Ιλχαν Αχμετ κατα παντων… ανεξαρτητως πολιτικης οχθης!

«Χείμαρρος» εμφανίστηκε ο υποψήφιος με το Ποτάμι βουλευτής Ροδόπης, κ. Ιλχάν Αχμέτ, στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Ντελή Αχμέτ και στην εκπομπή «Εφ’ όλης της ύλης» στο Ράδιο Παρατηρητής, ενόψει της κρίσιμης εκλογικής αναμέτρησης της Κυριακής, από την οποία προσδοκά την επανακατάληψη μιας βουλευτικής έδρας, μετά από εκείνη που κατέλαβε την περίοδο 2004-2007 με τη Νέα Δημοκρατία. Ο κ. Ιλχάν δεν περιορίστηκε αποκλειστικά στην παρουσίαση των πολιτικών του θέσεων, των θέσεων του Ποταμιού, των προτεραιοτήτων του για τη Ροδόπη και στον σχολιασμό των τεκταινόμενων στην κεντρική πολιτική σκηνή, αλλά επιμελώς, άλλοτε ονοματίζοντας κι άλλοτε «φωτογραφίζοντας» συνυποψηφίους του, επιχείρησε να αποδομίσει τις θέσεις και τις προεκλογικές τους τακτικές, επιστρατεύοντας «φαρμακερές» αιχμές και σοβαρές καταγγελίες, που ενδεχομένως χρίζουν διευκρινήσεων. Σημειώνεται δε, ότι ορισμένες από τις «βολές», που εκτόξευσε κατά ρυπάς ο κ. Ιλχάν, δεν κατευθύνονται απαραίτητα στην απέναντι… πολιτική όχθη, μιας και εύλογα μπορούν να ερμηνευθούν ως «φίλια πυρά» με αποδέκτη των συνυποψήφιό του, κ. Σταμάτη Κουρούδη.

«Πρέπει πλειονοτικοί και μειονοτικοί να ψηφίσουν ελεύθερα, με τη βούλησή τους»

Διαπιστώνοντας μεταξύ άλλων ότι η υστέρηση της Θράκης οφείλεται στο ότι επικρατεί μια λογική πόλωσης, ο ίδιος εμφανίστηκε ενωτικός και ζήτησε την ψήφο όλων ανεξαιρέτως των Ροδοπιτών, αρνούμενος εμφατικά ότι είναι υποψήφιος μόνο για τη μειονότητα. Στο πλαίσιο αυτό δεν παρέλειψε να στρέψει τα «πυρά» του εναντίον άλλων υποψήφιων βουλευτών στο νομό μας, ονοματίζοντας μόνο τον κ. Στυλιανίδη. «Πρέπει πλειονοτικοί και μειονοτικοί να ψηφίσουν ελεύθερα, με τη βούλησή τους», υπογράμμισε στο επίμαχο απόσπασμα της συνέντευξης, επισημαίνοντας ότι «δεν μπορούμε πλέον να ακούμε πολιτικούς στη Ροδόπη να λένε «εγώ δε θέλω καμία ψήφο από τη μειονότητα, θέλω μόνο από εσάς», να αποκαλούν την ψήφο εθνική ή άλλοι να κρύβονται πίσω από αυτό και να παρουσιάζονται ως καλοί άνθρωποι, λέγοντας «όχι, εμείς τη μειονότητα την αντιμετωπίζουμε έτσι», ότι «αυτές οι δηλώσεις οι εθνικιστικές από άλλους υποψηφίους είναι επιζήμιες για την περιοχή» κι από την άλλη όμως να πράττουν το ίδιο». «Αυτή διγλωσσία στη Ροδόπη πότε θα αλλάξει;», αναρωτήθηκε, για να επισημάνει ότι «εδώ πρέπει η νεολαία, οι άνθρωποι των γραμμάτων, της επιστήμης και ο απλός Ροδοπίτης να ανοίξει τα μάτια του». «Και ο Ευριπίδης Στυλιανίδης», συνέχισε, «ο οποίος πραγματικά έχει τεράστιες δυνατότητες για την περιοχή, αλλά έχει εγκλωβιστεί δυστυχώς σε αυτή τη λογική και δίνει περισσότερη έμφαση εδώ παρά στην ουσία. Αλλά του αναγνωρίζω εντίμως τις ικανότητες που έχει ως προς τη διαχείριση των προβλημάτων της περιοχής. Όμως αυτή η πόλωση δεν βοηθάει ούτε αυτόν ούτε εμένα, γιατί και οι δύο, όπως κι άλλοι υποψήφιοι, προσπαθούμε να βοηθήσουμε τη Θράκη. Αν ενώναμε τις δυνάμεις μας και πηγαίναμε με έναν άλλο, ουσιαστικό λόγο, τον οποίο πιστεύουμε στην ψυχή και βαθιά στην καρδιά μας, θα ήταν αλλιώς. Πρέπει δηλαδή το φαίνεσθαι και η αλήθεια να είναι το ίδιο».

