Νεα οικονομικα μετρα – Εποχη σκληρης λιτοτητας

Συνεχίζουμε σήμερα τον προβληματισμό που εξακολουθεί κραταιός να υφίσταται στην κοινωνία, μετά τις τελευταίες, αμετάκλητες όπως παρουσιάζονται στη χώρα μας, αποφάσεις της μεγάλης «μητριάς» μας της Ευρώπης, στην οποία επιλέξαμε να ανήκουμε για λόγους πολιτισμικής συγγένειας κατ’ αρχάς, και σύμφωνα με όσα μας έμαθαν, και κατά δεύτερο λόγο για λόγους ασφαλείας, γιατί επιτέλους έπρεπε να ανήκουμε κάπου, κι όπως απεφάνθη ο «εθνάρχης», αυτό ήταν προδιαγεγραμμένο, αφού θέλοντας και μη «ανήκομεν εις την Δύση». Το περίεργο είναι ότι έφτασε αυτή η μικρή φρασούλα για να κλείσουμε τους λογαριασμούς μας με το πρόβλημα της ελληνικότητας και τη γενιά του τριάντα, κι όχι μόνον έφτασε αλλά μας μετέβαλε και σε φανατικούς ευρωπαϊστές, αφού όχι μόνον εγκαταλείψαμε συλλήβδην τον αγροτικό μας βίο για να γίνουμε επιδοτούχοι, αλλά επιπλέον πιστέψαμε ότι ό,τι σημαίνει Ελλάδα μπορεί να μεταφραστεί σε χώρα προσφοράς υπηρεσιών…Είχαμε μαγευτεί βλέπετε από την ικανότητά μας να πωλούμε στα ξενοδοχεία τη βρωμιά μας με τίμημα 100 ευρώ το βράδυ, το κατεψυγμένο ψαράκι ως φρέσκο με επίσης 50 ευρώ το κιλό, όπως ιδιαίτερα αυτογοητευόμασταν και από την εξυπνάδα μας, αφού με πέντε ώρες τηλεόραση την ημέρα κι όλα τα μεσημεριανάδικα στο κεφάλι, λύσαμε το πρόβλημα της μόρφωσής μας μια και καλή, αφού οι κουτόφραγκοι παντού διαβάζουν, γιατί στη δική τους πραγματικότητα ο Μπαχ και ο Μπετόβεν ούτε Βίσση είναι, ούτε Λάτσιος, ούτε Μενεγάκη, ούτε Τζούλια κι ούτε η τηλεόρασή τους προσφέρει τέτοιου είδους κοινωφελείς γνωστικές υπηρεσίες …

Τέλος πάντων όλα τα πάθαμε κι αρχίσαμε, για το τις πταίει, την κουβέντα. Όχι με τον τρόπο των πολιτικών αρχηγών που έπρεπε να πεθάνουν τρεις άνθρωποι και να χαθεί μια ακόμη μικρούλα ζωή για να μαζευτούν στο κοινοβούλιο, και να δηλώσουν, – αφού τους πέφτει βαρύ να συνεννοηθούν – ότι τουλάχιστον όλοι την ανθρώπινη ζωή τη σέβονται. Αν και οι αγωνιστικές περγαμηνές του ΚΚΕ και του Καρατζαφέρη και πάλι ξεχώρισαν…

Αρχίσαμε την κουβέντα λοιπόν για το τις πταίει και την έρευνα, γιατί γίνονται όλα όσα γίνονται. Στο προηγούμενο, πριν την απεργία φύλλο, φιλοξενήσαμε σε συνέντευξη τον διάσημο οικονομολόγο Σαμίρ Αμίν, που πιστεύει ότι η Ευρώπη τον έχασε τελείως τον δρόμο της κι απεύθυνε κάλεσμα να φύγουμε, γιατί είναι αδιέξοδο αυτή να επιλέγει να ισχύει το σύμφωνο σταθερότητας σε καιρό ύφεσης, προβλέποντας μάλιστα και κοινωνική έκρηξη, αλλά και σχολιασμό του φίλου Νίκου Κωνσταντινίδη, που πρότεινε θυμωμένα ως λύση κυβέρνηση εκ προσωπικοτήτων, αν και το θέμα είναι ποιες είναι αυτές οι προσωπικότητες που ο τόπος μπορεί ακόμη να τις θέλει… (Κάποιοι ήδη έχουν προσπαθησει για ένα άλλο Αντρέα, που μπορεί να βγει ως Βγενόπουλος, η κοινωνία όμως της έσφιξαν το ζωνάρι και ξύπνησε…)

