Δροσερο Ξανθης: «Ζωη σαν στην… Αφρικη»

Αποφορτισµένη πια σε µεγάλο βαθµό από την ψυχολογική ένταση, που της προκάλεσε όλος ο θόρυβος που ανέκυψε γύρω από το όνοµά της τις πρώτες µέρες της τρέχουσας εβδοµάδας, η Σαµπιχά Σουλεϊµάν επικεντρώνει ξανά στη βασική προτεραιότητα, στην οποία έχει αφιερωθεί εδώ και 9 χρόνια, στην υποστήριξη του έργου του Συλλόγου «Ελπίδα», που είχε ιδρύσει µε άλλες 20 γυναίκες του Δροσερού. Στη συνέντευξη, που δέχτηκε να παραχωρήσει στον «ΠτΘ» και στον δηµοσιογράφο Δάµωνα Δαµιανό για λογαριασµό της εφηµερίδας «Τα Νέα», τα γεγονότα των τελευταίων ηµερών και οι προεκτάσεις τους, όπως αυτές απασχόλησαν έντονα την κοινή γνώµη στο πανελλήνιο, πέρασαν σε δεύτερη µοίρα. Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκε η γενεσιουργός αιτία της απόφασης της κ. Σουλεϊµάν για ανάµειξη µε την πολιτική, που ήταν η εσωτερική της ανάγκη να συνδράµει ενεργά ώστε να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης της µικρής κοινωνίας στην οποία ζει. Μιας κοινωνίας που βρίσκεται στο περιθώριο της κοινωνικής και οικονοµικής ζωής της Ξάνθης, παρότι απέχει ελάχιστα από το κέντρο της πόλης, µιας κοινωνίας που στερείται βασικές δοµές και παροχές, µιας κοινωνίας που υφίσταται την εξαθλίωση, ενώ γίνεται αντικείµενο ρατσισµού και προκατάληψης. «Μας έχουν σαν Αφρική», ήταν το χαρακτηριστικό της σχόλιο, «και γι’ αυτό και δέχτηκα την πρόταση, αν και ουδέποτε στη ζωή µου δε δεχόµουν να µπω σε ψηφοδέλτιο». 

Αυτής της κοινωνίας την µοίρα ξεκίνησε για να αλλάξει το 2006 µε τη δηµιουργία του Συλλόγου «Ελπίδα». Πολύ νωρίτερα δε, είχε προσπαθήσει να αλλάξει τη δική της µοίρα, διεκδικώντας ένα δικαίωµα για τους περισσότερους αυτονόητο στη σύγχρονη Ελλάδα, το δικαίωµα στην παιδεία. Το πάθος και το µεράκι της να πάει σε δηµόσιο σχολείο, για να διεκδικήσει ίσους όρους και ευκαιρίες στη ζωή, σαν τους ανθρώπους που έβλεπε µικρή στα περιοδικά, δυστυχώς δεν άργησαν να µετατραπούν σε απογοήτευση. Η πρώτη κλειστή πόρτα, που βρήκε µπροστά της, ήταν από το δηµόσιο δηµοτικό σχολείο της Ξάνθης, όταν επιχείρησε να εγγραφεί µαζί µε την αδερφή της, συνοδεία της µητέρας της. Η εναλλακτική της επιλογή, για να καταφέρει να µορφωθεί, ήταν να εγγραφεί σε µειονοτικό σχολείο της Ξάνθης, όπου αγνοώντας τελείως την τουρκική γλώσσα απέσπασε τραυµατικές εµπειρίες, αφού όχι µόνο έζησε τον ρατσισµό από συµµαθητές και δασκάλους, αλλά έπεσε και θύµα βίας από µεγαλύτερους συµµαθητές της.

Αυτές ακριβώς τις τραυµατικές εµπειρίες και κυρίως η κατανόηση της ανάγκης των παιδιών Ροµά να διεκδικήσουν ίσες ευκαιρίες µε τα υπόλοιπα παιδιά, ήταν και το κίνητρο που την οδήγησε το 2006 να προχωρήσει στην ίδρυση του Συλλόγου «Ελπίδα». «Όταν ένα παιδί βιώνει αρκετά πράγµατα στην παιδική ηλικία, αλλά βγαίνοντας έξω βλέπει πώς είναι οι µη Ροµά», εξήγησε, «αναρωτιέται γιατί οι Ροµά είναι έτσι;». «Αυτό πάντα ήταν στο µυαλό της Σαµπιχά», επισηµαίνει, «το «τι φταίει;», «γιατί δεν αλλάζουµε;»».