«Όταν οι εκπρόσωποι εδώ πέρα, οι συγκεκριμένοι ή κι οι πιθανοί υποψήφιοι είναι «φρου-φρου κι αρώματα»…»

Σε άλλο σημείο, στο οποίο είχε επικεντρώσει στον αγροτικό χαρακτήρα του νομού μας, αναλύοντας τη δυναμική που μπορεί να δώσει ο τομέας αυτός στην τοπική οικονομία και τα μέτρα, τα οποία είναι απαραίτητα για να εξασφαλιστεί αυτή η δυναμική, ο κ. Ιλχάν με απογοήτευση διαπίστωσε ότι «τις λύσεις τις γνωρίζουμε, αλλά δεν μπορούμε να τις εκπληρώσουμε». «Αυτό συμβαίνει, διότι όλα είναι θέμα εκπροσώπων», διέκρινε, για να σχολιάσει με νόημα ότι «όταν οι εκπρόσωποι εδώ πέρα, οι συγκεκριμένοι ή κι οι πιθανοί υποψήφιοι είναι «φρου-φρου κι αρώματα», όταν ο ένας εκφράζει τον επαγγελματικό χώρο και του αρέσει μόνο να κάνει διαλέξεις και ασχολείται μόνο με τη βιομηχανία, όταν ο άλλος ασχολείται μόνο με τα ΜΜΕ και δεν έχει μεράκι σε αυτό το θέμα…. Αυτά τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται μόνο με επαγγελματική νοοτροπία του επιχειρείν, δηλαδή η πολιτική θέλει πολιτική. Η πολιτική είναι η τέχνη της πίεσης και της μεθόδευσης. Αυτό το είχα δει μόνο στον Αλέκο Κοντό, όχι επειδή θέλω να τον παινέψω και να δημιουργήσω κάποια θέματα, αλλά ως Ροδοπίτης και Θρακιώτης πρέπει να πω σε κάποια πράγματα την αλήθεια. Ο Αλέκος Κοντός όταν ήταν Υπουργός Ανάπτυξης και Υφυπουργός και αργότερα κινούταν σε αυτό το πλαίσιο. Θυμάμαι που ώρες ολόκληρες καθόμασταν στο Υπουργείο, γιατί είχαμε αυτό το μεράκι, και λέγαμε για τις αποζημιώσεις τι μπορούμε να κάνουμε, ποια υπέρβαση, και καμιά φορά παίρναμε και κινδύνους».

«Κι εμείς στη Ροδόπη είδαμε πολλούς βουλευτές, λίγους πολιτικούς…»

Σε μια άλλη αποστροφή του λόγου του, ενώ απαριθμούσε τα προσόντα και τα χαρίσματα που πρέπει να έχει ένας πολιτικός, αποσυνδέοντας αυτά από τα αντίστοιχα της επαγγελματικής του ιδιότητας, επικαλέστηκε μια φράση του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή, ότι «είδα πολλούς βουλευτές, λίγους πολιτικούς», για να την επικαιροποιήσει τοπικά, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι «κι εμείς στη Ροδόπη είδαμε πολλούς βουλευτές, λίγους πολιτικούς, ή πολλούς υποψηφίους, οι οποίοι παινεύονται με τον προσωπικό τους βίο, την επαγγελματική, προσωπική, καλλιτεχνική, ιατρική ή οποιαδήποτε επαγγελματική ιδιότητά τους». «Αλλά άλλο το ένα, άλλο το άλλο», έσπευσε να υπογραμμίσει.

