Ι.Τσαβδαριδου-Κ.Μποτσακης, υποψ.περιφερειακοι συμβουλοι, Αυτοι που μας περιγραφουν τις μεγαλυτερες ουτοπιες ειναι αυτοι που μας λενε οτι θα βγουμε στις αγορες

Με ένα ψηφοδέλτιο, απαρτιζόμενο, ως επί το πλείστον, από νέους ανθρώπους, εργαζόμενους και 25 γυναίκες σε σύνολο 56 υποψηφίων, συμμετέχει στις περιφερειακές εκλογές η «Αριστερή Αντικαπιταλιστική Παρέμβαση-Ανταρσία στην ΑΜΘ». Στο πλαίσιο αυτό μίλησαν στο «ράδιο Παρατηρητής» οι υποψήφιοι, και ειδικευόμενοι γιατροί στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο Κομοτηνής κ. Κωνσταντίνος Μποτσάκης και κ. Ιωάννα Τσαβδαρίδου.

Αναφερόμενοι στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος της υγείας, τόνισαν τις αναλογίες με τον χώρο της παιδείας και εξέφρασαν την άποψη ότι μόνο στο πλαίσιο ενός άλλου οικονομικού συστήματος, εκτός ΕΕ, μπορεί να υπάρξει κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων και πραγματική ανάπτυξη. Επιπλέον έθεσαν ως προϋπόθεση αλλαγών τη συμμετοχή σε μαζικούς αγώνες, εν αντιθέσει, όπως είπαν, με την αστικοποίηση και τις λογικές διακυβέρνησης που προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο λόγος όμως στον Κωνσταντίνο Μποτσάκη και την Ιωάννα Τσαβδαρίδου ευθύς αμέσως…

«Από τη μία έχουμε μία Ελλάδα που ξέχασε και βολεύτηκε και από την άλλη μία Ελλάδα που αποφάσισε ότι θέλει να αγωνιστεί»

ΠτΘ: Να ξεκινήσουμε με τα του κλάδου σας. Η πρόσφατη συνάντηση το Νοσοκομείο Κομοτηνής είχε μικρή συμμετοχή, παρά τα προφανή προβλήματα που αντιμετωπίζετε…
Κ.Μ.: Η κατάσταση στο Νοσοκομείο της Κομοτηνής αλλά και ευρύτερα σε όλα τα νοσοκομεία της περιφέρειας και πανελλαδικά είναι, επιεικώς, πολύ άσχημη. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με αποφάσεις που παίρνονται στο επίπεδο της Περιφέρειας αλλά με τις αποφάσεις που παίρνονται από το υπουργείο Υγείας και υπαγορεύονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση: να μειώσουμε τη χρηματοδότηση κατά 50-60%, να προχωρήσουμε σε διαθεσιμότητες νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού κ.λπ., ενώ ήδη π.χ. στο νοσοκομείο Κομοτηνής, όπου δουλεύουμε, υπάρχουν τραγικές ελλείψεις.
Σχετικά με τη σημερινή συνάντηση και τη μικρή συμμετοχή που είχε, όντως αυτή τη στιγμή –και εμείς το παρατηρούμε– δεν φαίνεται ότι μπορούν να γίνουν κάποια πράγματα μέσα από συλλογικούς αγώνες. Αυτό δεν έχει να κάνει με αντικειμενικά προβλήματα που όντως υπάρχουν αλλά με τον τρόπο που οι Σύλλογοι Εργαζομένων και στο Νοσοκομείο Κομοτηνής και στα υπόλοιπα βάζουν το ζήτημα, με τον τρόπο που επιλέγουν να παλέψουν ή να μην παλέψουν με τη διοίκηση και τον εκάστοτε υπουργό, ο οποίος αντί να οδηγήσει σε μια συσπείρωση μαχητικού συλλογικού αγώνα οδηγεί τελικά σε μια αποσυσπείρωση.

