Χρειαζεται ενας «νεος» η ενας «αλλος» αναπτυξιακος νομος μετα τη νεα αναβολη;

Α) Το Ιστορικό

Ο τελευταίο Αναπτυξιακός Νόμος 2601 του 1998 είχε αντικαταστήσει τον Ν. 1892 του 1990 και ήδη αναμένεται η ψήφιση νέου που θα έχει χρονικό ορίζοντα από το 2005. Δηλ. κάθε 7-8 χρόνια στη χώρια μας έχουμε ένα νέο Αναπτυξιακό Νόμο. Σε ένα κόσμο που οι γεωπολιτικές αλλαγές είναι τόσο γρήγορες, η 8ετία δεν είναι μεγάλη χρονική περίοδος για να έχουμε αλλαγές στο σχετικό θεσμικό πλαίσιο. Άλλωστε και μετά την μεταπολίτευση του 1974 οι αλλαγές στον Αναπτυξιακό Νόμο που ακολουθούσαν τις αλλαγές και στο πολιτικό σκηνικό, είχαν τον ίδιο ρυθμό 1974-76, 1981-82, 1990, κλπ.

Με την αναμενόμενη όμως αλλαγή του, το κακό είναι ότι ενώ ξεκίνησε αμέσως μετά τις εκλογές του έτους 2000, δεν ολοκληρώθηκε παρά μόνο τον Οκτώβριο του 2003, λίγο πριν την αλλαγή Κυβερνήσεως.

Αλλά και πάλι ο νέος Αναπτυξιακός δεν εφαρμόσθηκε και ετοιμάζεται άλλος.

Έτσι συντηρείται ένα κλίμα αναμονής που κάθε άλλο παρά ενισχυτικό των επενδύσεων είναι.

Β) Οι διαφορετικές απόψεις

Καλόν όμως θα ήταν, μια και η οικονομία της χώρας υπέστη όλη αυτή τη μακρόχρονη αναμονή, να προκύψει κάτι που πραγματικά θα αλλάξει τον τρόπο παροχής των κάθε μορφής ενισχύσεων. Και υποστηρίζουμε την αλλαγή των Αναπτυξιακών Κινήτρων, γιατί όπως γράφαμε σε άρθρο στις τοπικές εφημερίδες στις 26 Ιουνίου 2003.

«…Σ’ ένα κόσμο που αλλάζει με την ταχύτητα που ξέρουμε και ειδικά στην περιοχή Μακεδονίας-Θράκης, που γειτονεύει με περιοχές όπου γίνανε κοσμοϊστορικές κοινωνικο-οικονομικές ανακατατάξεις δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιούμε το ίδιο φάρμακο με διαφορετική δοσολογία από το 1974 μέχρι και σήμερα. Γιατί κολλήσαμε στις επιδοτήσεις των επενδύσεων, αλλάζοντας μόνο τις γεωγραφικές περιοχές και τα ποσοστά και δεν επιχειρήθηκαν πιο δραστικές παρεμβάσεις;

Είναι δυνατόν 30 χρόνια τώρα να επαναλαμβάνουμε τα ίδια και πάλι τα ίδια; Σήμερα τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά από ότι το 1974. Τότε είμαστε σε μια εμπόλεμη κατάσταση με τους γείτονές μας από την Ανατολή και δεν εμπιστευόμασταν τους γείτονές μας από Βορρά. Σήμερα όλα αυτά έχουν αλλάξει…».

Και αυτό το παραδέχθηκε στην εισηγητική του έκθεση ο νόμος που θα τροποποιούσε τον Ν.2601 και επιγραμματικά ανέφερε στην Εισαγωγή:

1.Ραγδαία μείωση του κόστους χρήματος.

2.Μείωση επιχειρηματικού κινδύνου από νομισματική ανασφάλεια.

3.Θεαματική αύξηση του Εθνικού Αναπτυξιακού Προγράμματος.

4.Δυνατότητες ενίσχυσης επενδύσεων από το Γ΄ Κ.Π.Σ., κλπ

Θα επαναληφθούν λοιπόν οι προ 30ετίας συνταγές; Όχι βέβαια. Άλλωστε η ανάγκη για «άλλο» τρόπο ενίσχυσης των περιφερειακών ανισοτήτων εκφράζεται και από άλλους αρθρογράφους και από άλλες περιοχές της χώρας μας, όπως ο Α. Μπέζας πολιτευτής από την Ήπειρο, που σημειώνει σε ημερήσια πανελλήνια οικονομική εφημερίδα:

«…Είναι συνεπώς επιτακτική ανάγκη να προχωρήσουμε σε τολμηρή και γενναία αναμόρφωση που θα εντάσσεται σε μια γενικότερη νέα στρατηγική για την περιφερειακή ανάπτυξη, αφού η ισχυρή περιφέρεια είναι αναγκαία συνθήκη για μια ισχυρή Ελλάδα. Μια τέτοια αναμόρφωση του ισχύοντος θεσμικού πλαισίου, θα πρέπει να έχει 3 κύρια χαρακτηριστικά:

Το πρώτο είναι τα αναπτυξιακά κίνητρα να μην εφαρμόζονται ομοιόμορφα, μονολιθικά και ισοπεδωτικά σε ολόκληρη την επικράτεια, αλλά να χαρακτηρίζονται από περιφερειακή διαφοροποίηση…»

Το ίδιο υποστηρίχθηκε και από το Αναπτυξιακό Συνέδριο στην Αλεξανδρούπολη, στις αρχές της 10ετίας του 1990, από εκπρόσωπο των συνεταιριστικών επιχειρήσεων της Ξάνθης, ο οποίος τόνιζε ότι τα κίνητρα που θεσπίζονται με τον Αναπτυξιακό Νόμο και αφορούν σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας, δεν μπορεί να είναι της ίδιας φύσης παντού και να διαφοροποιούνται μόνο με την αυξομείωση του ποσοστού από περιοχή σε περιοχή.

