Σπυρος Δανελλης, Eυρωβουλευτης ΠΑΣΟΚ «Ολα δειχνουν οτι οι Ελληνες θα ειμαστε οι πρωτοι που θα στειλουμε στο Ευρωπαικο Κοινοβουλιο νεοναζι ευρωβουλευτες»

Ένα από τα θέματα που είδε το φως της δημοσιότητας λίγες ημέρες πριν το τέλος του 2013 αφορούσε στην έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με το έργο της διεθνούς τρόικας των πιστωτών (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Επιτροπή), ένα πόρισμα «κόλαφος» όπως χαρακτηρίστηκε από την πλειοψηφία των εγχώριων ΜΜΕ, καθώς σύμφωνα με το προσχέδιο του πορίσματος η τρόικα χρεώνεται λάθη και δυσλειτουργίες και τελικά σοβαρές αστοχίες όπως η βαθιά ύφεση, η μεγάλη άνοδος της ανεργίας και η αύξηση του δημοσίου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ παρά τη δημοσιονομική προσαρμογή, ενώ συστήνεται και η δημιουργία Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου (με στόχο την σταδιακή αποχώρηση του ΔΝΤ) και την αλλαγή των διαδικασιών λήψης αποφάσεων από το Eurogroup.

Με αφορμή το πόρισμα αυτό, η Νατάσσα Βαφειάδου και ο Νίκος Βαβατσικλής συνομίλησαν στην εκπομπή «Με το Ν και με το Β» με τον Eυρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ κ. Σπύρο Δανέλλη, σχολιάζοντας το συγκεκριμένο προσχέδιο, τις επερχόμενες ευρωεκλογές αλλά και τη δυνατότητα σύνδεσης τουρισμού και αγροτικής παραγωγής.

Σπύρος Δανέλλης όμως….

«Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξ αρχής στη μεγάλη του πλειοψηφία διαφωνούσε και με τη μεθοδολογία αντιμετώπισης της κρίσης και με τη λειτουργία της τρόικα»

ΠτΘ: κ. Δανέλλη λίγες ημέρες πριν είδε το φως της δημοσιότητας η έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με το έργο της διεθνούς τρόικας των πιστωτών, στο οποίο γίνεται η διαπίστωση των λαθών και των δυσλειτουργιών της τρόικας, αλλά και σοβαρών αστοχιών που οδήγησαν σε βαθιά ύφεση τα κράτη τα οποία υιοθέτησαν τα προγράμματά της μεταξύ των οποίων και η χώρα μας. Σας βρίσκει σύμφωνο;
Σ.Δ.: Αυτό που είδε το φως της δημοσιότητας, είναι το σχέδιο της προκαταρκτικής έκθεσης της ομάδας, που ανέλαβε μετά από απόφαση της επιτροπής οικονομικών και νομισματικών υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, να συντάξει μία έκθεση η οποία να υιοθετηθεί τελικά από την Ολομέλεια του Κοινοβουλίου τους προσεχείς μήνες, και πριν τη λήξη της δικής μας θητείας, και η οποία έκθεση θα εκφράζει την αντίληψη του Κοινοβουλίου σε σχέση με τον τρόπο και την ουσία της δουλειάς της τρόικας. Η εμπλοκή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στα της Ε.Ε. και μάλιστα στα του στενού πυρήνα της Ε.Ε., δεν έγινε εξ αρχής θετικά αποδεκτή από έναν πολύ μεγάλο αριθμό μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κυρίως των ομάδων των χαρακτηριζομένων ως προοδευτικών και πιο ευρωπαϊστικών, με τη λογική ότι εδώ έχουμε άλλες πραγματικότητες, άλλη λειτουργία θεσμών, θα πρέπει να μπορούμε να διαχειριστούμε τα του οίκου μας μόνοι μας, με τις δικές μας αρχές και τους δικούς μας κώδικες.