«Η αριστερά δεν έχει πρόβλημα γενικά με την αξιολόγηση, αλλά έχουμε πρόβλημα με αυτή την αξιολόγηση όπως τη βλέπει το υπουργείο, ένα εργαλείο, ουσιαστικά, άμεσης καρατόμησης, απολύσεων και συρρίκνωσης των εργαζομένων»

ΠτΘ: Είναι ένα φαινόμενο όμως που εντοπίζεται συνολικά στη σημερινή κοινωνία. Το ίδιο συνέβη εξάλλου στην περιοχή μας και αναφορικά με το ζήτημα της διαθεσιμότητας των εκπαιδευτικών…
Ι.Τ.: Αυτή τη στιγμή ο χώρος της υγείας μαζί με τον χώρο των εκπαιδευτικών είναι αυτοί που βάλλονται κυρίως και με τον ίδιο τρόπο. Έχουν βγει εξαγγελίες σύμφωνα με τις οποίες θα συγχωνευθούν τα σχολεία και θα δημιουργηθούν τάξεις με μεγαλύτερο αριθμό μαθητών, όπου προφανώς το περιβάλλον δεν θα ευνοεί την εκπαιδευτική διαδικασία. Την κυβέρνηση εξάλλου δεν την ενδιαφέρει να εκπαιδευτούν όλοι, να πάνε όλοι στο πανεπιστήμιο. Και οι εκπαιδευτικοί θεωρούνται πλέον πάρα πολλοί για το νέο σχολείο. Άρα πάμε σε μια διαδικασία αξιολόγησης, με την οποία, και το τονίζουμε αυτό, γενικά σαν έννοια η αριστερά δεν έχει πρόβλημα, αλλά έχουμε πρόβλημα με αυτή την αξιολόγηση όπως τη βλέπει το υπουργείο, ένα εργαλείο, ουσιαστικά, άμεσης καρατόμησης, απολύσεων και συρρίκνωσης. Το ίδιο συμβαίνει και στον χώρο της υγείας.
Ι.Τ.: Η αλήθεια είναι ότι μετά τη μεταπολίτευση και το ΠΑΣΟΚ και οι υποτιθέμενες πιο προοδευτικές δυνάμεις έδωσαν μια μάχη, συνειδητά ή ασυνείδητα, για να ενσωματωθεί ο συνδικαλισμός, και το ρεύμα αμφισβήτησης μέσα στα σωματεία και να έχει έναν χαρακτήρα του τύπου «έλα μωρέ, δεν αλλάζει τίποτα…». Υπάρχει όμως τα τελευταία χρόνια και μια άλλη Ελλάδα, την οποία έχουμε δει να κατεβαίνει μαζικά σε πανελλαδικές απεργίες, με ή χωρίς το σωματείο της, έχει κατέβει στις πλατεία και έχει δώσει πάρα πολύ μεγάλες μάχες, τη μάχη της ΕΡΤ, τη μάχη στη Χαλυβουργία, τη μάχη στην Κερατέα, στη Χαλκιδική κ.α. Από τη μία λοιπόν έχουμε μία Ελλάδα που ξέχασε και βολεύτηκε και από την άλλη μία Ελλάδα που αποφάσισε ότι θέλει να αγωνιστεί. Αν έβλεπε κανείς ποιοι κάτοικοι συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις της Κερατέας και της Χαλκιδικής και ήταν απέναντι στα ΜΑΤ ή απέναντι στην Eldorado, θα έλεγε ότι πριν ένα χρόνο ήταν νοικοκυραίοι, που το καλοκαίρι ασχολούνταν με τον τουρισμό, το χειμώνα με τις καλλιέργειες και δεν τους ενδιέφερε τίποτα. Και ξαφνικά ήρθε κάποιος και τους είπε ότι «θα καταστρέψουμε το περιβάλλον, δεν θα μπορείτε ούτε να καλλιεργείτε, ούτε να εκτρέφετε και θα κινδυνεύσει και η υγεία σας». Και σε αυτό το ερώτημα, ο μόνος τρόπος για να προασπίσεις το πραγματικό σου συμφέρον είναι να συνεννοηθείς με τον διπλανό σου και να δώσεις έναν αγώνα από την αρχή μέχρι το τέλος. Ο πολιτικός λόγος καμιά φορά φαντάζει απόκοσμος και ξένος, γιατί έχουμε μάθει να μιλάμε με άλλους όρους, καμιά φορά βλέπουμε ειδήσεις και πραγματικά αναρωτιόμαστε πού είναι η λογική σε όλο αυτό. Επικρατεί ένας πολύ καταγγελτικός λόγος, για «φοιτητές που βαριούνται και δεν κάνουν τίποτα όλη τη μέρα», χωρίς να είναι αυτή η ουσία. Ο ουσιαστικός διάλογος έχει χαθεί σε μεγάλο βαθμό και αυτός είναι ένας τρόπος να τον ξαναβρούμε.