Και ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος όταν κλήθηκε να σχολιάσει την αναμόρφωση του Αναπτυξιακού το καλοκαίρι του 2003 υποστήριξε ότι:

«…Η μέχρι σήμερα επιχειρηματική εμπειρία αποδεικνύει ότι η υφιστάμενη μορφή του Αναπτυξιακού Νόμου δεν έχει καταφέρει να αποδώσει τα αναμενόμενα, ενώ παράλληλα οι προτεινόμενες τροποποιήσεις του δεν ανταποκρίνονται στα αιτήματα των επιχειρηματιών της Βόρειας Ελλάδας ούτε στις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί από την κυβέρνηση κατά την τελευταία διετία, για την ουσιαστική αναμόρφωσή του».

Τα Επιμελητήρια και οι Σύνδεσμοι Βιομηχανιών Βιοτεχνιών Θράκης σε κοινές θέσεις που διατύπωσαν σε συνάντησή τους στην Κομοτηνή, στις αρχές Οκτωβρίου προτείνουν εκτός από την άρση των ατελειών του Ν.2601 διάκριση νέων και παλαιών, σύνδεση επιχορήγησης με τις θέσεις εργασίας, ποσοστό ιδίας συμμετοχής) κυρίως την:

•Αύξηση του ποσοστού των επιχορηγήσεων

•Επιδότηση κόστους εργασίας, ενέργειας και μεταφορικών

•Ένταξη του τριτογενούς τομέα στις ενισχύσεις

•Διαχρονική σταθερότητα και

•Απλοποίηση διαδικασιών

Απόψεις τις οποίες υποστήριξαν και οι πολιτευτές της περιοχής μας και ο εξ αυτών Υφυπουργός Εξωτερικών μετέφερε στον αρμόδιο Γεν. Γραμματέα του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών.

Γ)«Άλλος» προσανατολισμός

Θα έχουμε λοιπόν τις ριζικές αλλαγές που απαιτούν οι καιροί;

Ο συντοπίτης μας Υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για την οικονομική διπλωματία, πολύ σωστά υποστήριξε πρόσφατα ότι στη Θράκη πρέπει να στηθούν τα στρατηγεία των επιχειρήσεων και η παραγωγή να γίνεται στις Βαλκανικές χώρες. Άλλωστε σχετική έρευνα σε πανελλήνια βάση διαπίστωσε ότι 25% των ελληνικών επιχειρήσεων σκοπεύουν να μεταφέρουν προσεχώς μέρος των δραστηριοτήτων τους εκτός Ελλάδος (κυρίως στα Βαλκάνια) και αυτό που ακούγεται σαν απειλή, η οικονομική εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ (13-10-2004) υποστηρίζει ότι είναι μια νέα πηγή ανάπτυξης. Όταν το μοναδιαίο κόστος εργασίας στη Βουλγαρία είναι 17% και στα Βαλκάνια 40% του μέσου ευρωπαϊκού, η Ελλάδα δεν μπορεί να ευελπιστεί σε ανταγωνιστικότητα.

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε συνεχίζει η εφημερίδα είναι να αναπτύξουμε υπηρεσίες υψηλής ειδίκευσης ανθρώπινου δυναμικού προς τις επιχειρήσεις κάτι που δε διαθέτουν οι χώρες αυτές. Η Ελλάδα μπορεί να αναδειχθεί σε κέντρο χρηματοδότησης, διοίκησης, τουρισμού, μεταφορών, ενέργειας, υγείας, κλπ προσελκύοντας επενδύσεις από αναπτυγμένες χώρες και πελάτες από Ν.Α. Ευρώπη.

Ίσως να ακούγονται καινοφανή όλα αυτά, αλλά δεν μπορούμε να αγνοούμε την πραγματικότητα. Ας δούμε τι έγινε με την κλωστοϋφαντουργία. Δεν προετοιμασθήκαμε για τις αλλαγές που έλαβαν χώρα διεθνώς.

Σύμφωνα με παγκόσμια έρευνα μεταξύ 104 χωρών η Ελλάδα κατέχει την 51η θέση το 2004 σχετικά με την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της.

Ανασταλτικοί παράγοντες στον τομέα αυτό αποτελούν (ΣΕΒ 14-10-04):

•Η γραφειοκρατία

•Η φορολογική νομοθεσία

•Οι περιοριστικές εργασιακές ρυθμίσεις

•Η διαφθορά

Θα δράσει καθόλου ο Αναπτυξιακός Νόμος προς αυτούς τους τομείς; Δεν πρέπει να το περιμένουμε γιατί είναι θέματα θεσμικά. Θέλουν μεγάλες αλλαγές που δεν μπορούν να γίνουν από ένα Νομοθέτημα μόνο. Χρειάζεται ολική αναδόμηση του συστήματος και ας μη μας ξενίζει η διαπίστωση. Τα αναφέρουμε όμως για να δείξουμε από τι πάσχει η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας και πώς θα μπορέσει να ενισχυθεί η ανάπτυξη.

Όχι με εξατομικευμένες βραχυπρόθεσμες ταμειακές ενισχύσεις, όπως είναι οι επιδοτήσεις των παγίων επενδύσεων, για τις οποίες και μόνο τυρβάζει μέχρι τώρα ο εκάστοτε Αναπτυξιακός Νόμος.

Του Άρη Γ. Μανούδη Οικονομολόγου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.