Συνεχίζουμε όμως τη συζήτηση σήμερα για τα μέτρα λιτότητας και τις πολιτικές επιλογές της Ευρώπης και της χώρας, με φόντο την παγκοσμιοποίηση των αγορών και τον ανταγωνισμό Αμερικής και Ευρώπης, δολαρίου κι ευρώ. Συνεχίζουμε για να κατανοήσουμε το τι κρύβεται στο βάθος των οικονομικών επιλογών και επιπλέον το γιατί και το πώς της πράσινης ανάπτυξης. Συνεχίζουμε, με το ανατρεπτικό των στερεοτύπων για τις μελλοντικές διαφυγές της παγκοσμίου οικονομίας, άρθρο του οικονομολόγου Νίκου Νικόπουλου, ο οποίος, συν τοις άλλοις, αφήνει στο τέλος καθαρά να εννοηθεί ότι μια καινούρια σχεδιασμένη αναδιανομή του παγκόσμιου πλούτου, με έδαφος μιαν υπερατλαντική και διηπειρωτική σκηνή ανάμεσα σε Αμερική και Ευρώπη, έχει ήδη στηθεί.
Ες αύριον όμως κι άλλα σπουδαία…

Τζένη Κατσαρή – Βαφειάδη

H διεθνής οικονομική κρίση, το δημοσιονομικό μας έλλειμμα και πώς επιτέλους καταφέραμε να απειλήσουμε την οικονομία των Η.Π.Α.

Του Νίκου Νικόπουλου, Οικονομολόγου

Η διεθνής οικονομική κρίση, μετήλθε, σχεδόν το σύνολο των μεταμορφώσεων που της επετράπησαν, χωρίς εν τω μεταξύ να καταρρεύσει το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, δηλαδή, χωρίς οι αλλαγές και τα μέτρα που ελήφθησαν σε παγκόσμιο και σε εθνικό επίπεδο να έχουν το χαρακτήρα βίαιης ανατροπής κανόνων επιτρεπόμενης οικονομικής συμπεριφοράς. Με άλλα λόγια, ανεξάρτητα από τις εσωτερικές οικονομικές, κοινωνικές και κατά συνέπεια πολιτικές αντιπαραθέσεις, σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο και την τιμωρία μεγάλων οικονομικών μονάδων με κλείσιμο ή με βαθειά οικονομική υποβάθμιση, σε κανένα σημείο του κόσμου δεν αποδόθηκε η αιτία της οικονομικής κρίσης, στη δημοσιονομική της πολιτική. Στη χειρότερη των περιπτώσεων το φταίξιμο έπεσε στις πλάτες των μεγάλων πιστωτικών ιδρυμάτων, που με τα εξωτικά τους προϊόντα στο χώρο των options και των futures, έχασαν την επαφή τους με την πραγματική οικονομία, οδηγήθηκαν στην κυριολεξία από τη μία στιγμή στην άλλη σε οικονομικά αδιέξοδα και συμπαρέσυραν λόγω του μεγέθους τους, τεράστια τμήματα της οικονομίας και της κοινωνίας στην υποβάθμιση.