«Εγώ ζητώ ψήφο από όλους τους συμπολίτες μου, δεν μπορεί να με εμφανίζουν ως μόνο υποψήφιο των μειονοτικών»

Προβλέποντας σε αυτό το σημείο ότι οι τρεις βουλευτικές έδρες στη Ροδόπη θα καταληφθούν από τα κόμματα της Νέας Δημοκρατίας, του ΣΥΡΙΖΑ και του Ποταμιού, τόνισε ότι επιλογή των προσώπων από τους ψηφοφόρους πρέπει να γίνει με γνώμονα τις ικανότητες και την προοπτική των υποψηφίων. «Εγώ ζητώ ψήφο από όλους τους συμπολίτες μου», σημείωσε, «δεν μπορεί να με εμφανίζουν ως μόνο υποψήφιο των μειονοτικών ή τον Στυλιανίδη και τον Σταμάτη(Κουρούδη) τον φίλο μου ότι είναι μόνο υποψήφιοι των χριστιανών συμπολιτών μας.».

«Αν είχα ένα εργοστάσιο και είχα 500 άτομα να δουλεύουν σε εμένα και έπαιρνα τηλέφωνο και εκβίαζα…»

Τέλος, οι αιχμές του κ. Ιλχάν κορυφώθηκαν στο σημείο, όπου, αναφερόμενος στην ανάγκη της αξιολόγησης των υποψηφίων ως πολιτικά πρόσωπα, παρατήρησε «εδώ είναι το πρόβλημα της Θράκης και η κατάντια της», για να σχολιάσει εκ νέου με νόημα ότι «εγώ δεν είμαι επιχειρηματίας. Αν είχα ένα εργοστάσιο και είχα 500 άτομα να δουλεύουν σε εμένα και λεγόταν Κώστας, Δημήτρης… και τον έπαιρνα τηλέφωνο και τον εκβίαζα, ίσως κι αυτός θα με ψήφιζε». Άραγε για ποιον «χτυπάει η καμπάνα» αυτής της «φαρμακερής» αιχμής; «Εμείς δε θέλουμε τέτοια ψήφο», έσπευσε πάντως να τονίσει, «θέλουμε την ψήφο ατόμων που θα μας εμπιστευτούν. Εμείς δε θέλουμε να πιέσουμε κανέναν πολίτη. Το γραφείο μας είναι ανοιχτό για όλους. Αλλά βέβαια αυτό το πολιτικό γραφείο δεν είναι πολιτικό γραφείο ρουσφετολογικό. Η Ελλάδα του χθες πέθανε. Η Ελλάδα του διορισμού πέθανε».

«Το έργο μας στα τριάμισι χρόνια, 2004-2007, είναι εμφανές και έχει αφήσει τα σημάδια του στη Ροδόπη»

Κατά τα άλλα, ο υποψήφιος βουλευτής Ροδόπης έκανε και μια σύντομη αναδρομή στην πολιτική του σταδιοδρομία, ξεκινώντας από το 2004 που κατέβηκε ως υποψήφιος και πέτυχε την εκλογή του ως βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία και φτάνοντας στην πρόσφατη συμφωνία του με το Ποτάμι του κ. Σταύρου Θεοδωράκη. Για τη θητεία του στη Νέα Δημοκρατία, καταρχήν σημείωσε ότι «ήμουν στη μεγάλη κεντροδεξιά, στη μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη», για να χαρακτηρίσει τιμητική την πρόταση που δέχτηκε από τον τότε αρχηγό της, κ. Κώστα Καραμανλή, ενώ υπερασπίστηκε το έργο του, σημειώνοντας μεταξύ άλλων ότι δίχως διακρίσεις συνέβαλε στην ανόρθωση του πρωτογενούς τομέα στο νομό μας και στη βελτίωση της εγκαταλελειμμένης εικόνας της Θράκης και της Ροδόπης. «Πιστεύω ότι το έργο μας σε εκείνα τα τρεισήμισι χρόνια είναι εμφανές, έχει αφήσει τα σημάδια του», παρατήρησε. «Έχει αφήσει τα σημάδια του στον αγροτικό κόσμο», συμπλήρωσε, «έχει αφήσει τα σημάδια του σε όλο τον πληθυσμό γενικά».

