Νεα οικονομικα μετρα – Εποχη σκληρης λιτοτητας

Το σημερινό καθεστώς της χώρας είναι για πολλούς εξ ημών αδιανόητο, γιατί μας θέτει ενώπιον μιας σειράς νέων ζητημάτων που χρήζουν απαντήσεων και εκ των οποίων μερικά διατυπώσαμε στο χθεσινό μας σχόλιο.

 

Μια σειρά νέων ζητημάτων που έχουν να κάνουν με ερωτήματα κοινής λογικής και έχουν σχέση τόσο με τις ευθύνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της συνευθύνης της στη χρεοκοπία μας, γιατί υποτίθεται ότι η ίδια, αν η χώρα μας ήταν απατεώνας, είχε τους μηχανισμούς να ελέγξει τα παραποιημένα στοιχεία της κυβέρνησης Καραμανλή, αλλά το ίδιο ήταν υπεύθυνη, εκτός από τον χειρισμό του ευρώ και της κοινής αγοράς, να έχει από τη γένεσή της προβλέψει στοιχειώδεις λύσεις για τις ατυχήσασες στην πορεία τους χώρες. Ατυχήσασες και άναρχες χώρες ως η δική μας, χώρες ανόμοιες μεταξύ τους αλλά και με το κυρίαρχο και πρότυπο αναπτυξιακό μοντέλο, αυτό της κραταιάς ανέκαθεν Γερμανίας, χώρες που η ένταξή τους στην Ε.Ε. τις αποδιοργάνωσε τελείως. Διαλύοντας τον παραδοσιακό οικονομικό και κοινωνικό τους ιστό, μεταθέτοντάς τες σε μια μεγαλοϊδεατική, φαντασιακή πραγματικότητα, όπου και μόνον η ένταξη στην ΟΝΕ θεωρούνταν ως αυτόματη μετάταξη στον πολιτισμένο και αναπτυγμένο κόσμο. Ούτως ή άλλως, ενετάχθημεν μετά βαϊων και κλάδων στην Ε.Ε. και, όπως πάντοτε συνέβαινε με τις μεγάλες ιδέες του έθνους, για μια ακόμη φορά ηττηθήκαμε κατά κράτος. Κατά κράτος, γιατί όσοι μας έβαλαν στην Ε.Ε. και στην ΟΝΕ έπρεπε να γνωρίζουν πού μας έβαζαν, με τι στόχους μας έβαζαν και κυρίως ποιες πολιτικές εντασσόμενοι θα εξυπηρετούσαμε. Παραδοσιακά εξάλλου οι μεγάλοι πολιτικοί, όσοι τουλάχιστον είναι καταγεγραμμένοι στην ιστορία πάντοτε ήξεραν να απαντήσουν στο πώς και το γιατί των πράξεών τους. Π.χ. ο Ελευθέριος Βενιζέλος γνώριζε γιατί ξεκινούσε τον μικρασιατικό πόλεμο, τι ήθελε, ποια ήταν τα διαπραγματευτικά του όπλα, είχε σχέδιο, γνώριζε τα προαπαιτούμενα και ήλεγχε ανά πάσα στιγμή την πορεία υλοποίησής του.

 

Το ζήτημα βέβαια είναι ότι η απουσία μεγάλων πολιτικών, με σαφείς στόχους, πρόγραμμα και μέσα πραγμάτωσής του, δεν υφίσταται μόνον στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, δυστυχώς. Δεν μπορεί π.χ. η σημερινή τροϊκα εξουσίας, ήτοι από κοινού Μέρκελ, Μπράουν και Σαρκοζί, στη σημερινή Ευρώπη, να υποκαταστήσει ούτε στο μικρό του δακτυλάκι τον Ντελόρ, που και έβλεπε και έπραττε και δεν ήταν ποτέ τρομοκρατημένος απέναντι σε κανέναν γερμανό ηγεμόνα, γιατί και τότε οι γερμανοί οι κραταιοί οικονομικά της Ένωσης ήταν. Ο Ντελόρ και έβλεπε και έπραττε με βάση το όραμα για μια ισχυρή πολιτικά και σύμφωνη με το ανθρωπιστικό της παρελθόν Ευρώπη, πέρα από κράτη, κρατίδια και κρατικές οικονομίες που ενεργούν η κάθε μία για το καλό της.

 

Σ’ αυτήν την Ευρώπη που εισήλθαμε κι εμείς με την ευθύνη των πολιτικών μας και γίναμε αμέσως μεγάλοι(!!!), τα τελευταία χρόνια πολύ λίγος λόγος έγινε κατ’ αρχήν για τη μεγάλη μεταστροφή της από Ευρώπη της δικαιοσύνης και της φιλαλληλίας σε Ευρώπη των αγορών. Γιατί οι πολιτικοί της ήταν αυτοί που αφέθηκαν πρώτοι και προσκύνησαν αμέσως τον νέο μεγάλο Θεό, τον Θεό των αγορών, και οι λαοί τους μετά αμίλητοι τους ακολούθησαν. Πού χρόνος άλλωστε για κριτική και σκέψη…

 

Σήμερα στη χώρα μας είναι μια άλλη μέρα… Οι πολιτικοί της αλλά κι οι πολίτες της εξακολουθούν όμως ακόμη να σιωπούν… Οι διανοητές της και οι φιλόσοφοί της παρουσιάζονται ως να έχουν σιγήσει, μένοντας έτσι να κανοναρχούν τη ζωή και τη σκέψη μας οι πέντε – δέκα εντολοδόχοι δημοσιογράφοι του ελληνικού κεφαλαίου.

 

Σήμερα είναι όμως μια άλλη μέρα, μια μέρα που τη χώρα και τα χρέη της καλούμαστε να επωμιστούμε εμείς οι μικροί, οι εργαζόμενοι πολίτες. Και θα την επωμισθούμε, όχι όμως με τον τρόπο που μέχρι τώρα η πολιτική ιντελιγκέντσια γνώριζε, αλλά με απαιτήσεις για ορθό λόγο και κυρίως με απαιτήσεις για ξεκάθαρους λογαριασμούς και εξηγήσεις για την οποιαδήποτε κίνησή τους.