«Η Ευρώπη είναι ένας υπερεθνικός οργανισμός που δεν μπορεί στοιχειωδώς να διαχειριστεί μία οικονομική κρίση»

ΠτΘ: Αυτή η συνειδητοποίηση δεν νομίζετε ότι καθυστέρησε λίγο;
Σ.Δ.: Έχουμε μία μεγάλη καθυστέρηση αντίδρασης στη συνειδητοποίηση της κρίσης από πλευράς Ε.Ε. και αυτό έκανε την κρίση να γίνει πολύ πιο έντονη με πολύ πιο επώδυνα μέτρα για τις χώρες οι οποίες κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν αυτή τη πολύ μεγάλη κρίση με διαφορετική ένταση. Να θυμίσω, επειδή δεν είναι τίποτα τυχαίο, ότι ήταν πολιτική επιλογή των προηγούμενων χρόνων, η ΟΝΕ, η οικονομική και νομισματική ενοποίηση, ουσιαστικά να προχωρήσει πολύ γρήγορα στο δεύτερο σκέλος της, στη νομισματική ενοποίηση και να έχουμε το κοινό νόμισμα, αλλά υπήρχαν έντονες αντιρρήσεις και επί της ουσίας άρνηση, να προχωρήσουμε σε κοινές οικονομικές πολιτικές. Αυτό δεν είναι αναγκαίο να είσαι οικονομολόγος για να αντιληφθείς ότι δεν θα είχε μακριά πορεία, γιατί αν δεν έχεις κοινές οικονομικές πολιτικές, κοινά οικονομικά εργαλεία, κοινή οικονομική διακυβέρνηση δεν μπορείς να διαχειριστείς ένα ενιαίο νόμισμα. Έτσι λοιπόν φτάσαμε σε αυτή τη τεράστια κρίση, χωρίς να μπορούμε να έχουμε ούτε πρόβλεψη και άρα και έγκαιρη αντίδραση αλλά ούτε και εκ των υστέρων δράση, με αποτέλεσμα βεβαίως την επιδείνωση αλλά και τη συνειδητοποίηση όχι μόνο από πλευράς Ευρωπαίων πολιτών αλλά και παγκοσμίως της πραγματικότητας ότι η Ευρώπη είναι ένας γίγαντας με ξύλινα πόδια, ένας οργανισμός υπερεθνικός αυτής της σπουδαιότητας και ισχύος που όμως δεν μπορεί στοιχειωδώς να διαχειριστεί μία οικονομική κρίση η οποία διογκώνεται συνεχώς και η οποία από εκεί που ξεκίνησε, τις Η.Π.Α. δηλαδή, πολύ γρήγορα μαζεύτηκε και ελέγχθηκε.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξ αρχής στη μεγάλη του πλειοψηφία διαφωνούσε, όχι απλά με τη μεθοδολογία αντιμετώπισης της κρίσης αλλά και τη λειτουργία της τρόικα, θεωρώντας ότι αυτή δεν έχει στη λειτουργία της μία δημοκρατική νομιμοποίηση, διότι δεν λειτουργεί διαφανώς όπως απαιτούν οι κανόνες δημοκρατικής λειτουργίας της Ε.