«Δεν έχει κανείς ολοκληρωµένο όραµα για την κοινωνική ένταξη των Ροµά»

Η εξήγηση που δίνει είναι ότι αφενός υπάρχει πολύ µεγάλος ρατσισµός απέναντι στους Ροµά κι αφετέρου ότι ουδέποτε υπήρξε από τον οποιοδήποτε ολοκληρωµένο σχέδιο, ολοκληρωµένο όραµα για την κοινωνική ένταξη αυτών των ανθρώπων. «Δεν έχει κανείς συνεχή συνεργασία µε τους Ροµά», διαπιστώνει µε παράπονο, «και δεν έχει και το όραµα ότι «εγώ θα ξεκινήσω ένα πράγµα, αλλά θα το φτάσω στο τέλος», ότι «θα ασχοληθώ µε ένα πρόγραµµα, που θα έχει διάρκεια δέκα χρόνια, αλλά µε αυτό θα καταφέρω όλα τα παιδιά να είναι µέσα στο σχολείο»». «Έρχονται για παράδειγµα φοιτητές να κάνουν µια πρακτική 6 µηνών», εξηγεί, «αλλά µετά από την πρακτική κάθε κοπέλα και κάθε φοιτητής τι κάνει…; Στεναχωριούνται τα παιδιά µας. Και γιατί στεναχωριούνται; Γιατί συνηθίζουν σε κάτι και µετά αυτόµατα αυτό σταµατάει. Δεν έχουν λοιπόν ένα ολοκληρωµένο όραµα για τους Ροµά».

«Εµείς θέλουµε ό,τι δεν υπάρχει να προσπαθήσουµε να το προσφέρουµε και ό,τι υπάρχει να το βοηθήσουµε να προχωρήσει»

Το εγχείρηµα της ίδιας και των γυναικών, που πλαισίωσαν την όλη προσπάθεια του Συλλόγου «Ελπίδα», αποσκοπούσε όχι στο να υποκαταστήσει ο Σύλλογος, αλλά να στηρίξει τις όποιες δοµές υπήρχαν ή να καλύψει τα κενά, όπου τέτοια εντοπίζονταν. «Εµείς θέλουµε ό,τι δεν υπάρχει να προσπαθήσουµε να το προσφέρουµε», ξεκαθαρίζει, «και ό,τι υπάρχει να το βοηθήσουµε να προχωρήσει». Με αυτά τα λόγια δίνει απάντηση σε όσους πολέµησαν πρωτοβουλίες του Συλλόγου, όπως για παράδειγµα τη δηµιουργία χώρου για φιλοξενία παιδιών προνηπιακής ηλικίας στον οικισµό του Δροσερού. Μάλιστα, ο συγκεκριµένος χώρο απειλήθηκε µε κλείσιµο, µε το αιτιολογικό ότι δε διαθέτει πολεοδοµική άδεια. «Οι τοπικοί άρχοντες θα µου άρεσε να πολεµήσουν την «Ελπίδα» αν είχαν αυτοί πέντε παιδικούς σταθµούς», σηµειώνει η κ. Σουλεϊµάν. «Προτείνω στον δήµαρχο ή στον αυριανό δήµαρχο να φτιάξουν 5 παιδικούς σταθµούς», συνεχίζει, «και εγώ θα πάω εθελόντρια από σπίτι σε σπίτι για να πάρω τα παιδιά και να τους βοηθήσω. Αλλά να υπάρχουν. Γιατί άλλο είναι να µην υπάρχει καθόλου και άλλο όταν γίνεται από τις ίδιες τις µαµάδες να ζητάς άδεια…»

«Προσπαθούµε τα παιδιά να µπουν την κοινωνία της Ξάνθης πολύ πιο ισότιµα, να µπορούν να σταθούνε»