«Όπως στο Σικάγο οι εργαζόμενοι διεκδίκησαν και κέρδισαν το οχτάωρο, έτσι και σήμερα πρέπει και πάλι να διεκδικήσουμε το οχτάωρο»

ΠτΘ: Ποιοι είναι οι λόγοι για να συστρατευτεί κάποιος με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ;
Κ.Μ.: Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η μόνη πολιτική δύναμη που μιλάει ξεκάθαρα και λέει ότι μόνο με μαζικούς αγώνες, από τα κάτω, μπορεί να ανατραπεί αυτό το σκηνικό. Αυτό δεν είναι κάτι που λέμε εμείς ξαφνικά και δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Όλα τα δικαιώματα που κέρδισαν οι εργαζόμενοι τα κέρδισαν μέσα από συλλογικούς αγώνες, απεργίες διαρκείας, συγκρούσεις, ακόμα και με το ίδιο τους το αίμα. Δεν έχουν περάσει πολλές μέρες από την επέτειο της πρωτομαγιάς, που, όπως πάντα λέμε, για μας δεν είναι αργία, είναι απεργία. Τότε στο Σικάγο οι εργαζόμενοι κατάφεραν με το αίμα τους να απαιτήσουν και να εδραιώσουν το οχτάωρο. Όπως τότε υπήρχε η ανάγκη να γίνει ο αγώνας για το οχτάωρο, έτσι και σήμερα υπάρχει η ανάγκη να γίνει ένας νέος αγώνας, πάλι για το οχτάωρο δυστυχώς. Είναι σημαντικό για μας να μιλήσουμε για ένα άλλο οικονομικό σύστημα, για μια άλλη κοινωνία, πέρα από τις λογικές κέρδους που προσπαθεί να περάσει η ελληνική κυβέρνηση και η ΕΕ.

«Πολλά από αυτά τα οποία λένε βασικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πολύ εύκολα μπορούν να γίνουν αποδεκτά ακόμη και από την ίδια την κ. Μέρκελ»

ΠτΘ: Για ποιους λόγους δεν θα μπορούσε, όπως συνεχώς λέτε, να είναι εφικτή μια συνεργασία σας με τον ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα από τη στιγμή που, δημοσκοπικά αλλά και από το κοινό αίσθημα, παρουσιάζει αυξημένη δυναμική;
Ι.Τ.: Πρέπει να συζητάμε με βάση ποιο είναι το πρόβλημα και άρα πώς θα πάμε να το επιλύσουμε. Αν αυτή τη στιγμή αναγνωρίζουμε ότι εντός ΕΕ η Κοινή Αγροτική Πολιτική δεν πρόκειται να μας καταστήσει παραγωγικούς και ότι θα εισάγουμε συνεχώς αγροτικά προϊόντα, ότι έπειτα και από την τελευταία υπουργική συνάντηση, τα νοσοκομεία θα λειτουργούν με σύστημα ΗΠΑ, δηλαδή έναν ιδιαίτερα χαμηλό προϋπολογισμό και περιορισμένη πρόσβαση, ότι η πολιτική της ΕΕ για την παιδεία καταστρέφει τις προοπτικές των νέων, προωθεί απάνθρωπες πολιτικές στο μεταναστευτικό, δεν μπορούμε να πούμε ότι όντας μέσα σε αυτούς τους μηχανισμούς θα βρούμε λεφτά.