 

Ο χρόνος της μεγαλοϊδεατικής πολιτικής, της πολιτικής του τίποτα, των ελέω θεού ηγεμόνων που αισθάνονταν ότι δεν έχουν να απολογηθούν για τίποτα, της πολιτικής των χαρισματικών τάχα κουφιολογάδων, των ανικάνων και λαϊκιστών πολιτικών, δεξιοαριστερών και αριστεροδεξιών έχει πλέον οριστικά λήξει…

Στο πλαίσιο αυτό κι αναζητώντας λογικές εξηγήσεις για τους λόγους και τις αιτίες των πραγμάτων που μας οδήγησαν εδώ που φτάσαμε, ο «Παρατηρητής» θα φιλοξενήσει μια σειρά κειμένων, συνεντεύξεων και σχολίων, επωνύμων και αναγνωστών, που θα συμβάλλουν με τον τρόπο τους να μορφώσουμε άποψη για την παρούσα φάση της ζωής μας, ως ατόμων αλλά και ως χώρας. Σήμερα ξεκινούμε το διάλογο με την αναδημοσίευση της συνέντευξης του κορυφαίου οικονομολόγου Σαμίρ Αμίν, του εισηγητή τη δεκαετία του ’70 του τρίτου δρόμου προς τα αριστερά, που αλίευσε από τον «Κόσμο του Επενδυτή» η Ελένη Σκάβδη, αλλά και με την παράθεση του σχολίου του ξανθιώτη Νίκου Κωνσταντινίδη, ενεργού πολίτη κάθε στιγμή της ημέρας του, και θα συνεχίσουμε με τα δικά σας σχόλια αλλά και με μια εξαιρετική συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου στο αυριανό μας φύλλο…

Σαμίρ Αμίν, οικονομολόγος «Tι θα έλεγα στον γιο του φίλου μου Ανδρέα» «Φύγετε από το ευρώ, σταματήστε τις πληρωμές»

 

Αλλοι θα συμφωνήσουν, άλλοι θα διαφωνήσουν, πολλοί θα προβληματισθούν ή και θα σοκαριστούν. Το προσόν όμως του Γαλλοαιγύπτιου οικονομολόγου Σαμίρ Αμίν, μέλους μιας μικρής ομάδας ανθρώπων που επηρέασαν καθοριστικά την οικονομική σκέψη του Ανδρέα Παπανδρέου, είναι ότι δεν μασάει τα λόγια του, δεν στρογγυλεύει τις ιδέες του και επιτρέπει επομένως να γίνει πραγματική συζήτηση και διερεύνηση σοβαρών προβλημάτων και εναλλακτικών λύσεων. Αυτό δηλαδή στο οποίο δεν μας έχει συνηθίσει η απίστευτη λογοδιάρροια χωρίς νόημα και περιεχόμενο των περισσότερων «διανοουμένων», δημοσιογράφων και πολιτικών μας κι αυτό που έχουμε απελπιστικά ανάγκη.

 

Μιλώντας για τον πατέρα του και τους ανθρώπους που τον επηρέασαν, ο σημερινός Πρωθυπουργός έλεγε, σε μια συνέντευξή του στον Γιάννη Διακογιάννη, το 2006:«Ο Ανδρέας δεν χρησιμοποιούσε τον όρο κοινωνία των πολιτών, αλλά μιλούσε συνεχώς για το λαϊκό και μαζικό κίνημα, το συνδικάτο, την Αυτοδιοίκηση και την Αποκέντρωση. Όλα αυτά επηρέασαν το λαό για μία άμυνα της κοινωνίας απέναντι σε ξένες πολιτικές, απέναντι σε εξωτερικές παρεμβάσεις. Κι αν τότε υπήρχε ο κίνδυνος λόγω της δικτατορίας που επέβαλαν οι ξένοι, σήμερα και πάλι λόγω της παγκοσμιοποίησης χρειάζεται να υπάρχει ισχυρή κοινωνία για να αντισταθεί στην ισοπέδωση αλλά και να εκμεταλλευθεί τις προκλήσεις της εποχής. Άνθρωποι σαν τον Σουήζυ, τον Καρντόζο, τον Μαρκούζε, τον Σ. Ράιτ Μιλς, τον Μπέρτραντ Ντε Τζουβενέλ, τον Γκάλμπρεϊθ, τον Σαμίρ Αμίν και άλλους, όπως και τα απελευθερωτικά κινήματα αλλά και οι προοδευτικές κυβερνήσεις τον επηρέασαν».

 

Κατά τον Αμίν, μεγάλο όνομα μεταξύ των ριζοσπαστών οικονομολόγων του 20ού αιώνα και κορυφαίο διεθνώς ειδικό σε θέματα ανάπτυξης, η Ελλάδα έχει να διαλέξει, στο σημείο που έφθασαν σήμερα τα πράγματα, μεταξύ μιας κοινωνικής καταστροφής και της αποχώρησης από την ευρωζώνη με ταυτόχρονη αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Ο Σαμίρ Αμίν ήταν ένας από τους πρώτους ανθρώπους στους οποίους τηλεφώνησε ο Ανδρέας Παπανδρέου, το βράδυ της 18ης Οκτωβρίου 1981. Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ τον θαύμαζε και τον συμβουλευόταν, ενώ είχε μεταφράσει και στα ελληνικά ένα από τα γνωστότερα βιβλία. Συγγραφέας περισσότερων από τριάντα βιβλία, πολλά μεταφρασμένα στα ελληνικά, το τελευταίο για το πώς μπορούμε να φύγουμε από την κρίση, ο Σαμίρ Αμίν είχε και έχει πάντα μια έντονη διεθνή πολιτική δράση, ενώ θεωρείται ένα από τα μεγάλα ονόματα μεταξύ των ριζοσπαστών οικονομολόγων και κορυφαίος ειδικός σε θέματα ανάπτυξης. Διηύθυνε το Ινστιτούτο Αφρικανικής Ανάπτυξης του ΟΗΕ και το Φόρουμ του Τρίτου Κόσμου, ενώ δίδαξε στα Πανεπιστήμια του Πουατιέ, του Ντακάρ και του Παρισιού VIII.