Ε., δεν απολογείται, δεν ελέγχεται και άρα δεν εκτιμάται η δουλειά η οποία κάνει με τρόπο δημοκρατικό και διαφανή. Δεν νομιμοποιείται μέσα από τις λειτουργίες του μόνου δημοκρατικά νομιμοποιημένου σώματος εκπροσώπων των ευρωπαϊκών κοινωνιών που είναι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Διαφωνούσαμε βεβαίως και στη φιλοσοφία του τρόπου αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης. Θεωρούσαμε δηλαδή ότι η δημοσιονομική εξυγίανση, που βεβαίως είναι απαραίτητη- δεν μπορείς να καταναλώνεις περισσότερα από αυτά που παράγεις, δεν μπορείς να διαιωνίζεις τη λειτουργία ενός σπάταλου και αναποτελεσματικού κράτους- είναι ένας αγώνας αντοχών, είναι ένας μαραθώνιος και δεν είναι αυτοσκοπός, πρέπει να συνοδεύεται από αναπτυξιακές πολιτικές. Εμείς εδώ είδαμε ότι η κυρίαρχη αντίληψη, ήταν η αντίληψη η γερμανική και επίσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και ως εκ τούτου οι προτάσεις οι οποίες υλοποιήθηκαν σε όλες τις χώρες που δέχθηκαν τα προγράμματα της τρόικα ήταν πάνω σε μία λογική ότι η δημοσιονομική εξυγίανση πρέπει να γίνει μέσα σε έναν αγώνα υπερταχύτητας, πράγμα που δημιούργησε βεβαίως άλλα παρεπόμενα και όλες αυτές τις στρεβλώσεις τις οποίες βιώνουμε. Αποξήραναν ουσιαστικά την ελληνική οικονομία, διέλυσαν την κοινωνία, γιατί το τεράστιο πρόβλημα της ανεργίας είναι αυτό που ταλανίζει την Ευρώπη και είναι το πρώτο πρόβλημα προς αντιμετώπιση, και βεβαίως μηδένισαν τη φοροδοτική δυνατότητα στους πολίτες προκειμένου να ενισχύσουν τα εθνικά ταμεία και να βάλουν μπροστά τις διαδικασίες μείωσης του χρέους και των ελλειμμάτων.
Για όλους αυτούς του λόγους λοιπόν εμείς ως Ευρωκοινοβούλιο κάναμε άλλες συγκροτημένες οικονομικές προτάσεις μεταρρυθμίσεων, νέας λειτουργίας διαφόρων θεσμών, τις οποίες έχουμε ολοκληρώσει και έχουμε καταθέσει στο συμβούλιο, πλην όμως το συμβούλιο, του οποίου βέβαια στη διακριτική ευχέρεια είναι να υιοθετήσει τέτοιου είδους προτάσεις, επιμένει στη δική του λογική προσέγγισης- αντιμετώπισης της κρίσης.