ΠτΘ: Οπότε η βασική διαφωνία σας εστιάζεται στους δεσμούς με την καπιταλιστική Ευρώπη;
Κ.Μ.: Αυτή είναι μία ένσταση που έχουμε. Υπάρχουν όμως και ενστάσεις αναφορικά με το πώς αντιλαμβάνεται ο ΣΥΡΙΖΑ ότι μπορεί να αλλάξει μια κοινωνία. Όταν βάζεις τόσο πολύ μπροστά το σύνθημα «να αναλάβω την κυβέρνηση», ενώ είναι ξεκάθαρο ιστορικά ότι η κυβέρνηση είναι μόνο μία από τις μορφές εξουσίας, χωρίς να έχεις τις υπόλοιπες, τα μέσα παραγωγής, το στρατό, την αστυνομία, δεν μπορείς να προχωρήσεις σε μια αλλαγή της κοινωνίας, όπως εμείς την ονειρευόμαστε. Μια τρίτη ένσταση είναι το πώς αντιλαμβάνεται ο ΣΥΡΙΖΑ το ζήτημα της αμεσοδημοκρατίας. Βλέπουμε ότι έχει φύγει κατά πολύ από οποιαδήποτε λογική που λέει ότι θα αποφασίζουν τα μέλη από τη βάση και αυτό φαίνεται και από μια σειρά από πρόσωπα που έβαλαν ως επικεφαλής σε ψηφοδέλτια περιφερειών, π.χ. τον Οδυσσέα Βουδούρη στην Πελοπόννησο.
Δεν είμαστε οι περίεργοι που δεν θέλουμε να κάνουμε με κανέναν συμπόρευση. Έχουμε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα και πιστεύουμε ότι μόνο με αυτό μπορούν να γίνουν ουσιαστικές αλλαγές. Ήρθε εδώ ο κ. Τσίπρας και είπε «δεν είμαστε μπαταχτσήδες», εμείς το λέμε με τιμή ότι «θέλουμε να γίνουμε μπαταχτσήδες. Το χρέος το έχουμε πληρώσει μια και δυο και τρεις φορές, ενώ δεν θα έπρεπε να το έχουμε πληρώσει καν, γιατί τα δάνεια δεν ήρθαν στην Ελλάδα για να γίνει καλύτερη η ζωή του εργαζόμενου, αλλά για να πάνε στις τράπεζες και τους επιχειρηματίες. Μας φοβίζει και το θεωρούμε σχεδόν σίγουρο ότι θα αναλάβει την εξουσία και δεν θα μπορέσει να διαχειριστεί αυτές τις καταστάσεις, ή ακόμα χειρότερα, θα τις διαχειριστεί με αντεργατικό τρόπο. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι θα ακολουθήσει μια νέα κυβέρνηση της δεξιάς, η οποία μπορεί να συμπράξει και με την ακροδεξιά –βλέπουμε μια προσπάθεια του συστήματος να φτιάξει μια Χρυσή Αυγή πιο θεσμική.
Γι’ αυτό καλούμε τους εργαζόμενους να μη βλέπουνε τα πράγματα βραχυπρόθεσμα. Εμείς λέμε ξεκάθαρα ότι αυτή τη στιγμή αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν σχέση με οτιδήποτε φιλεργατικό. Υπάρχει ένα κομμάτι της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, με το οποίο εμείς θέλουμε να βρεθούμε στον δρόμο αλλά βλέπουμε ότι με πολύ γοργά βήματα πλέον αστικοποιείται ως κόμμα και, τουλάχιστον πολλά από αυτά τα οποία λένε τα βασικά του στελέχη πολύ εύκολα μπορούν να γίνουν αποδεκτά ακόμη και από την ίδια την κ. Μέρκελ.

«Δεν υπάρχει έξοδος στις αγορές, υπάρχει εξαθλίωση, κι ό,τι μάς ετοιμάζουν είναι τα κοινωνικά μερίσματα και οι κοινωνικές κατοικίες, αφού δεν μας δώσουν κάτι παραπάνω παρά ψίχουλα»