Η αποχώρηση από τη ΝΔ και η είσοδος στη Δημοκρατική Συμμαχία

Αναφερόμενος στην μεταπήδησή του στη Δημοκρατική Συμμαχία, διευκρίνισε αρχικά ότι δεν είχε τίποτα με τη νέα ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά στη Νέα Δημοκρατία, σχολιάζοντας μάλιστα ότι «την οικονομική του πολιτική στις αρχές της εφαρμογής της την στήριζα και την παρακολουθούσα με μεγάλο ζήλο, αλλά αργότερα διαπίστωσα τις αδυναμίες του, προκειμένου να δώσει ανακούφιση στον λαό», αλλά στη συνέχεια υποστήριξε πως αποχώρησε για καθαρά ιδεολογικούς λόγους, «διότι ανήκω και ιδεολογικά στην ευρύτερη φιλελεύθερη παράταξη, είμαι ευρωπαϊστής, είμαι μπορώ να πω πιο κοντά στην ευρωπαϊκή Αριστερά, στο κέντρο, παρά σε όποια ακραία μορφή επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα, από την άκρα Αριστερά του λαϊκισμού του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την άκρα Δεξιά του Σαμαρά και πολύ περισσότερο του Καμμένου». «Με την κ. Ντόρα Μπακογιάννη είχα ιδιαίτερα φιλικές και προσωπικές σχέσεις», προσέθεσε, «ενώ κινούταν κι εκείνη στο πλαίσιο που σας προανέπτυξα». «Είχαμε βέβαια και τότε την ατυχία», συνέχισε, «να μην μπορέσει η κ. Ντόρα Μπακογιάννη να εισέλθει στη βουλή για 25-30.000 ψήφους πανελλαδικά. Αυτή τη στιγμή θα ήταν στη συγκυβέρνηση με τον κ. Σαμαρά και πιστεύω ότι ο πολιτικός χάρτης της Ελλάδας θα ήταν διαφορετικός».

«Πολύ μεγάλο κεφάλαιο για τον ελληνικό λαό ο Φώτης Κουβέλης»

Μιλώντας για τη νέα αλλαγή της πολιτικής του στέγης, με προορισμό τη Δημοκρατική Αριστερά, ο κ. Ιλχάν εξήγησε ότι είχε μια προσωπική σχέση με τον κ. Φώτη Κουβέλη και δήλωσε ότι τον εκτιμά αφάνταστα, αναγνωρίζοντας την προσπάθειά του συμμετάσχει στην κυβέρνηση ως κυβερνώσα Αριστερά. «Δυστυχώς όμως το δίδυμο Βενιζέλος-Σαμαράς δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει ή μάλλον δεν άκουσε στο ελάχιστο τον κ. Κουβέλη», σχολίασε, «προκειμένου να βγούμε από αυτήν την κρίση με πιο εύκολους τρόπους και να δώσουμε μια ανακούφιση στη μεγάλη λαϊκή μάζα. Με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε εκεί όπου οδηγηθήκαμε σήμερα, να βρεθεί εκτός κυβερνήσεως ο κ. Κουβέλης με δική του πρωτοβουλία και δημοσκοπικά να καταρρεύσει και να χαθεί, έστω και προσωρινά αυτή τη στιγμή, ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο για τον ελληνικό λαό, όπως είναι ο Φώτης Κουβέλης».

«Γιατί έγινα σταγόνα του «Ποταμιού»…»