 

Δεν υπάρχει ευρωπαϊκό κράτος, ούτε πολιτική και πολιτιστική ωριμότητα για ένα τέτοιο κράτος στο ορατό μέλλον

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος: Ήσουν φίλος του πρώην Πρωθυπουργού μας, του Ανδρέα Παπανδρέου. Σήμερα κυβερνά την Ελλάδα ο γιος του. Τι θα του έλεγες να κάνει, αν ζητούσε τη συμβουλή σου;
Σαμίρ Αμίν: Να φύγει από το ευρώ! Θα σου εξηγήσω όμως συγκεκριμένα τι εννοώ. Ας δούμε καταρχήν την καταγωγή του προβλήματος. Η δημιουργία του ευρώ ήταν μια ηλιθιότητα. Γιατί; Γιατί δεν υπάρχει νόμισμα χωρίς κράτος. Και δεν υπάρχει ευρωπαϊκό κράτος, ούτε καν συνομοσπονδιακό, που να αντιμετωπίζει τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα των ευρωπαϊκών χωρών. Δεν υπάρχει ευρωπαϊκό κράτος, ούτε πολιτική και πολιτιστική ωριμότητα για ένα τέτοιο κράτος στο ορατό μέλλον. Στις συνθήκες αυτές δεν μπορεί να υπάρξει κοινό νόμισμα. Το κοινό νόμισμα μπορεί να λειτουργήσει και λειτούργησε όσο δεν υπήρχαν προβλήματα και τα πράγματα πήγαιναν καλά. Όταν όμως παρουσιάζονται προβλήματα, οι πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις διαφέρουν από τη μια χώρα στην άλλη και το νόμισμα δεν αντέχει. Το να φτιάξεις πρώτα νόμισμα και μετά κράτος, είναι σαν να βάζεις το κάρο πριν από το άλογο. Ανήκω σε αυτούς τους λίγους, ακόμα και ανάμεσα στους μαρξιστές, ακόμα και στους κύκλους της ριζοσπαστικής αριστεράς, που τα επεσήμαναν αυτά εγκαίρως. Αυτό που μπορούσαν και έπρεπε να κάνουν, για την ευρωπαϊκή οικοδόμηση, ήταν, αντί να επιταχύνουν τη δημιουργία του ευρώ, να παραμείνουν στο «φίδι», την αλληλεγγύη μεταξύ των ευρωπαϊκών νομισμάτων, με ισοτιμίες σταθερές αλλά αναθεωρήσιμες, ώστε να λαμβάνουν υπόψιν τους τις διαφορές των προβλημάτων ανάμεσα στις χώρες. Σε αυτό το επίπεδο μόνο μία ευρωπαϊκή χώρα ενήργησε έξυπνα, η Σουηδία, που δεν μπήκε στο ευρώ.

 

Δ.Κ.: Και η Μεγάλη Βρετανία
Σ.Α.: Αυτό έγινε για πολύ διαφορετικούς λόγους, γιατί είναι ένα παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό κέντρο, που βρίσκεται σε συμπληρωματικό ανταγωνισμό με τη Γουώλ Στρητ. Το δεύτερο σημείο όμως που θα ήθελα να σταθώ είναι ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα φτιάχτηκε με τρόπο που απαγορεύει οποιαδήποτε εναλλακτική και με επιχειρήματα ανόητα, ιστορικές αναλογίες που δεν έχουν νόημα, όπως να μη ξαναγίνει πόλεμος κλπ., που στην πραγματικότητα δεν στέκονται, δεν είναι τα προβλήματα του σήμερα. Δεν μπορείς σε αυτά τα πλαίσια να φτιάξεις π.χ. μια κοινωνική Ευρώπη. Μιλάνε οι Σοσιαλιστές για κοινωνική Ευρώπη. Αλλά αυτή η Ευρώπη δεν μπορεί να γίνει κοινωνική. Σε μια ορισμένη στιγμή σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις στην Ευρώπη ήταν σοσιαλδημοκρατικές. Δεν την έφτιαξαν όμως την κοινωνική Ευρώπη. Δεν την έφτιαξαν γιατί δεν μπορούσαν να τη φτιάξουν. Ποιος λοιπόν θα τη φτιάξει και πώς; Είναι αδύνατο να μεταρρυθμίσεις αυτή την Ευρώπη. Για να τη μεταρρυθμίσεις πρέπει πρώτα να τη γκρεμίσεις. Να καταργήσεις τις συνθήκες της Λισσαβώνας, να καταργήσεις τις συνθήκες του Μάαστριχτ. Πρέπει να αποικοδομήσεις, πριν ξαναοικοδομήσεις. Γιατί είναι τέτοιο το οικοδόμημα που δεν μπορείς να τροποποιήσεις τις αποστάσεις ανάμεσα στα δωμάτια. Είναι το ίδιο το σχέδιο λάθος. Η σημερινή κρίση με την Ελλάδα είναι η ευκαιρία να γίνει αυτό. Κατηγορούν την Ελλάδα για διαφθορά, φοροδιαφυγή, διάφορα προβλήματα, που δεν υπάρχουν άλλωστε μόνο στην Ελλάδα. Υπάρχουν κάποια στοιχεία αλήθειας στις κατηγορίες…

 

Δ.Κ.: Υπάρχουν, αν και υπάρχει επίσης πολύ αλήθεια στο ότι οι ευρωπαϊκές και μάλιστα γερμανικές εταιρείες πρωτοστάτησαν στη διαφθορά των ελληνικών κυβερνήσεων, των πολιτικών και των αξιωματούχων μας.
Σ.Α.: Ασφαλώς. Είναι αλήθεια. Αυτά που λέγονται κατά της Ελλάδας είναι εύκολα επιχειρήματα, επιχειρήματα που ομολογούν κακή πρόθεση και δεν θα σταθώ σε αυτά.