ΠτΘ: Πώς πιστεύετε ότι μπορεί να είναι εφικτή η υλοποίηση του πολιτικού σας πλαισίου;
Ι.Τ.: Κανείς δεν μπορεί να υπογράψει ένα συμβόλαιο και να πει ότι αυτό θα γίνει σίγουρα. Εν τέλει αυτό είναι ταυτόσημο με αυτό που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ «ψηφίστε και την επόμενη μέρα όλα θα αλλάξουν». Αυτό που χρειάζεται είναι αγώνας από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα πράγματα. Αυτοί που μας περιγράφουν τις μεγαλύτερες ουτοπίες είναι αυτοί που μας λένε ότι θα βγούμε στις αγορές. Δεν υπάρχει έξοδος στις αγορές, υπάρχει εξαθλίωση και αυτό που μας ετοιμάζουνε είναι τα κοινωνικά μερίσματα και οι κοινωνικές κατοικίες γιατί δεν έχουν σκοπό να μας δώσουν κάτι παραπάνω πέρα από ψίχουλα. Αυτό θυμίζει χώρες της Αφρικής.
Εμείς κατά βάση δεν διεκδικούμε την ψήφο του λαού αλλά τη στήριξη και τη συμμετοχή στον ευρύτερο αγώνα. Τα ζητήματα αυτά ανοίγουν άμεσα. Αν δεν απαντηθούν η λύση που θα δοθεί θα είναι η λύση της κυβέρνησης, που λέει ότι στην Ελλάδα θα εξαθλιώνονται οι εργαζόμενοι, θα φύγουν πάρα πολλοί μετανάστες για να εκτονωθεί λίγο και το κλίμα, και αυτοί που θα μείνουν θα δουλεύουν σε ειδικές οικονομικές ζώνες χωρίς δικαιώματα, θα καταστρέψουμε το περιβάλλον, οι παραλίες θα πωληθούν και θα έρχονται οι ξένοι να κάνουν διακοπές και εμείς θα είμαστε οι νέοι «Ταϊλανδοί» που θα δουλεύουμε σ’ αυτές τις εγκαταστάσεις τουρισμού. Πρέπει να επισημάνουμε ότι ο τουρισμός έχει πολλά χαρακτηριστικά. Και οι χώρες της Αφρικής έχουν τουρισμό αλλά πρέπει να βλέπουμε πώς δουλεύουν εκεί πέρα οι εργαζόμενοι.
Και το ΚΚΕ βάζει πολλά θεωρητικά στοιχεία για την ΕΕ και το χρέος. Εμάς αυτό που μας διαφοροποιεί είναι ότι ψάχνουμε έναν βηματισμό που θα μας πάει από το σήμερα στο αύριο και από το αύριο στο μεθαύριο. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε, θέλουμε ένα δικό μας νόμισμα και μια δική μας παραγωγή.
Κ.Μ.: Όταν μιλάμε για έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτό συνδέεται άμεσα και με το τι μπορεί να παράξει η Ελλάδα και με το πώς επιβάλλονται συγκεκριμένες πολιτικές στον αγροτικό τομέα, στο χώρο της βιοτεχνίας, της φαρμακοβιομηχανίας κ.λπ. Υπάρχουν μια σειρά από αποφάσεις, που ορίζουν τι θα παράξει κάθε χώρα στο πλαίσιο της ΕΕ, και υπό αυτό το πρίσμα μια αποδέσμευση θα ανοίξει νέους δρόμους. Δεν είμαστε και με την άποψη που λέει ότι θα απομονωθούμε ως οικονομία αλλά θέλουμε να ξεσπάσει ένας αγώνας που θα βρει συμμάχους και στην Ιταλία και στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, ακόμα και στην Αίγυπτο και στην Τυνησία. Έτσι ονειρευόμαστε μια οικονομία που θα παράγει προϊόντα από το λαό για το λαό. Μπορεί να μοιάζει δύσκολο αλλά αν αποδεχτούμε ότι δεν είναι εφικτό, το μόνο μέλλον που έχουμε μπροστά μας είναι αυτό της βαρβαρότητας. Ιστορικά αυτό είναι εφικτό, αφού ήταν εφικτό και για τους δούλους επί φεουδαρχίας να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, όπως εφικτή στάθηκε και η μετάβαση στην αστική δημοκρατία. Σήμερα είναι ευκαιρία να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα.

«Στις πλατείες εκπαιδεύτηκε ο κόσμος να ακούει, να συζητάει, να διαφωνεί, να συνθέτει και να προχωράει μπροστά»