Εστιάζοντας στον καινούργιο του «σταθμό», το Ποτάμι, ο κ. Ιλχάν εξέφρασε καταρχήν την βαθιά εκτίμησή του για τον ιδρυτή του κόμματος, τον κ. Σταύρο Θεοδωράκη, αναγνωρίζοντάς σε αυτόν ότι «είναι ένας διανοούμενος, ένας άνθρωπος που πραγματικά προσπαθεί να ολοκληρώσει τις μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα, χωρίς να γκρεμίσει ό,τι υπάρχει». «Πήρα μια πρόσκληση από τον ίδιο να συμμετάσχω στην επιτροπή διαλόγου από τις αρχές του καλοκαιριού», εξήγησε, «και, μάλιστα, χωρίς να έχω καμιά κομματική ιδιότητα, απλώς για να κάνουμε έναν διάλογο. Στον διάλογο αυτό διαπίστωσα το εξής εκπληκτικό, που με έκανε μέρος αυτού του «Ποταμιού», σταγόνα αυτού του «Ποταμιού». Είναι ότι είχαμε μαζευτεί πολλοί άνθρωποι από την Ελλάδα, από διάφορους χώρους, από τον κ. Τατσόπουλο του ΣΥΡΙΖΑ και τους βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς, τους ανήσυχους, από τη λεγόμενη κυβερνώσα Αριστερά, μέχρι ακόμα και τη Δράση, την Αντιγόνη Λυμπεράκη και τον αγαπητό κ. Σκυλακάκη, αλλά και διάφορους πανεπιστημιακούς και καλλιτέχνες διανοούμενους, οι οποίοι είχαμε την εξής ανησυχία: πώς μπορούμε τελικά αυτή τη μικρή χώρα, την Ελλάδα, που είναι παράδεισος γεωγραφικά, να την κάνουμε μια μεγάλη παντοδύναμη χώρα και να την βγάλουμε από την κρίση;. Και πώς θα μπορέσουμε να κάνουμε τις μεταρρυθμίσεις; Γιατί δεν μπόρεσε ο Σαμαράς να τις κάνει; Γιατί δεν μπόρεσε να τις κάνει ο Βενιζέλος; Και πού θα πάει αυτός ο λαϊκισμός του ΣΥΡΙΖΑ; Μπορείτε εσείς να βγείτε και να πείτε ότι θα πάω από μόνος μου να «κουρέψω» τα χρέη; Έλεος! Νομίζω ότι για αυτούς τους λόγους και διαπιστώνοντας ότι δεν έχει πισωγύρισμα πλέον η Θράκη, ότι βρισκόμαστε πλέον στο μεγάλο σταυροδρόμι κι ότι δεν μπορεί πλέον να χάσει χρόνο και χώρο, αποφάσισα να συσστρατευτώ με τον Θεοδωράκη, να δώσω τον μεγάλο αγώνα, και πιστεύω ότι θα είμαστε στην συγκυβέρνηση, είτε με τη μία είτε με την άλλη μορφή, για να προσπαθήσουμε να δώσουμε τη μάχη για τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις, που πιστεύω ότι και ο ελληνικός λαός είναι ώριμος και πιο σοφός από ό,τι ήταν παλαιότερα. Γιατί και στην κρίση αυτή εγώ παρατηρώ ότι υπάρχουν διαβαθμίσεις. Στην αρχή υπήρχε μια αμηχανία, αυτό που λέμε «δεν το πιστεύω, δεν μπορεί να υπάρχει αυτό», μετά ήρθε η αποδοχή, μετά ήρθε ο μεγάλος θυμός, μετά ήρθε η ελπίδα και τώρα πάμε στην πραγματικότητα. Ποια είναι η πραγματικότητα; Η πραγματικότητα είναι δουλειά και μεταρρυθμίσεις, όχι λαϊκισμός. Δεν μπορεί ο ελληνικός λαός ξανά να πιστέψει σε άλλη μορφή του «υπάρχουν λεφτά». Δεν αντέχουμε κάτι τέτοιο».

«Το Ποτάμι κάνει το πρώτο βήμα για το μεγάλο κέντρο, που λείπει από την Ελλάδα»

Κρίνοντας αυστηρά τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά εκείνες για το «κούρεμα» του χρέους και την άρνησή του σε μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις, ο κ. Ιλχάν τόνισε ιδιαίτερα τη συμβολή, που μπορεί να έχει το Ποτάμι στην κυβέρνηση, που θα προκύψει μετά από τις εκλογές. Ταυτόχρονα, εστιάζοντας στην επόμενη μέρα του πολιτικού σκηνικού στη χώρα μας, παρατήρησε ότι «το Ποτάμι κάνει το πρώτο βήμα για το μεγάλο κέντρο, που λείπει από την Ελλάδα» και δήλωσε πεπεισμένος ότι «από εδώ και μπρος, την επόμενη 3ετία-4ετία, στην Ελλάδα θα δημιουργηθεί το μεγάλο κέντρο, που δημιουργείται ήδη με το Ποτάμι». «Ο ελληνικός λαός πάει προς το κέντρο», σημείωσε, «και βέβαια θα δημιουργηθούν κι άλλες δυνάμεις πιο συναφείς και στην Αριστερά και θα απομονωθούν πιστεύω μέσα στο επόμενο διάστημα οι όποιες ακραίες φωνές υπάρχουν στα άκρα».

Συνέντευξη: Ντελή Αχμέτ, Θωμάς Σταμούλης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.