Μια άλλη προσέγγιση, αποδίδει το φταίξιμο στην προσπάθεια της κυριαρχίας του πολιτικοστρατιωτικού και οικονομικού κατεστημένου των Ηνωμένων Πολιτειών, να επικρατήσει πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά στον κόσμο, οδήγησε σε μία ξέφρενη πορεία διοχέτευσης τεραστίων ποσών υπό τη μορφή bonds του αμερικανικού δημοσίου και χαρτονομισμάτων δολαρίων ανά τον κόσμο, με σκοπό να αναπτύξουν άμεσα και να ελέγξουν υποανάπτυκτες και αναπτυσσόμενες πολυάνθρωπες χώρες και οικονομίες (Κίνα, Πακιστάν, Ινδία). Το γεγονός αυτό, όταν έπαψε να είναι εφικτός ο γεωγραφικός εγκλωβισμός των ξενητευθέντων δολαρίων και αυτά άρχισαν, με χίλιους τρόπους, νόμιμους ή παράνομους να επαναπατρίζονται στην αμερικάνικη και στην ευρωπαϊκή Οικονομία, δημιούργησαν το παράδοξο της ανατροπής της ισοτιμίας τού κάθε μορφής συναλλάγματος με το δολάριο, που με τη σειρά της είχε σαν συνέπεια την ανατροπή κάθε διαμορφωθείσας επί δεκαετίες οικονομικής ισορροπίας στο δυτικό και όχι μόνο κόσμο.

• Τα συμφέροντα της νέας οικονομίας

Μια άλλη πιο προωθημένη προσέγγιση, θέλει τα συμφέροντα της νέας οικονομίας, δηλαδή των εταιρειών που κρύβονται πίσω από την πράσινη οικονομία και την προστασία του πλανήτη, της πολικής αρκούδας και του δικαιώματος των αγορών να συνεχίζουν να υπάρχουν, ενώ στην πραγματικότητα λαχανιάζουν από την αγωνία τους να πολλαπλασιασθεί άμεσα η παραγωγή προϊόντων που θα ενσωματώνουν τα αποτελέσματα δεκάδων χρόνων ξεπερασμένης και μη έρευνας και να δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα αυξήσουν γεωμετρικά το πλήθος των καταναλωτών που θα σπεύσουν να τα καταναλώσουν, εξασφαλίζοντας στις εταιρίες της έρευνας – νέας οικονομίας, προϋποθέσεις κατ΄αρχήν οικονομικής επιβίωσης και στη συνέχεια οικονομικής κυριαρχίας. Η προσέγγιση αυτή, είναι αλήθεια, ότι εξηγεί πληρέστερα τις αιτίες της κρίσης και τις συνθήκες, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και φιλοσοφικές που προκύπτουν από αυτήν και από την αντιμετώπισή της.

Έτσι, η πειθαρχία που προϋποθέτει το κόψιμο του τσιγάρου σε ολόκληρες κοινωνίες του δυτικού κόσμου, συνδυάζεται με τα επικοινωνιακά φλυναφήματα της «πράσινης οικονομίας» και ενώ όλοι όσοι απαιτείται, γνωρίζουν ότι η ενεργειακή λύση έρχεται από την καύση του υδρογόνου, την χρησιμοποίησή του σε κυψέλες με σκοπό την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, και από την πυρηνική σύντηξη του πυρήνα του υδρογόνου, μέσω της οποίας παράγεται άπειρη καθαρή ενέργεια, εξακολουθούν να μας ενθαρρύνουν να βρωμίζουμε το περιβάλλον με χιλιάδες φωτοβολταϊκούς ηλιακούς μηχανισμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, τα βουνά και τις θάλασσες με τεράστιες ανεμογεννήτριες, εξαρτήματα δηλαδή του διαβόλου της μόλυνσης, των οποίων η κατασκευή και η απόσυρση θα μολύνει το περιβάλλον πολλαπλάσια από ό,τι θα το αποσυμφορήσουν σε όλη την διάρκεια της λειτουργίας τους. Πρέπει να είναι κανείς πολύ αφελής για να μην καταλαβαίνει πως το σύνολο των προϊόντων αυτών, αποτελεί την καταναλωτικοποίηση των ατυχών αποτελεσμάτων των ερευνών για το ενεργειακό πρόβλημα, που η παρουσία τους συμβαίνει απλά και μόνο για να μας υπαγορεύσουν το επικοινωνιακό κομμάτι των τεράστιων αλλαγών που θα επιφέρει στη ζωή μας και στο οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό μας σύστημα, η επικράτηση της νέας – «πράσινης» οικονομίας της μετά πετρέλαιο εποχής.