Για τη διαδροµή αυτών των 9 ετών, όπου δόθηκε ιδιαίτερη έµφαση στην εκπαίδευση των παιδιών, αλλά και στη συνδροµή των γυναικών του Δροσερού σε διάφορα προβλήµατα που αντιµετωπίζουν, η κ. Σαµπιχά δηλώνει απόλυτα ικανοποιηµένη, διαπιστώνοντας ότι η δράση της «Ελπίδας» φέρνει αποτελέσµατα. Ενδεικτικά, το 2006 στο δηµόσιο σχολείο φοιτούσαν 90 παιδιά, όπως υπενθύµισε, και σε έναν χρόνο φοιτούσαν 800. Όσο συρρικνώνονται οι οικονοµικοί πόροι, όµως, οι οποίοι προέρχονται από ευρωπαϊκά προγράµµατα, αλλά και από το Ίδρυµα Νιάρχου, δυστυχώς παρατηρείται αυξητική τάση στη σχολική διαρροή στο Δροσερό. Για την επόµενη σχολική χρονιά ο Σύλλογος βρίσκεται εν αναµονή έγκρισης χρηµατοδότησης για το χώρο φιλοξενίας προνηπίων, τα οποία παίρνουν τα απαραίτητα στοιχειώδη εφόδια, ώστε να φοιτήσουν στα δηµόσια σχολεία. Η αναµενόµενη χρηµατοδότηση θα αφορά στη φιλοξενία 110 παιδιών, τη στιγµή όµως που υπάρχει ανάγκη για φιλοξενία πολύ περισσότερων. Υπενθυµίζεται ότι ο πληθυσµός του Δροσερού ξεπερνάει τους 5000 κατοίκους, ενώ τα ανήλικα παιδιά υπολογίζονται σε 2000. «Προσπαθούµε αυτά τα παιδιά να µπουν στην κοινωνία της Ξάνθης πολύ πιο ισότιµα, να µπορούν να σταθούνε», υπογραµµίζει η κ. Σουλεϊµάν. «Εµείς όµως για να τα φτάσουµε στο λύκειο, που δεν υπήρχε καν γυµνάσιο το 2006», συνεχίζει, «από πολλές πλευρές αδικηθήκαµε και πολεµηθήκαµε». «Και αρκετοί φοιτητές και εθελοντές αδικούνται όταν πετάνε τη λάσπη στη Σαµπιχά», επισηµαίνει, «γιατί είναι σα να ακυρώνουν τα πάντα και τους πάντες».

Απαντήσεις στα περί σχέσεων µε ακροδεξιά

Μοιραία η συζήτηση δεν περιορίστηκε στα της δράσης του Συλλόγου «Ελπίδα» και στα προβλήµατα, που αντιµετωπίζει ο οικισµός του Δροσερού, αλλά επεκτάθηκε και άγγιξε πτυχές της πρόσφατης υπόθεσης, η οποία ξεκίνησε µε την είσοδό της κ. Σουλεϊµάν στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, πήρε πανελλαδικές διαστάσεις µε την απόφαση για την αποποµπή της, ενώ έγινε αντικείµενο πολυπρισµατικού σχολιασµού, που περιλάµβανε στοχοποίηση και της ίδιας, ταυτίζοντάς µε την ακροδεξιά. Ως προς το τελευταίο, ασφαλώς αποποιήθηκε τα όσα της καταλογίστηκαν τις τελευταίες ηµέρες, ότι έχει σχέσεις µε το «Δίκτυο 21», τον εργολάβο κ. Πρόδροµο Εµφιετζόγλου, την Χρυσή Αυγή κ.α. Μάλιστα, µε περίσσιο αυθορµητισµό, ακούγοντας για το «Δίκτυο 21» αποκρίθηκε «αυτό πάλι τι είναι ρε παιδιά;», ενώ για τον Εµφιετζόγλου τόνισε κατηγορηµατικά ότι ουδέποτε είχε σχέσεις µαζί του, σηµειώνοντας χαρακτηριστικά «ούτε σε ένα τραπέζι έχω καθίσει ποτέ µαζί του».

«Εγώ δεν έχω λερωµένη τη φωλιά µου, από 4 άτοµα εγώ κατηγορούµαι, όχι από τα κεντρικά»

Τα παραπάνω και οι όποιες άλλες µοµφές αποδίδονται στο πρόσωπό της εκτίµησε ότι είναι λάσπη, που εκπορεύεται από συγκεκριµένα άτοµα τοπικά στη Θράκη, απλά για να δικαιολογήσουν τη στάση τους απέναντί της, «για να κρατηθούν από κάπου», όπως σηµείωσε. «Εγώ δεν έχω λερωµένη τη φωλιά µου», ξεκαθάρισε, επισηµαίνοντας ότι «από 4 άτοµα εγώ κατηγορούµαι, όχι από τα κεντρικά».