 

Δ.Κ.: Πάντως, είναι ένα σημείο με σημασία, γιατί υπάρχει μια συζήτηση για τα αίτια της κρίσης. ‘Αλλοι εκτιμούν ότι είναι μια καθαρά ελληνική κρίση, καθυστέρηση των δομών, διαφθορά κλπ., άλλοι, αντίθετα, την αποδίδουν στη διεθνή οικονομική κρίση.
Σ.Α.: Η κρίση δεν είναι ελληνική, είναι παγκόσμια και δεν είναι μόνο χρηματιστική, είναι επίσης οικονομική και πολιτική. Η ελληνική κρίση είναι τμήμα της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας κρίσης. ‘Εχω αφιερώσει στην έξοδο από την κρίση το τελευταίο βιβλίο μου, που κυκλοφόρησε πριν από έξι μήνες. Φυσικά, οι πιο τρωτές, αδύναμες χώρες έχουν τα μεγαλύτερα προβλήματα, όπως είναι η περίπτωση της Ελλάδας. Αλλά πρόβλημα δημόσιου χρέους υπάρχει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ακόμα και στη Γαλλία. Η ευρωζώνη είναι σε κρίση, αλλά οι πιο τρωτές χώρες πλήττονται περισσότερο. Γνώρισα τον πατέρα του σημερινού Παπανδρέου, και ξέρω ότι ήταν προσανατολισμένος σε άλλες περιοχές, όπως η Μέση Ανατολή αλλά και η Ρωσία, η Κίνα και σκεφτόταν χάρι σε αυτές να αποκτήσει μια δυνατότητα διαπραγμάτευσης με την Ευρώπη.

Αν βρισκόμουν στη θέση της σημερινής κυβέρνησης θα έφευγα από το ευρώ

Χ.Κ.: Αυτά τα σκεφτόταν κυρίως στην αντιπολίτευση.
Σ.Α.: Πράγματι, μετά αποδέχθηκε τους όρους των Ευρωπαίων, αλλά δεν θέλω, δεν είναι τώρα η στιγμή να κάνω τον απολογισμό του Παπανδρέου. Εν πάση περιπτώσει, αν βρισκόμουν στη θέση της σημερινής κυβέρνησης θα έφευγα από το ευρώ, θα αποκαθιστούσα τη δραχμή και θα την υποτιμούσα π.χ. κατά ένα ποσοστό 25%, ταυτόχρονα θα επέβαλα συναλλαγματικούς ελέγχους, για να αποφύγω διαδοχικές υποτιμήσεις και μόνο τότε θα πήγαινα να διαπραγματευθώ με τους Ευρωπαίους την ενδεχόμενη αποπληρωμή του χρέους, θέτοντας τους όρους μιας ενδεχόμενης επιστροφής στο ευρώ ή, ακόμα καλύτερα, σε ένα μηχανισμό τύπου «φιδιού». Μόνο ενεργώντας έτσι θα μπορούσα να δημιουργήσω συνθήκες διαπραγμάτευσης, αλλιώς γιατί οι άλλοι να διαπραγματευθούν με την Ελλάδα; Αυτός είναι παγκόσμιος νόμος, δεν μπορείς να δημιουργήσεις διαφορετικά συνθήκες διαπραγμάτευσης. Είμαι σίγουρος, είμαι τελείως πεπεισμένος ότι, αν μια ευρωπαϊκή χώρα ξεκινούσε μια κίνηση σε αυτή την κατεύθυνση θα την ακολουθούσαν κι άλλοι. ‘Ολες οι ευρωπαϊκές χώρες είναι σε ασύμμετρη κατάσταση προς τη Γερμανία, που έχει πλεονάσματα απέναντί τους. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Οι Γερμανοί θέλουν να γίνουν κάπως Ιάπωνες, να κάνουν τα δικά τους, έχοντας γύρω τους μια αποικιακή ή μισοαποικιακή ζώνη στην Ανατολική Ευρώπη. Μπορεί από την άλλη ίσως να σκεφτεί κανείς και άλλα σχήματα για τη Νότιο, τη μεσογειακή Ευρώπη

 

Δ.Κ.: Σαμίρ, διαγράφεις μια πορεία που, ακόμα κι αν συμφωνήσει κανείς μαζί της, δύσκολα βλέπει ποιες πολιτικές δυνάμεις είναι έτοιμες να πάνε σε τέτοιες κατευθύνσεις. Το πολιτικό σύστημα και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη είναι προϊόν του «κόσμου που απέρχεται», της «ευτυχούς παγκοσμιοποίησης», δεν έχει διάθεση και δυνατότητα να τον αμφισβητήσει…
Σ.Α.: Υπάρχει στην Ελλάδα μια αριστερά και μια ριζοσπαστική αριστερά, ίσως λίγο γερασμένη, αποθαρρημένη, αλλά που δεν μπορεί, κουβαλάει υποθέτω την ανάμνηση του έπους της ελληνικής Αντίστασης στον γερμανικό φασισμό, κουβαλάει τις αναμνήσεις της αντίστασης των Δημοκρατών στις δικτατορίες που επέβαλαν οι Αγγλοαμερικανοί μετά τον εμφύλιο κλπ. κλπ. Αυτή η αριστερά πρέπει να καταλάβει το διακύβευμα, να πάρει θάρρος, να πιστέψει ότι έχει μια ιστορική ευκαιρία, υπό τον όρο ότι θα μπει μπροστά στον αγώνα για να καταστραφεί αυτό το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και να φτιαχτεί ένα άλλο.