• Φιάσκο η ενασχόληση, σε αυτή την ένταση και σε αυτή την έκταση, με το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας μας

Σε όλη αυτή την παγκόσμια, πρωτοφανή οικονομική, κοινωνική πολιτική συγκυρία, παρομοιάζει κατ’ αρχήν με φιάσκο η ενασχόληση σε αυτή την ένταση και σε αυτή την έκταση, όλης της «αναπτυγμένης οικονομικά» ανθρωπότητας, με το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας μας. Χωρίς να υποτιμά κανείς ότι το έλλειμμα της χώρας μας ανήλθε πέρυσι στο 13,6%, επί του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος, σύμφωνα μάλιστα, με τα νέα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας Eurostat και πρόκειται για την τρίτη αναθεώρηση των ελληνικών στατιστικών μέσα σε ένα χρόνο. Τελικά, το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας εμφανίζεται το 2009 πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα απ’ ό,τι ήταν ήδη γνωστό. Όπως ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία Eurostat που εδρεύει στο Λουξεμβούργο, το συνολικό δημόσιο χρέος ανέρχεται σε 273,4 δισ. Ευρώ, ενώ το έλλειμμα φθάνει το 13,6% έναντι του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ). Έτσι, το επίπεδο των χρεών της Ελλάδας ανέβηκε το 2009 στο 115,1% σε σχέση με το ΑΕΠ. Έτσι, για τη χώρα μας, το πρόβλημα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, εμφανίζεται αιφνίδια, μετουσιωμένο σε πρόβλημα υψηλού και μη διαχειρίσιμου με κλασικά μέσα δημοσιονομικού προβλήματος.

Πριν αποφασίσει κανείς τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για τη μείωση του δημοσιονομικού κόστους, την αύξηση των δημοσιονομικών εσόδων και κατά συνέπεια τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος σαν ποσοστό επί του Α.Ε.Π. απαιτείται μία θαρραλέα προσέγγιση στην ίδια τη ρίζα του διεθνούς προβλήματος, όπως αυτό καταλήγει στη χώρα μας και όπως εκείνη με τη σειρά της, θέλοντας και μη, συμπλέκει τα δικά της προβλήματα, με τα διεθνή για να καταλήξει σε όλα τα επίπεδα χαμένη, μέσα από την παντελή ασυμμετρία των μεγεθών με το αποτέλεσμα.

Ειδικότερα :

• Υφίσταται μία αναγκαία ισοτιμία του δολαρίου με το Ευρώ, η οποία αντιπροσωπεύει, στα πλαίσια μίας διακύμανσης, αν μη τι άλλο, την πρόθεση των Η.Π.Α., να «αγοράσουν» πίσω τα bonds της χώρας τους και το χαρτονόμισμα που εξέδωσαν για να κυριαρχήσουν κατά τα προαναφερόμενα στον κόσμο.
• Υφίσταται, ένα Ελληνικό Δημόσιο, υποχρεωμένο να υπερδανεισθεί, διαθέτοντας ομόλογα σε ευρώ, για να καλύψει το δημοσιονομικό του έλλειμα κατά τα προαναφερόμενα.
• Υφίσταται ένα ελληνικό πιστωτικό σύστημα, που έχει στα χέρια του ένα εξαιρετικά μεγάλο χαρτοφυλάκιο από ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, που πρέπει να ρευστοποιήσει, σχεδόν άμεσα για να αντιμετωπίσει δικά του πιεστικά προβλήματα σε ρευστότητα.
• Υφίστανται οι διεθνείς κερδοσκόποι που έχουν μελετήσει το πρόβλημα και σπεύδουν να αξιοποιήσουν – προεξοφλήσουν, την υφιστάμενη κινδυνολογία και ακόμα περισσότερο την υφιστάμενη και αναμενόμενη υπεπροσφορά των ελληνικών ομολόγων.
• Υφίσταται μία αναγκαία συμπεριφορά συγκοινωνούντων δοχείων ανάμεσα στα ελληνικά ομόλογα σε ευρώ, στο ευρώ και στα ομόλογα σε ευρώ άλλων ευρωπαϊκών χωρών, με ευπαθείς και αυτές οικονομίες.
• Υφίσταται πλέον ο κίνδυνος, η κατάσταση που περιγράψαμε μόλις πριν, εκτός από τα spreads να επηρεάσουν την ισοτιμία του ευρώ με τα υπόλοιπα νομίσματα, οδηγώντας σε μία πρωτοφανή υποτίμηση του ευρώ. Το γεγονός αυτό, εάν συμβεί, θα ανατρέψει τους σχεδιασμούς της οικονομίας των Η.Π.Α., να θέλουν το νομισμά τους υποτιμημένο έναντι του ευρώ, διότι σε κάθε άλλη περίπτωση, η αμερικανική οικονομία, θα βρεθεί ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία της τόσο κοντά στην χρεωκοπία και στην αναξιοπιστία.

