριμ παραγωγής αλλά με δείκτες παραγωγικότητας και ατομικής αξιολόγησης. Για να πάρω ένα πριμ παραγωγής θα πρέπει το εργοστάσιο να δουλεύει με το 90% της απόδοσης. Αν δεν πιάσουμε το τονάζ που υπογράφουμε μέσω της διαδικασίας των συλλογικών συμβάσεων δεν παίρνουμε τίποτα.

ΠτΘ: Σας συμφέρει να είστε κομμάτι των ΕΛΠΕ;
Ν.Κ.: Ανεξάρτητη εταιρεία είμαστε μόνο στα χαρτιά. Είμαστε μια καθετοποιημένη εταιρεία των ΕΛΠΕ. Η ΝΤΙΑΧΟΝ δεν έχει διοικητικές υπηρεσίες και λογιστήριο δικό της, είμαστε παραγωγικό κομμάτι. Παίρνουμε από τα ΕΛΠΕ από τη Θεσσαλονίκη το πολυπροπυλένιο και το μετατρέπουμε σε φιλμ και συσκευασίες τροφίμων. Το προϊόν που παράγουμε επιστρέφει στο τμήμα πωλήσεων των ΕΛΠΕ. Πολλές φορές έχουμε κάνει απεργία για να ενσωματωθούμε πλήρως με την μητρική εταιρεία στην οποία μέσο όρο συνεισφέρουμε το χρόνο 45-52 εκατομμύρια ευρώ στον κύκλο εργασιών.

ΠτΘ: Η παραγωγική σας δυναμική έχει υποστεί μείωση εξαιτίας της κρίσης;
Ν.Κ.: Όχι εμείς συνεχίζουμε να εξάγουμε το 70% του παραγόμενου προϊόντος και το 30% πηγαίνει σε σταθερούς πελάτες στην ελληνική αγορά.

ΠτΘ: Κάποιοι υποστηρίζουν ότι είστε προνομιούχοι…
Ν.Κ.: Θα μιλήσω χαριτολογώντας. Κανείς δεν δουλεύει από χόμπι. Επιτρέψτε μου να σας πω ότι αν αύριο κερδίσω στο Τζόκερ σας ενημερώνω ότι θα φύγω από τη δουλειά. Είναι θέμα βιοπορισμού αλλά και κοινωνικό θέμα η εργασία. Είμαστε σε καλύτερη θέση από πολλούς εργαζόμενους, έχουμε διεκδικήσει μέσω των απεργιακών κινητοποιήσεων πολλά, αλλά έχουμε χάσει και κάποια και είμαστε σε μια κατάσταση σαφώς καλύτερη από τα άλλα εργοστάσια της Κομοτηνής. Αυτό όμως δεν σημαίνει τίποτα, γιατί κανείς δεν ξέρει τι μας ξημερώνει.

Το εργατικό κόστος δεν φταίει για τη μη ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας

ΠτΘ: Θεωρείτε ότι η μείωση του μισθολογικού κόστους στον ιδιωτικό τομέα συμβάλλει τελικά ώστε να γίνει αποδοτικότερη και ανταγωνιστικότερη η ελληνική οικονομία;
Ν.Κ.: Έχουμε αποφασίσει ότι για την έλλειψη παραγωγικότητας στη χώρα και γενικά φταίει το εργατικό κόστος; Ασχολούμαι με τον συνδικαλισμό σε όλα τα επίπεδα από το 1990, διετέλεσα και πρόεδρος στο Εργατικό Κέντρο θα σας πω ότι από το 2000 και μετά ψηφίστηκε μια σειρά αντεργατικών ρυθμίσεων που ρύθμιζαν την αγορά εργασίας.

ΠτΘ: Από το 1990 με την κυβέρνηση Ζολώτα είχε θεσπιστεί ότι κάθε κλαδική σύμβαση που γινόταν πέραν της Εθνικής Συλλογικής έχει το προαπαιτούμενο να ήταν ευνοϊκότερη για τον εργαζόμενο. Αυτό δεν δημιουργούσε αντικίνητρο στην βιωσιμότητα και ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων;
Ν.Κ.: Οι κλαδικές συμβάσεις ήταν δύο ειδών. Ορισμένων επαγγελμάτων, όπως για παράδειγμα κλωστοϋφαντουργίας, αλλά και κλαδικές συμβάσεις που έχουν άμεση σχέση με αυτό που σπούδασε ο καθένας. Παλιά όταν αποφασίστηκε ότι οι εργοδότες θα ανοίξουν εταιρείες με χρηματοδότηση του κράτους, έπαιρναν τους επιστήμονες από τα πανεπιστήμια, μηχανικούς, ηλεκτρολόγους, και έφτιαχναν κλαδικές συμβάσεις. Αυτό θα πρέπει να καταργηθεί; Είτε είσαι ανειδίκευτος, είτε έχεις τελειώσει πανεπιστήμιο πρέπει όλοι να μπουν στην ίδια γραμμή; Αυτό είναι αδιανόητο. Σήμερα αυτούς τους επιστήμονες που τους σπούδασε και τους σπουδάζει το κράτος, μπήκαν στην παραγωγή με κλαδικές συμβάσεις και θεωρητικά και πρακτικά συνεισέφεραν στην απόδοση του εργοστασίου για την αύξηση της παραγωγικότητας. Όσον αφορά στις κλαδικές συμβάσεις είχαν παραγράφους που παρέπεμπαν, εκτός από τις επιχειρησιακές και κλαδικές, και σε ατομικές συμβάσεις. Πιστεύετε ότι στο θέμα αυτό λειτουργούσε σε όλα τα επίπεδα ο κρατικός μηχανισμός, ότι δεν γίνονταν αταθασθαλίες και συμφωνίες κάτω από το τραπέζι;