Υπάρχει σήμερα πολιτική δυνατότητα συγκρότησης ενός αντιολιγαρχικού κινήματος

Δ.Κ.: Μα κ. Σαμίρ συχνά τα ηγετικά ιδίως στελέχη της αριστεράς, όχι η βάση της, η ηγεσία της είναι τα πιο συντηρητικά άτομα αυτής της κοινωνίας, δεν πιστεύουν στη μεταβολή της. Και μπορεί να ηγούνται της αριστεράς, ο ατομικισμός όμως πολλών από αυτούς είναι έκδηλος. Πώς μπορούν να κάνουν αυτά που σκέφτεσαι;
Σ.Α.: Παντού συμβαίνει αυτό, αυτό είναι το πρόβλημα της αριστεράς παντού, όχι μόνο στην Ελλάδα. Αλλά υπάρχει σήμερα, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, μια πολιτική δυνατότητα συγκρότησης ενός αντιολιγαρχικού κινήματος στην Ευρώπη. Γιατί δεν είναι μόνο τα λαϊκά στρώματα, οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι που θα πληγούν, είναι και οι μεσαίες τάξεις, είναι και οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Είναι πάρα πολύς ο κόσμος που θα συντριβεί. Δεν μιλάω για σοσιαλιστικό, μιλάω για αντιολιγαρχικό κίνημα.

 

Δ.Κ.: Αν η Ελλάδα κηρύξει στάση πληρωμών και φύγει από το ευρώ, όπως προτείνεις, το σημερινό χρέος θα είναι πρακτικά αδύνατο να πληρωθεί και θα πάρει ακόμα πιο δυσθεώρητες διαστάσεις, ειδικά μετρούμενο σε υποτιμημένες δραχμές…
Σ.Α.: Γι’ αυτό λέω ότι η παύση πληρωμών πρέπει να συνοδευτεί από επαναφορά συναλλαγματικών ελέγχων. Τώρα οι ευρωπαϊκές χώρες θα μπορούσαν να πάρουν ανταποδοτικά μέτρα. Δεν νομίζω όμως ότι θα σταματήσουν να έρχονται Ευρωπαίοι τουρίστες, μπορεί να έρθουν και περισσότεροι, γιατί θα φτηνύνετε. Τις εξαγωγές σας στην Ευρώπη θα μπορούσατε ίσως να τις ανακατευθύνετε σε άλλες χώρες και περιοχές, αν χρειαζόταν.

 

Δ.Κ.: Ποιες;
Σ.Α.: Τη Ρωσία, τη Μέση Ανατολή, την Κίνα, τη Λατινική Αμερική…

 

Δ.Κ.: Πώς νομίζεις αλήθεια ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να παίξει το γεωπολιτικό της χαρτί; Ιστορικά, αυτό το χαρτί χρησίμευσε περισσότερο στην υποδούλωση, παρά στη δύναμη της χώρας…
Σ.Α.: Πρέπει να φορτώσετε στις ΗΠΑ το βάρος της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης. Η Τουρκία είναι μια μεσαία δύναμη, σχετικά ισχυρή, έχει διεκδικήσεις στο Αιγαίο, πιθανώς για το οικονομικό ενδιαφέρον κάτω από τον πυθμένα του. Αλλά δεν πιστεύω ότι υπάρχουν σήμερα δυνατότητες να σας επιτεθεί η Τουρκία. Κατά συνέπεια μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα γεωπολιτικά σας χαρτιά.

Η εξέλιξη θα είναι τρομερή, δεν θα την αντέξετε, δεν θα την αντέξει η κοινωνία σας, η χώρα σας

Δ.Κ.: Θα μπορούσε ένας ‘Ελληνας, ακόμα κι αν συμμεριζόταν την ανάλυσή σου για ανάγκη μεγάλης μεταρρύθμισης ή ακόμα και καταστροφής της ευρωζώνης, να σου πει πως θέλεις τώρα μια μικρή χώρα σε αυτή την κατάσταση, να σηκώσει αυτό το βάρος…
Σ.Α.: Η εναλλακτική που διαθέτετε είναι χειρότερη. Θα υποστείτε μείωση των μισθών κατά 20-30% και μια τεράστια ανεργία, πρωτοφανών διαστάσεων. Η εξέλιξη θα είναι τρομερή, δεν θα την αντέξετε, δεν θα την αντέξει η κοινωνία σας, η χώρα σας. Και ύστερα, αν η Ελλάδα ξεκινούσε τη διαδικασία με το ευρώ, θα έβρισκε μια πολύ μεγάλη απήχηση στην Ευρώπη, γιατί δεν είστε οι μόνοι που έχετε προβλήματα.

 

Δ.Κ.: Σαμίρ, επιχειρηματολογείς σε όρους κοινωνικών ή εθνικών συμφερόντων των ευρωπαϊκών χωρών, αλλά οι ιθύνοντες κύκλοι αυτών των χωρών θεωρούν τη συμμετοχή στην ευρωζώνη εγγύηση της θέσης, του ρόλου, της εξουσίας, των κερδών τους
Σ.Α.: Ναι, αλλά η συντριπτικά μεγαλύτερη μερίδα της κοινωνίας θα υποφέρει πολύ αν επικρατήσει η άποψή τους.

 

Δ.Κ.: Υπήρξε μια απόφαση της ΕΕ που λέει ότι, σε περίπτωση απειλής στάσης πληρωμών, θα υπάρξει μια κοινή επέμβαση ΕΕ και ΔΝΤ. Πώς κρίνεις αυτό το σενάριο;
Σ.Α.: Το ΔΝΤ δεν διαθέτει στρατηγική διαχείρισης μιας τέτοιας κρίσης, μπορεί μόνο να τη διαχειρισθεί από μέρα σε μέρα. Και θα τη διαχειρισθεί ματώνοντας τον ελληνικό λαό. Δεν έχουν στρατηγική.

 

Δ.Κ.: Δεν πρέπει να αποκατασταθεί η αξιοπιστία της χώρας στις αγορές; Διαφωνείς με αυτό;
Σ.Α.: Ασφαλώς διαφωνώ. Αυτό που λες σημαίνει να αναγνωρίσουμε την εξουσία των αγορών.

Δ.Κ.: Μπορούμε να την αμφισβητήσουμε;
Σ.Α.: Βεβαιότατα. Το είπα και προηγουμένως, υπάρχει σήμερα, και μάλιστα διεθνώς, μια μεγάλη δυνατότητα δημιουργίας ενός αντιολιγαρχικού κινήματος, δεν λέω σοσιαλιστικού, λέω αντιολιγαρχικού. Γιατί δεν πλήττονται μόνο τα λαϊκότερα στρώματα, πλήττονται οι μεσαίες τάξεις, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

 

Δ.Κ.: Συμφωνείς με τις εκτιμήσεις ότι περάσαμε το σοβαρότερο σημείο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης;
Σ.Α.: Κάθε άλλο. Δεν είδαμε τίποτα ακόμα. Συναντήσαμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου.

