Γιωργος Πεταλωτης, πρωην υφυπ. Δικαιοσυνης «Ειναι τραγωδια να μην υπαρχουν εναλλακτικες λυσεις στο θεμα της διακυβερνησης της Ευρωπης»

Στο δεύτερο μέρος της συνέντευξης με τον π. υφυπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Πεταλωτή επανέρχεται σήμερα η εφημερίδα. Φιλοξενώντας από την εκπομπή «Με το Ν και με το Β» της Νατάσσας Βαφειάδου και του Νίκου Βαβατσικλή το τμήμα εκείνο της συνομιλίας που ξεκίνησε με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του Χοσέ Θαπατέρα, του πρώην σοσιαλιστή πρωθυπουργού της Ισπανίας, με τίτλο «Εl dilemma-To δίλημμα» και τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη με το ξεκίνημα της οικονομικής κρίσης και την χρεοκοπία της χώρας. Επεκτείνοντας τη συζήτηση στην αλλαγή της φυσιογνωμίας της Ευρώπης της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης που γνωρίζαμε σε Ευρώπη της Μέρκελ, χαρακτηρισμός για τον οποίο ο κ.Πεταλωτής διαφωνεί, επειδή πιστεύει ακόμη στη συνέργια πολιτών και πολιτικών αλλά και στην πολιτική προοπτική της.
Γιώργος Πεταλωτής όμως….

ΠτΘ: κ. Πεταλωτή το 2009 υπήρχε η λεγόμενη Πράσινη Ανάπτυξη, μήπως θα έπρεπε λοιπόν να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας και όχι να ενταχθούμε κατευθείαν στην τρόικα;
Γ.Π.: Αυτό που λέτε είναι μια αντίληψη, υπάρχει όμως και η άλλη σύμφωνα με την οποία μας κατηγορούν ότι αργήσαμε. Θα σας πω αυτά που εγώ έχω προσλάβει, με όσα ήξερα και με όσα μπορούσα να αντιληφθώ, και κυρίως με την επεξεργασία που κάνω εκ των υστέρων. Δεν υπήρχε χρόνος και αυτό ήταν παραπάνω από σαφές. Με την ευκαιρία του βιβλίου του Θαπατέρο, θεωρώ σημαντικό ότι από εδώ και πέρα θα βγαίνουν πολλά στοιχεία και από ηγέτες και από πρόσωπα της πολιτικής, από πρόσωπα που γνώριζαν. Άρα είναι μια ευκαιρία να ξαναδούμε τι κάναμε, τι πήγε καλά, τι θα μπορούσε να γίνει. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρχε χρόνος για να αντιδράσουμε διαφορετικά. Αυτό που ζητούσε ο Παπανδρέου τότε, που ζητούσε η κυβέρνηση, ήταν να μας δοθεί χρόνος για να μη φθάσουμε στο σημείο προσφυγής στο ΔΝΤ ή σε οποιοδήποτε άλλο μηχανισμό στήριξης. Αυτό δεν μας το ενέκρινε η Ευρώπη και δεν ξέρω αν θα μπορούσε να γίνει, όταν πραγματικά οι αγορές εκτροχίαζαν οποιαδήποτε δυνατότητα δανεισμού της χώρας, που ήταν αναγκαία να γίνει. Θέλω να πω ότι αυτά που λέμε σήμερα είναι περισσότερο θεωρητικά. Υπήρχε μια ανάγκη άμεσης αντιμετώπισης της κατάστασης και υπήρχαν και κάποιες επιλογές, όπως το να προσφύγουμε σε ένα μηχανισμό στήριξης, ο οποίος δεν υπήρχε, και προσπαθήσαμε να τον κάνουμε, ή να πτωχεύσουμε ή να επιστρέψουμε στη δραχμή. Όλα αυτά είναι επιλογές νομίζω όμως ότι θα κρίνονται ως προς την αποτελεσματικότητα και την θετικότητα απόφασής τους από εδώ και πέρα και πολύ περισσότερο από ό,τι συζητούσαμε μέχρι σήμερα.

«Πρώτα πρέπει να βλέπουμε τις δικές μας ευθύνες και ποιος έδωσε δικαίωμα στην κ. Μέρκελ να υποκαθιστά μια ολόκληρη Ευρώπη»