Έτσι, επελέγη, αυτό που ονομάσαμε διττός μηχανισμός στήριξης της οικονομίας της Ελλάδας, μέσω απευθείας χρηματοδότησης – δανεισμού από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και απευθείας χρηματοδότησης – δανεισμού από τις άλλες «αξιόχρεες» χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

• Οι απλοί κανόνες του Δ.Ν.Τ.

Οι κανόνες που θέτει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (απαλλαγμένοι από τη φιλολογία του 13ου και 14ου μισθού και των εθνικών εξάρσεων τύπου επανάστασης 1821) είναι απλοί και έχουν σαν στόχους :
Τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος, (χωρίς απαραίτητα να προβλέπεται ο μηχανισμός αύξησης του Α.Ε.Π., αντίθετα τα μέτρα που εξαγγέλονται μάλλον οδηγούν σε μείωση του Α.Ε.Π.) μέσω δραστικών περικοπών των δημοσίων δαπανών, εκ των οποίων περικοπών η δραστική μείωση των μισθών και του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων αποτελεί μόνο την κορυφή του παγόβουνου.

Την αύξηση των δημοσίων εσόδων, με σειρά εισπρακτικών μέτρων που καθημερινά εξαγγέλονται.
Τη διασφάλιση της επιστροφής των δανεικών.

Απέναντι στις προαναφερόμενες εξελίξεις, καταλήγουν να είναι αδιάφορα για το δημόσιο τομέα της χώρας μας και των όσων εργάζονται σε αυτόν, μέτρα που πλήτουν τα εργασιακά, τα ασφαλιστικά και τα εργασιακά δικαιώματα εν γένει. Πόσο σύντομες θα είναι οι δυσμενείς επιπτώσεις αυτών των αλλαγών στο εισόδημα των δημοσίων υπαλλήλων και τι τμήμα αυτής της επιδείνωσης των εργασιακών σχέσεων θα μεταφερθεί και στον ιδιωτικό τομέα, δεν είναι απλώς αυτονόητο, αλλά και προαποφασισμένο. Γέφυρα για τη μεταφορά των δυσμενών εργασιακών αλλαγών από το δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα, θα αποτελέσει ο χώρος των υπηρεσιών, των πιστωτικών ιδρυμάτων και γενικότερα της λεγόμενης κοινής ωφέλειας.

Η ιδιωτική οικονομία με την σειρά της, θα χρηματοδοτηθεί για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία της, με τόσο μειωμένη διαμεσολάβηση του πιστωτικού συστήματος, στην υλοποίηση της χρηματοδότησης αυτής. Το γεγονός αυτό, θα έχει σαν αποτέλεσμα να λειτουργήσουν κάποιοι ισχυροί πολλαπλασιαστές στη διοχέτευση του χρήματος, το οποίο δεν θα «απλωθεί» σε όλη την οικονομία, αλλά θα κινηθεί επάνω σε μία « κοίτη» που θα περάσει δίπλα μόνο από μερικές οικονομικές δραστηριότητες, δημιουργώντας μία νέα προσωρινή ή και μόνιμη οικονομική ολιγαρχία που εφεξής θα πίνει νερό στο όνομα των Αμερικανών, των Ευρωπαίων και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που επιτέλους μας έκανε ανθρώπους.

Τελειώνοντας, θεωρώ ότι η ιδεολογική φτώχεια του συνόλου των πολιτικών μας κομμάτων αποτρέπει από οποιαδήποτε μορφή συλλογικής – μαζικής αντίδρασης και οδηγεί σε μία πλήρη καθυπόταξη των πάλαι ποτέ αξιόμαχων στην προστασία των δικαιωμάτων τους Ελλήνων.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.