 

Δ.Κ.: Δεν θα ήταν ορθότερο, από πλευράς τακτικής και πολιτικής, να ζητήσει κανείς την ριζική μεταρρύθμιση αντί της καταστροφής της ευρωζώνης;
Σ.Α.: ‘Όχι, γιατί αν αρχίσουν διαπραγματεύσεις για τη μεταρρύθμιση δεν θα τελειώσουν ποτέ, θα τις χρησιμοποιήσουν για να σαμποτάρουν κάθε μεταρρύθμιση ή για να την κενώσουν περιεχομένου.

 

Δ.Κ.: Θα σου πούνε πάντως ότι η καταστροφή της ενωμένης Ευρώπης είναι μια τεράστια στρατηγική νίκη των Ηνωμένων Πολιτειών
Σ.Α.: Διαφωνώ. Η σημερινή Ευρώπη είναι πλήρως υποταγμένη στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ.

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, «Ο Κόσμος του Επενδυτή», 30.4.2010

 

Κρίσεις, Επικρίσεις και Συνταγματικές Εκτροπές

 

Στις 23 Απριλίου 2010, η Ελληνική Κυβέρνηση, που προήλθε από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2010, ζήτησε την ενεργοποίηση του Μηχανισμού Στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με τον τρόπο αυτόν έδωσε το δικαίωμα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να επέμβει, σε μία χώρα της Ευρωζώνης. Στη σύγκληση της 2ας Μαΐου 2010 του EUROGROUP (δηλ. του Συμβουλίου των Υπουργών Εξωτερικών των Χωρών της Ευρωζώνης) αποφασίσθηκε να στηριχθεί η Ελλάδα, με δανειοδότηση 110-120 δισ. ευρώ (με επιτόκιο 5%) για τα επόμενα τρία χρόνια. Έτσι, πέρα από όλα τα άλλα, το χρέος της χώρας από 300 δισ. ευρώ, χωρίς τους τόκους, θα γίνει 410-420 δισ. ευρώ, δηλαδή στην θητεία της τρέχουσας Κυβερνήσεως θα αυξηθεί κατά 35-40%, ενώ ανείπωτο θα είναι το κόστος σε χρήμα και ποιότητα ζωής για το μέσο ελληνικό εισόδημα. Όσο για τους υπαιτίους της κατάντιας, νέμονται τα κλοπιμαία και ζουν ζωή χαρισάμενη. Αλλά αξίζει να εξετάσουμε τα πράγματα με την σειρά τους.

Ως γνωστόν, στις 7 Σεπτεμβρίου 2008, ξέσπασε παγκόσμια οικονομική κρίση, όταν, υπό συνθήκες άναρχου ή κανιβαλιστικού καπιταλισμού, το διεθνές χρηματοπιστωτικό-κερδοσκοπικό κεφάλαιο αποφάσισε να γιγαντωθεί ακόμη περισσότερο καταβροχθίζοντας τους αντιπάλους του. Με την ταχύτητα διάδοσης της πληροφορίας που χαρακτηρίζει την εποχή μας, η κρίση τεχνηέντως επεκτάθηκε παντού, και κυρίως στην Ευρώπη. Η βασικότερη αιτία της κρίσης ήταν η απαξίωση ενός επενδυτικού προϊόντος, που βασιζόταν στην εμπορευματοποίηση των στεγαστικών χρεών του μέσου αμερικανικού νοικοκυριού. Δηλαδή δημιουργούνται άυλα επενδυτικά προϊόντα χωρίς φυσικό αντίκρυσμα, η κατάρρευση των οποίων συνεπάγεται φυσικές επιπτώσεις. Ένα παρόμοιο προϊόν-χρυσωρυχείο είναι και η εκπόνηση στοιχημάτων αν μία χώρα υπό χρεοκοπία (π.χ. η Ελλάδα) θα εξασφαλίσει ή όχι δανειοδότηση. Δηλαδή, η ελληνική κρίση εκτός από την κερδοσκοπία τροφοδοτεί και τον τζόγο!

Μετά τον Σεπτέμβριο του 2008, Η.Π.Α και Ε.Ε. έσπευσαν να στηρίξουν το διεθνές τραπεζικό σύστημα με γενναίες επιχορηγήσεις. Δηλαδή ο φορολογούμενος, Αμερικανός (άστεγος και άνεργος) και Ευρωπαίος, στήριξαν τα μεγαλοστελέχη των χρηματοπιστωτικών-κερδοσκοπικών κεφαλαίων (Golden Boys) να μην χάσουν τις θέσεις τους, ενώ την ίδια στιγμή χιλιάδες άλλοι άνθρωποι βρέθηκαν επί ξύλου κρεμάμενοι! Όμως είναι νόμος της οικονομίας, το επιχειρηματικό κεφάλαιο, μετά από εκτεταμένες ζημιές, να κάνει μεγάλα ανοίγματα, για να εξασφαλίσει μεγάλα κέρδη, ώστε να επανέλθει σε πρότερα επίπεδα (υπερβολικών) κερδών. Μόλις λοιπόν, το διεθνές χρηματοπιστωτικό-κερδοσκοπικό κεφάλαιο ορθοπόδησε, έσπευσε να επιτεθεί κατά της Ευρωζώνης, προσπαθώντας να σπάσει κάποιον από τους αδύναμους κρίκους του ευρώ. Δηλαδή, κατά τον μύθο του Αισώπου, ο άνθρωπος που λυπήθηκε την παγωμένη οχιά και την ζέστανε στον κόρφο του, δέχθηκε το θανατηφόρο τσίμπημα της ως ανταμοιβή. Ως αδύναμοι κρίκοι της Ευρωζώνης θεωρούνται οι χώρες της εξασθενημένης ευρωπαϊκής περιφέρειας, (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα, γνωστές και ως P.I.G.S. (όπου pigs=γουρούνια).