«Δεν έχω παράπονο από τα κεντρικά, ίσως και να τον ψηφίσω τον Τσίπρα!»

Με αφορµή αυτόν τον διαχωρισµό, η συζήτηση αναπόφευκτα µεταβαίνει στο χρονικό της συµφωνίας της µε τον ΣΥΡΙΖΑ για να είναι υποψήφια, στο ξεκίνηµα δηλαδή µιας απροσδόκητης τότε περιπέτειας, στοιχεία από την οποία φιλοξενήσαµε και στο χθεσινό µας φύλλο. Η κ. Σουλεϊµάν αποκάλυψε ότι από τα κεντρικά του κόµµατος της έγινε η αρχική πρόταση, ενώ περιέγραψε την πρώτη της επίσκεψη στην Κουµουνδούρου και τη συνάντησή της µε τον Γραµµατέα της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Δηµήτρη Βίτσα. Περιγράφοντας µια πολύ θερµή υποδοχή εκ µέρους του κ. Βίτσα και των συνεργατών του, αλλά και ένα έκδηλο ενδιαφέρον για τη ζωή και τη δράση της, η κ. Σουλεϊµάν ξεκαθάρισε ότι δεν έχει κανένα παράπονο από τον κεντρικό ΣΥΡΙΖΑ, διατυπώνοντας την άποψη ότι στελέχη από τη Θράκη έστειλαν εκεί λάθος µηνύµατα στη συνέχεια. «Δεν έχω παράπονο από τα κεντρικά, θα πάω να πιω και καφέ µαζί τους», σηµείωσε, για να προσθέσει χαρακτηριστικά «ίσως και να τον ψηφίσω τον Τσίπρα, ίσως…». «Το παράπονό µου είναι για εδώ στη Θράκη και για το τι µήνυµα πέρασαν εκεί», αντέτεινε, αναρωτώµενη «αυτοί όµως τι ρόλο παίζουνε;».

Οι κάτοικοι του Δροσερού θύματα διάσπασης και αποδυνάμωσης της φωνής τους
Σαµπιχά Σουλεϊµάν «Αυτοί κάνουν αγώνα µόνο µε χρήµατα, δεν εµπιστεύονται τον εαυτό τους;»

Το γεγονός ότι οι κάτοικοι του Δροσερού ζουν στην περιθωριοποίηση, στερούµενοι στοιχειώδεις δοµές και παροχές, όπως η αστική συγκοινωνία, δεν είναι τυχαίο. Σε αυτό συµβάλλει το φαινόµενο της έλλειψης συνοχής και αλληλεγγύης µεταξύ των κατοίκων του. Το φαινόµενο αυτό γίνεται περισσότερο εµφανές σε κάθε εκλογική περίοδο, που αναλογικά µε τον πληθυσµό του θα περίµενε κανείς να στέλνει στο δηµοτικό συµβούλιο της Ξάνθης ικανό αριθµό αντιπροσώπων του, για να έχει φωνή και να αξιώνει λύσεις των προβληµάτων. Αναγνωρίζοντας τα παραπάνω, ο κ. Σιαµπετήν Τοσούνογλου, κάτοικος και παλιός πολιτευτής του Δροσερού, διαπιστώνει ότι εντέχνως διασπάται ο οικισµός από τους τοπικούς άρχοντες, οι οποίοι βάζουν 5-6 άτοµα υποψήφιους σε κάθε συνδυασµό, γιατί δεν θέλουν να βγει ούτε ένας δηµοτικός σύµβουλος. Σε αυτό βέβαια συµβάλλει και η εξαγορά των ψήφων των κατοίκων, ένα φαινόµενο επίσης συχνό, που εγκλωβίζει τους κατοίκους στην αδυναµία να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους, αποκτώντας φωνή στα συλλογικά όργανα. «Αυτοί κάνουν αγώνα µόνο µε χρήµατα, δεν εµπιστεύονται τον εαυτό τους;», αναρωτήθηκε µε νόηµα η κ. Σουλεϊµάν, παρατηρώντας ότι αν είναι µια φορά αναξιοπρεπής η στάση των άπορων και συχνά εξαθλιωµένων Ροµά, για τους υποψήφιους είναι υπέρµετρα περισσότερο.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.