ΠτΘ: Θέλετε να πείτε ότι το πρόβλημα δεν είναι οι αποδοχές αλλά είναι άλλα τα ζητήματα;
Ν.Κ.: Θα μιλήσω για την ΝΤΙΑΞΟΝ. Μας προσέλαβε με συγκεκριμένες ειδικότητες, δεν λέω ότι είμαστε οι καλύτεροι εργαζόμενοι στο νομό και φαντάζομαι ότι όποιος έχει τα δικά μας τυπικά προσόντα έχει τις ίδιες γνώσεις, αλλά βάσει των τεχνικών ειδικοτήτων που ζητούν μπόρεσε και λειτούργησε μέσα σε τρεις μήνες. Όταν δηλαδή πήγαμε εκεί, ήταν μια μονάδα γιαπί και άρχισε να παράγει σε τρεις μήνες. Αν έπαιρνε ανειδίκευτο προσωπικό δεν ξέρω κατά πόσο θα λειτουργούσε αυτή η μονάδα, ίσως μέχρι να γίνει εξειδικευμένο. Από τη μια ζητάμε ως κοινωνία εξειδικευμένο προσωπικό για να κάνουμε καλύτερη και ποιοτικότερη την εργασία αλλά και ανταγωνιστικότερη την βιομηχανία και από την άλλη λέμε ότι αυτή η εξειδικευμένη εργασία δεν πρέπει να πληρώνεται.
Είναι γνωστό από το παρελθόν ότι αν ένα εργοστάσιο δεν πήγαινε καλά απέλυε κόσμο. Και μη νομίζετε ότι ένας εργαζόμενος που είχε πέντε ή και δέκα χρόνια σε ένα εργοστάσιο έπαιρνε τρομακτικές αποζημιώσεις. Τώρα πλέον έχει καταλυθεί το εργατικό δίκαιο. Επίσημα λοιπόν δεν έχει μετρηθεί το εργατικό κόστος για την μη ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Κανένας δεν μιλά για παράδειγμα για το τι κοστίζει σε ένα νέος που πάει να ανοίξει επιχείρηση η γραφειοκρατία.

Μόνο το 17% των Ελλήνων εργαζομένων συνδικαλίζεται

ΠτΘ: Πάρα πολλοί επιχειρηματίες που ήθελαν να επενδύσουν στην Ελλάδα δεν το έκαναν και πριν χρόνια γιατί βρέθηκαν μπροστά σε εργατικά κινήματα…
Ν.Κ.: Μόνο το 17% των Ελλήνων εργαζομένων συνδικαλίζεται.

ΠτΘ: Ένα κλασικό παράδειγμα είναι το καμποτάζ στο χώρο των ναυτικών που εφαρμόστηκε με τέτοιο τρόπο που έκανε πλήρως αδύναμη την ελληνική οικονομία.
Ν.Κ.: Αυτές τις ακραίες συμπεριφορές τις καταδικάζουμε και εμείς αλλά ας μη κρίνουμε από αυτές. Το ακραίο δεν είναι η γενική εικόνα, μπορούμε να το επικαλεστούμε αλλά για να δείξουμε κάτι. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα που καταπατάται το εργατικό δίκαιο από την πλευρά της εργοδοσίας. Βέβαια σε ένα ανύπαρκτο κράτος αλωνίζουν όπως θέλουν. Υπήρχαν και εργοδότες έντιμοι που πληρώνουν.

ΠτΘ: Επί δεκαετίες ολόκληρες ανατραφήκαμε με την αντίληψη «όπου επιχειρηματίας διάβολος και όπου εργαζόμενος άγγελος…».
Ν.Κ.: Δεν μπορώ να πάρω τέτοια θέση. Ακραία παραδείγματα θα βρούμε και από τη μία και από την άλλη πλευρά. Σε γενικές όμως γραμμές μόνο το 17% των εργαζομένων στην Ελλάδα συνδικαλίζεται. Η μέση επιχείρηση στην Ελλάδα λειτουργεί με κάτω από είκοσι εργαζομένους οπότε εκεί ανάμεσα στον εργοδότη και τον εργαζόμενο δημιουργούνται άλλοι δεσμοί, στη λογική ότι και ο εργοδότης σκέφτεται να απολύσει εργαζόμενο, υπάρχει μια σχέση προσωπική.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.