«Στις Ευρωεκλογές, ψηφίζουμε ξεχνώντας το πραγματικό διακύβευμα»

ΠτΘ: Σε λιγότερο από πέντε μήνες έχουμε ευρωεκλογές. Ποιο είναι το δίλημμα των επερχόμενων εκλογών; Οι Έλληνες θα πάνε να ψηφίσουν με τα πραγματικά διλήμματα που θα τους θέσουν τα κόμματα ή θα παν να ρίξουν για ακόμα μία φορά μια ψήφο διαμαρτυρίας;
Σ.Δ.: Δυστυχώς αυτή είναι μία πολύ πονεμένη ιστορία και αναφέρεστε στην καρδιά του ζητήματος, γιατί το θέμα είναι τι κάνουμε παρακάτω και πώς αντιμετωπίζουμε τη σημερινή πραγματικότητα. Είθισται οι Έλληνες πολίτες, όπως συμβαίνει και σε πολλές άλλες χώρες, να ξεχνούν την ιδιότητά τους τη δεύτερη, αυτή του Ευρωπαίου πολίτη και έχουμε συνηθίσει να ψηφίζουμε στις Ευρωεκλογές, με το μάτι και το νου στην εσωτερική πολιτική, ξεχνώντας το πραγματικό διακύβευμα, το οποίο είναι το πώς εξελίσσεται η κοινοτική ζωή, γιατί ξεχνάμε το 70-75% των αποφάσεων που λαμβάνονται για την καθημερινότητα μίας χώρας, λαμβάνονται κεντρικά, ευρωπαϊκά. Τώρα, ιδιαίτερα σε αυτή τη συγκυρία της οικονομικής κρίσης, δυστυχώς ο Έλληνας και οι λοιποί Ευρωπαίοι πολίτες δεν αντιλαμβάνονται ότι την ευθύνη της διαχείρισης της κρίσης αλλά και το πώς φτάσαμε στην κρίση δεν την έχει η Ευρώπη αλλά οι εθνικές κυβερνήσεις, διότι και σήμερα μέσα στο διακυβερνητικό σύστημα της Ε.Ε. οι κυβερνήσεις είναι αυτές που παίρνουν τις αποφάσεις, και δυστυχώς θα πάνε με οργή, σε απόγνωση οι περισσότεροι, έχοντας την επιθυμία να τιμωρήσουν ένα άδικό σύστημα. Θεωρώ λοιπόν ότι θα ψηφίσουν με αρνητική ψήφο για την ανάδειξη της νέας σύνθεσης του Ευρωκοινοβουλίου, θεωρώντας ότι έτσι τιμωρούν ή στέλνουν το μήνυμά τους προς την Ευρώπη. Αυτή είναι μία μεγάλη παγίδα και ένα τεράστιο λάθος, γιατί ο μόνος θεσμός στην Ευρωπαϊκή πραγματικότητα που στάθηκε όλα αυτά τα χρόνια δίπλα στους Ευρωπαίους πολίτες που πλήττονται από τα μέτρα τα οποία λήφθηκαν για την αντιμετώπιση μίας κρίσης που κάνει πολύ πιο επώδυνη την πραγματικότητα, είναι αυτός των εκπροσώπων του, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Και μάλιστα αυτό θα γίνει σε μία κρίσιμη περίοδο που θα έχουμε δραματικές εξελίξεις σε σχέση με την ουσιαστική ενοποίηση πια της Ένωσης, γιατί όλοι συνειδητοποιούν πλέον ότι η Ε.Ε. δεν μπορεί να περπατήσει ως έχει σήμερα. Θα έχουμε δραματικές αλλαγές, θεσμικές, στην Ε.Ε. και εκεί νομίζω ότι η σύνθεση θα είναι εξαιρετικά αρνητική για ό,τι θεωρούμε προοδευτικό, ευρωπαϊστικό και προωθητικό. Να αναφερθώ καταρχήν στη δική μας ιδιαιτερότητα, που όλα δείχνουν ότι οι Έλληνες θα είμαστε οι πρώτοι που θα στείλουμε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο νεοναζί ευρωβουλευτές, ένα ανεξίτηλο στίγμα που θα μένει για τους Έλληνες στην ιστορία, γιατί να θυμίσω εδώ ότι η Ε.Ε. δημιουργήθηκε ακριβώς στον αντίποδα, για να μην ξανακυλιστεί η Ευρώπη στο βούρκο της μισαλλοδοξίας, της αντίληψης της βίας και του μίσους που οι ναζί έφεραν τότε στο αιματοκύλισμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Εμείς θα είμαστε οι πρώτοι, όπως δείχνουν τα πράγματα, που θα στείλουμε τέτοιους ευρωβουλευτές, ωστόσο ελπίζω και εύχομαι έστω και την τελευταία στιγμή αυτό να αλλάξει και οι Έλληνες να ψηφίσουν με πιο καθαρή ματιά και με το χέρι στην καρδιά. Αυτό θα είναι το πιο ακραίο. Βέβαια και το σύνολο των ευρωπαίων θα ψηφίσουν ευρωσκεπτικιστικά ή ευρωαρνητικά κόμματα, για άλλους λόγους αλλά αντίστοιχης φιλοσοφίας και έτσι θα έχουμε μία σύνθεση εξαιρετικά αρνητική, ίσως την πιο αρνητική στην ιστορία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Θα έχουμε μία ενισχυμένη ακροδεξιά ομάδα, πράγμα που δεν υπήρξε μέχρι σήμερα και αυτό θα κοστίσει, γιατί θα είναι πιο δύσκολο να γίνουν οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται προς την προοδευτική κατεύθυνση και την ουσιαστική ενοποίηση της Ευρωπαϊκής πραγματικότητας.