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονισθούν δύο σημεία:
α. Από κυκλοφορίας του ευρώ ως νομίσματος της Ευρωζώνης, αυτό είχε απροσδόκητη επιτυχία στους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς κύκλους και αμέσως άρχισε να υπερτιμάται έναντι του δολαρίου. Η υπερτίμηση αυτή διατηρήθηκε τεχνηέντως, αφού τα αμερικανικά προϊόντα έγιναν ελκυστικότερα των ευρωπαϊκών. Εν ολίγοις ζήσαμε ένα αφανή πόλεμο ευρώ-δολαρίου. Και βέβαια κάθε επίθεση κατά χώρας της Ευρωζώνης, έχει ως αποτέλεσμα μείωση της αξιοπιστίας του ευρώ, άρα διολίσθησή του.
β. Αν ψάξει κανείς καλά στο βάθος, θα αντιληφθεί ότι στο διεθνές χρηματοπιστωτικό-κερδοσκοπικό σύστημα υπάρχουν δίαυλοι που λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Οι ίδιοι δίαυλοι λειτούργησαν το 2000 (έναντι αδράς αμοιβής) υπέρ της εισόδου της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Οι ίδιοι κύκλοι λειτούργησαν κατά της Ελλάδος στην σημερινή κρίση.

Αλλά για να επανέλθουμε στην πρόσφατη ελληνική κρίση, τα αίτια της οποίας μπορούν να συνοψισθούν στα εξής:
α. Τα διαρθρωτικά προβλήματα της σύγχρονης ελληνικής οικονομίας και διοίκησης, καθώς και οι συμπεριφορές παρακμής της ελληνικής κοινωνίας.
Η σημερινή κατάσταση αποτελεί πνευματικό τέκνο των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, τόσο σε υλικό επίπεδο, όσο και σε πνευματικό επίπεδο. Έχει εξαφανισθεί η παραγωγή, το εμπόριο έχει στραφεί στον παρασιτισμό, οι παρεχόμενες υπηρεσίες είναι τελευταίας υποστάθμης, ο τομέας των νέων τεχνολογιών είναι ανύπαρκτος, η εκμετάλλευση των ορυκτών και ενεργειακών πόρων εμποδίζεται. Παράλληλα, ο Έλληνας έχει μετατρέψει τις παραδοσιακές του αξίες στο τρίπτυχο: «Ωχ αδερφέ. Εγώ θα σώσω τον κόσμο;», «Ας κάνω εγώ τη δουλειά (=κομπίνα) μου και βλέπουμε» και «Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξουμε»! Όσο για την κρατική διαφθορά, όλα αυτά τα χρόνια, κινείται σε πολλαπλά επίπεδα κι αστρονομικά νούμερα!

β. Η ατολμία και οι εσφαλμένοι χειρισμοί της Ελληνικής Κυβερνήσεως να χειρισθεί με πυγμή την πολιτική της χώρας. Εστίασε στο δένδρο «χρεοκοπούμε» και έχασε το δάσος «Ελλάδα». Διότι αυτός που χρεοκοπεί, δεν το διατυμπανίζει, εάν θέλει να βρει δανεικά. Διότι αυτός που τον πνίγουν τα χρέη, προσπαθεί να στραφεί στην παραγωγή για να αυξήσει τα κέρδη του, ώστε να ξεπληρώσει τα χρέη του. Κι εμείς παραγωγή δεν βλέπουμε πουθενά. Παράλληλα, παραμένει ανεξήγητο, γιατί η Κυβέρνηση απέρριψε δύο σωσίβια που τις προσφέρθηκαν, σε ανύποπτο χρόνο:

1. Πρόταση δανεισμού από ρωσικούς κύκλους ύψους 50 δισ. ευρώ με επιτόκιο 1,5% .
2. Προτάσεις από κινεζικούς κύκλους για επενδύσεις ύψους 60 δισ. ευρώ στον τομέα της παραγωγής, δηλαδή τον μόνο τομέα που μπορεί να δώσει ανάσα ανάπτυξης σε έναν χρεοκοπημένο τόπο.
Σύνολο σινο-ρωσικού πακέτου: 110 δισ. ευρώ.

γ. Τις επιθέσεις που δέχθηκε η Ελλάδα ως χώρα της Ευρωζώνης από το διεθνές χρηματοπιστωτικό-κερδοσκοπικό κεφάλαιο, με αποτέλεσμα τη διολίσθηση του ευρώ. Εν ολίγοις, ο φαύλος αυτός κύκλος που ζει η χώρα από τον περασμένο Οκτώβριο, ενορχηστρώνεται από κύκλους παρά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

δ. Την εσκεμμένη κωλυσιεργία της Γερμανίδας Καγκελαρίου, Άνγκελα Μέρκελ, για στήριξη της Ελλάδας και επομένως της Ευρωζώνης. Καθώς η κρίση της Ελλάδας (και του ευρώ) βαθαίνει, αποδείχθηκε πως η γερμανική κωλυσιεργία δεν ήταν ούτε τυχαία, ούτε αθώα. Όσο η Ελλάδα υφίσταται τις επιθέσεις του διεθνούς κερδοσκοπισμού, το ευρώ διολισθαίνει. Όσο το ευρώ γίνεται φθηνότερο, τόσο συμφέρουν τα γερμανικά προϊόντα στις διεθνείς αγορές. Η Γερμανία είναι η δεύτερη χώρα σε εξαγωγές στον κόσμο, επομένως μιλάμε για αστρονομικά ποσά. Η Ελλάδα είναι η τρίτη κατά σειρά καλύτερη πελάτης των γερμανικών προϊόντων. Κι ενώ οι αμοιβές των Γερμανών είναι σχεδόν διπλάσιες από αυτές των Ελλήνων, οι τιμές των αγαθών διατροφής στην Ελλάδα είναι σχεδόν διπλάσιες από τις αντίστοιχες στην Γερμανία. Εξίσου υπερτιμημένες στην Ελλάδα είναι κι οι τιμές των προϊόντων, που πωλούνται σε αλυσίδες γερμανικών σούπερ-μάρκετ. Έτσι λοιπόν όταν τα γερμανικά ΜΜΕ κόπτονται ότι ο Γερμανός επ’ ουδενί λόγω δεν πρέπει να πληρώσει τις σπατάλες του Έλληνα, ξεχνά ότι ο Έλληνας έκανε και κάνει σπατάλες αγοράζοντας γερμανικά προϊόντα, δίνοντας έτσι δουλειά στους Γερμανούς. Επομένως ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού (σπάταλου) χρέους, τροφοδοτεί την γερμανική οικονομία. Για να μην μιλήσει κανείς και για υποθέσεις μιζών και σκανδάλων «τύπου SIEMENS». Και βέβαια, όλοι, Γερμανοί και Έλληνες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, αποσιωπούν εντέχνως το πολεμικό χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα, το οποίο υπολογίζεται σε περίπου 120 δισ. ευρώ.