ΠτΘ: Πιστεύετε λοιπόν ότι σταδιακά, μέσα από τέτοιου είδους αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, αλλάζουμε πολιτική κουλτούρα;
Ι.Τ.: Στους συλλογικούς χώρους και στα σωματεία, οι εκπρόσωποι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, συνεχίζουν να κάνουν την ίδια κάθε φορά κουβέντα, πράγμα το οποίο απωθεί τους εργαζόμενους από το να συμμετέχουν στις συλλογικές διαδικασίες, καθώς λείπει η ουσία. Γι’ αυτό και οι πλατείες είναι ένα συνολικό βίωμα όλης της Ελλάδας, εκεί υπήρχε ένα δια ταύτα και μια εκπαίδευση του κόσμου, να ακούει, να συζητάει, να διαφωνεί, να συνθέτει και να προχωράει μπροστά.
Κ.Μ.: Δυστυχώς για τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τη Χρυσή Αυγή που λένε ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε μέσα από συλλογικές διαδικασίες γιατί ο άνθρωπος έχει το γονίδιο του εγωισμού και της εγωπάθειας, τέτοιο γονίδιο δεν έχει βρεθεί. Απλά έχουμε όλοι μεγαλώσει μέσα σε μια καπιταλιστική κοινωνία, η οποία πρεσβεύει συγκεκριμένα ήθη και κάτω από αυτό το πρίσμα συζητάμε και αποφασίζουμε.
Ι.Τ.: Παράλληλα με τη θεωρία του γονιδίου υπάρχει και η λογική που λέει ότι ο φασισμός είναι κάτι από έναν ξένο κόσμο, ένας ιός που τον κόλλησαν κάποιοι. Η λογική ότι κάποιοι μπορούν, κάποιοι όχι είναι αλληλένδετη με το φασισμό και αναπαράγεται και από την κυβέρνηση και από τα ΜΜΕ. Πρόκειται για μια λογική διακρίσεων και απόκρυψης του ουσιαστικού.

Νέοι, γυναίκες και εργαζόμενοι για την «Ανταρσία στην ΑΜΘ»

ΠτΘ: Το εντυπωσιακό με το ψηφοδέλτιό σας είναι πρώτον ότι είστε νέοι, δεύτερον ότι είστε πτυχιούχοι εργαζόμενοι τάξεων στην κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας όπως έλεγαν παλιά, πχ. εσείς οι δύο είστε γιατροί. Τρίτον είστε αντικαπιταλιστική αριστερά,- παλιότερα η αριστερά ήταν μόνον αντικαπιταλιστική- και τα εργαλεία σας είναι μαρξιστικά, ήτοι από πολλούς κάτι που ορμάται από το παρελθόν. Τέταρτον στο ψηφοδέλτιό σας έχετε πολλές γυναίκες. Τόσες πολλές ανατροπές συγκεντρωμένες σε μια πολιτική κίνηση πώς γίνεται;
Κ.Μ.: Είναι τιμή μας που έχουμε 25 γυναίκες στο ψηφοδέλτιο σε σύνολο 57 υποψηφίων, όπως και το ότι εκπροσωπούμαστε κυρίως από νέους εργαζόμενους. Είμαστε η νέα γενιά, η οποία αυτή τη στιγμή βάλλεται περισσότερο από τις υπόλοιπες ηλικιακές ομάδες. Από αυτή την άποψη έχουμε και μεγαλύτερη επαφή με τα προβλήματα που βιώνει αυτή τη στιγμή ο νέος εργαζόμενος και μέσω της προσπάθειάς μας, ελπίζουμε αυτό να γίνει άμεσα ένα σύντομο ανέκδοτο.

«Γνωστοί στον κόσμο μέσα από τους εργασιακούς χώρους και τους αγώνες»

ΠτΘ: Μήπως την επόμενη φορά θα έχετε στις εκλογές ως αντικαπιταλιστική αριστερά και ψηφοδέλτιο για το Δήμο; Κι ακόμη, αφού σ’ αυτές συμμετέχετε μόνον στις περιφερειακές με ποιους τρόπους προσπαθείτε να γνωστοποιήσετε το ψηφοδέλτιό σας στον κόσμο;
Κ.Μ.: Θα θέλαμε να συμμετέχουμε και στις δημοτικές εκλογές αλλά είναι πολύ σημαντικό το οικονομικό ζήτημα, καθώς δεν λαμβάνουμε καμία χρηματοδότηση και, αυτή τη στιγμή, δεν μπορούμε να σηκώσουμε και αυτό το βάρος. Κατά τα άλλα, προσπαθούμε να γίνουμε γνωστοί στο κόσμο μέσα από τους εργασιακούς χώρους και τους αγώνες, από τις εκδηλώσεις που κάνουμε, και ενόψει εκλογών κάθε απόγευμα από τις 7 μέχρι τις 9 θα είμαστε στο τραπεζάκι μας στην πλατεία Ειρήνης.

Συνέντευξη: Νατάσσα Βαφειάδη, Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη  

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.