«Η σύνδεση του πρωτογενούς και του τριτογενούς τομέα πρέπει να είναι κοινός μας στόχος»

ΠτΘ: Πρόσφατα ο υπουργός αγροτικής ανάπτυξης ο κ. Τσαυτάρης έκανε λόγο για την ανάγκη σύνδεσης του τουρισμού και της αγροτικής πολιτικής. Θεωρείτε ότι με τη νέα ΚΑΠ η οποία υιοθετήθηκε πριν από λίγο καιρό από την ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, κάτι τέτοιο είναι εφικτό;
Σ.Δ.: Το ότι θα πρέπει να στρίψουμε και να αναδιοργανώσουμε τη γεωργία μας είναι μία πολύ μεγάλη κουβέντα. Νομίζω ότι έπρεπε να είναι κοινός στόχος η σύνδεση του πρωτογενούς τομέα με τον τριτογενή, δηλαδή ο τουρισμός οποίος θα πρέπει να αναβαθμιστεί ποιοτικά και να αποκτήσει εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα τον κάνουν ξεχωριστό και διαφορετικό για να μπορεί να είναι και γοητευτικός και ανταγωνιστικός και βιώσιμος θα πρέπει να έχει ταυτότητα. Ένα από τα χαρακτηριστικά που δίνουν σήμερα αυτή τη μοναδικότητα και την ταυτότητα σε ένα τουριστικό προϊόν είναι τα τοπικά προϊόντα, τα αγροτοδιατροφικά. Ένας τουρίστας ενός τόπου ό,τι και να κάνει, από φυσιολατρικό τουρισμό μέχρι αναψυχής, μέχρι ιατρικό ή οτιδήποτε άλλο, αυτό που έχει ως κοινό στοιχείο είναι η διατροφή του. Η τοπική κουζίνα, η τοπική ιδιαιτερότητα, τα τοπικά προϊόντα, είναι τα στοιχεία εκείνα που δίνουν τη μοναδικότητα, την ταυτότητα, που έχει ανάγκη η τουριστική αγορά και βεβαίως η αγροτική αγορά. Θα πρέπει να ταυτίσουμε λοιπόν τον τουρισμό μας με τα προϊόντα που παράγει ο τόπος μας. Είναι προς αμοιβαίο όφελος, θα προσδώσει αμοιβαία αξία και όσο γρηγορότερα το καταλάβουμε τόσο καλύτερα για το σύνολο της οικονομίας και των τοπικών οικονομιών. Και να προσθέσω ότι τα αγροτικά μας προϊόντα μπορεί να είναι ποιοτικά ανώτερα από πολλά ομοειδή τους από οπουδήποτε αλλού στο κόσμο και επίσης η ποσότητά τους είναι τέτοια που αν συνδέσουμε τον πρωτογενή τομέα με τον τουριστικό τομέα δεν θα έχουμε και μεγάλη ανάγκη εξαγωγής των προϊόντων μας καθώς ο αριθμός των επισκεπτών μας, που όλα δείχνουν ότι αν κάνουμε την δουλειά μας σωστά θα είναι αυξημένος, είναι ικανός να απορροφά το σύνολο των τοπικών προϊόντων και βέβαια θα είναι ο καλύτερος πρέσβης αυτών προϊόντων αυτών και στις διεθνείς αγορές. Ποιοτική αναβάθμιση λοιπόν, ταυτοποίηση των προϊόντων, τυποποίηση των προϊόντων για να μπορούν να έχουν την ταυτότητα και τη μοναδικότητα έτσι ώστε να έχουν και μία προστιθέμενη αξία που να κάνει βιώσιμη την ενασχόληση του παραγωγού με αυτά και να τα συνδέσουμε με την τουριστική αγορά. Και τέλος θα πρέπει να λειτουργήσει εδώ και η συνεταιριστική ιδέα όσο και αν την τσαλακώσαμε. Συλλογικά να κάνουμε αυτό που δεν μπορούμε να κάνουμε ατομικά, άλλωστε οι ομάδες παραγωγών είναι αυτές που προωθούνται και ενισχύονται και από την νέα ΚΑΠ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.