 

Τέλος, υπάρχει και μία πικρή διαπίστωση όσο αναφορά στο διεθνές χρηματοπιστωτικό-κερδοσκοπικό κεφάλαιο: Δεν συμφέρει να υπάρχει μία χώρα χωρίς εξωτερικό χρέος. Για την ιστορία να αναφέρουμε πως η Ρουμανία, με αιματηρές οικονομίες κατάφερε, ώστε στις αρχές Δεκεμβρίου 1989 να αποπληρώσει το εξωτερικό της χρέος. Στις 25 Δεκεμβρίου 1989, ο δικτάτορας Τσαουσέσκου ήταν νεκρός. Λίγο αργότερα η Ρουμανία βρέθηκε εκ νέου καταχρεωμένη. Όμως, κατόρθωσε να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ, στις 29 Μαρτίου 2004, και της Ε.Ε., την 1η Ιανουαρίου 2007. Σήμερα η Ρουμανία βρίσκεται στο έλεος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των μέτρων σταθεροποίησης που της επέβαλε.

Συμπεράσματα

1. Το διεθνές χρηματοπιστωτικό-κερδοσκοπικό κεφάλαιο, ο Μηχανισμός Στήριξης και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι όψεις του ιδίου νομίσματος, που τις συμφέρει η υπερχρέωση μίας χώρας.
2. Η ξέφρενη διαφήμιση της ελληνικής χρεοκοπίας, από τους διεθνείς κερδοσκόπους, από τα διεθνή και ντόπια ΜΜΕ, από τα Κυβερνητικά στελέχη, και όλους τους εμπλεκόμενους, μόνο ως έργο κοινωνικής μηχανικής (της επιστήμης εκείνης που χειραγωγεί τις λαϊκές μάζες) μπορεί να εξηγηθεί.
3. Το χρέος μας από 300 δισ. εκτοξεύεται σε 410-420 δισ. ευρώ (χωρίς τους τόκους) δηλαδή αύξηση 35-40% εντός της τρέχουσας τετραετίας της παρούσας Κυβερνήσεως.
4. Κανείς δεν διασφαλίζει στον Έλληνα πολίτη ότι το αστρονομικό αυτό ποσόν των 110-120 δισ. ευρώ δεν θα καταλήξει σε χέρια γνωστών πρασινομπλέ λωποδυτών.
5. Μία χώρα που βρέθηκε στο χείλος της χρεοκοπίας από μία διεφθαρμένη άρχουσα τάξη, δεν μπορεί να ανανήψει αφήνοντας την ίδια διεφθαρμένη τάξη να διενεργήσει κάθαρση της διαφθοράς με σκοπό την οικονομική και κοινωνική ανάκαμψη.
6. Για να υπάρξει «ελληνική ανάκαμψη» χρειάζονται ριζοσπαστικές δομικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα της ζωής του σύγχρονου Έλληνα. Παράλληλα, πρέπει να δημιουργηθούν νέες παραγωγικές δομές με προοπτική σε βάθος χρόνου. Αυτές τις αλλαγές μόνον μία κυβέρνηση εκ προσωπικοτήτων κατά το άρθρο 48 του Συντάγματος μπορεί να τις υλοποιήσει.
7. Αποτελεί συνταγματική εκτροπή, όταν μία κυβέρνηση παραβιάζει την λαϊκή εντολή. Η σημερινή Κυβέρνηση έλαβε εντολή να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση χωρίς να βλάψει το μικρό και μεσαίο εισόδημα. «Χρήματα υπάρχουν» είχε πει προεκλογικά ο μετέπειτα Πρωθυπουργός της Ελλάδος.
8. Επιπροσθέτως η Κυβέρνηση εκτρέπεται συνταγματικά, αφού πραγματοποιεί, όχι τις προεκλογικές υποσχέσεις του ΠΑΣΟΚ, αλλά εφαρμόζει τις προεκλογικές εξαγγελίες της ΝΔ.
9. Καμία λαϊκή εντολή σχηματισμού κυβερνήσεως δεν εμπεριέχει εντολή κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας. Η επιλογή προσφυγής σε διεθνή οικονομικό έλεγχο, όταν μάλιστα απορρίφθηκαν άλλες εναλλακτικές λύσεις. Η εμμονή σε μη προσφυγή σε δημοψήφισμα, αποτελεί κατάλυση του πολιτεύματος, παρόμοια με αυτήν της 4ης Αυγούστου 1936, με μία μόνη διαφορά: Τότε ήταν πατριώτες και όχι απάτριδες.
10. Είμαστε όλοι μας υπόλογοι απέναντι στις επόμενες γενεές που καταλύσαμε σήμερα (ενεργά ή παθητικά) την Ελλάδα. Όμως ακόμη πιο βαριά είναι η ευθύνη των 300 «εθνοπατέρων» και «εθνομητέρων» που δέχονται την όλη κατάσταση με απάθεια και χωρίς κανένα υλικό κόστος.

Ξάνθη, 2 Μαΐου 2010 Νικόλαος Θ. Κωνσταντινίδης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.