ΠτΘ: Σε ό,τι αφορά στο βιβλίο του Θαπατέρο ο συγγραφέας μεταφέρει την σκηνή, από μετάφραση βέβαια και από ανάγνωση αποσπάσματος στον τύπο, σε συγκεκριμένο Eurogroup, όπου η κ. Μέρκελ του λέει ότι δίνει τόσα εκατομμύρια ευρώ για να μπει στο μνημόνιο, όπως το ίδιο έκανε και με τους Ιταλούς. Εκείνο που μας ξαφνιάζει ως πολίτες είναι τι σήμαινε αυτή η κίνηση της Μέρκελ, γιατί εγείρονται ζητήματα τύπου ότι η Ευρώπη δεν ήταν έτοιμη να αντιμετωπίσει το ζήτημα της χρέωσης μιας χώρας του ευρώ., ότι η Ευρώπη δεν αναλαμβάνει την ευθύνη της αργοπορίας της. Αντίθετα βλέπουμε ότι ο αποδιοπομπιαίος τράγος αυτής της υπόθεσης είναι ένας πρωθυπουργός. Μήπως τελικά θα πρέπει οι ευρωπαίοι πολίτες να ενημερωθούν λίγο γρηγορότερα για το ποιο σκηνικό έχει παιχθεί; Και αυτό θα πρέπει να γίνει άμεσα γιατί η Ευρώπη συνεχώς θα συντηρικοποιείται και θα φιλελευθεροποιείται. Αλήθεια αυτήν την Ευρώπη πώς την εισπράττετε;
Γ.Π.: Θέσατε δύο θέματα. Το πρώτο έχει να κάνει με την προχειρότητα των αποφάσεων που λαμβάνονταν από την Ευρώπη και το δεύτερο τον άσχημο τρόπο με τον οποίο η Ευρώπη έχει υποκατασταθεί από ένα μόνο πρόσωπο, την κ. Μέρκελ. Να σημειώσω ότι εγώ είμαι από αυτούς που εναντιώνονται στην δαιμονοποίηση της Μέρκελ, γιατί είμαι της άποψης ότι πρώτα πρέπει να βλέπουμε τις δικές μας ευθύνες και ποιος έδωσε δικαίωμα στην κ. Μέρκελ να υποκαθιστά μια ολόκληρη Ευρώπη. Να διευκρινίσω ότι ο Θαπατέρο μπόρεσε και είπε όχι στο μνημόνιο γιατί η Ισπανία και η Ιταλία χρηματοδοτούνταν ακόμη από τις αγορές, ενώ η Ελλάδα είχε πεταχτεί έξω από αυτές, τα spreads ήταν τελείως απαγορευτικά. Το θέμα όμως που θέτετε και το βάζω και εγώ πλέον είναι ότι η Ευρώπη είναι βαθιά πολιτικά συντηρητική. Το πρόβλημα κατ’ εμέ είναι ότι και η εναλλακτική λύση της σοσιαλδημοκρατίας, που δυστυχώς δεν είναι εναλλακτική, παρά ελάχιστα, και το λέω με λύπη, και ίσως φανώ αιρετικός για το χώρο που ανήκω, όμως αυτή είναι η αλήθεια, ελάχιστα συνεισφέρει σε μια συζήτηση ώστε να αναδειχθούν τα πραγματικά προβλήματα της Ευρώπης και να έχουμε μια αλλαγή στα ευρωπαϊκά πράγματα. Ο κ. Σουλτς, τον οποίο γνώρισα, είναι πλέον συχνός επισκέπτης της χώρας μας, ως υποψήφιος πρόεδρος της Κομισιόν, και θεωρώ ότι θα είναι μια θετική κίνηση αν εκλεγεί στη θέση του κ. Μπαρόζο, στην κυριολεξία κάνει πολλές συναντήσεις και προσωπικές σε πολιτικό επίπεδο αλλά και συμμετέχει σε πολλές εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια ακόμη και μιας ημέρας στην Αθήνα. Σε αυτές όμως δεν ακούω να γίνεται μια συζήτηση η οποία θα συνεισφέρει στο να εμπεδωθεί στη συνείδησή μας ότι αν εκλεγεί σοσιαλδημοκράτης, θα αλλάξουν τα πράγματα. Θεωρώ ότι το να μην υπάρχουν πειστικές εναλλακτικές λύσεις σε αυτό το άσχημο που ζούμε σήμερα είναι τραγωδία.

«Πιστεύω ότι η Ευρώπη είναι ένα πεδίο προοπτικής και αισιοδοξίας που μπορεί να επιφέρει κάποιες αλλαγές»

ΠτΘ: Τραγωδία γιατί επιτρέπει και πάρα πολλά σενάρια. Εκείνο που αντιλαμβάνεται ο πολίτης είναι ότι οι χώρες του Νότου είναι καταραμένες. Σοσιαλδημοκράτης είναι και ο Ολάντ. Ποια είναι η απάντησή του στη νεοφιλελεύθερη πολιτική; Καμία. Ευρώπη σήμαινε ίσα δικαιώματα, κοινωνικό κράτος και προστασία των φτωχών.
Γ.Π.: Εν πάση περιπτώσει για τη χώρα μας και για όλους εμάς που θέλουμε να έχουμε διαφορετική αντίληψη, που θέλουμε να λεγόμαστε προοδευτικοί, ζητούμενο πλέον είναι το τι σημαίνει σήμερα προοδευτικός,, το να μπορέσουμε να ενταχθούμε σε μια Ευρώπη η οποία δείχνει άλλο δρόμο από αυτό που λειτουργεί σήμερα, θα ήταν και για εμάς ενθαρρυντικό και θα άνοιγαν πολλές συζητήσεις. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι υπάρχει πεδίο, ότι την ΕΕ θα πρέπει να την διατηρήσουμε ως ένα θεσμό, επιδιώκοντας να λειτουργήσει κατά τον τρόπο που πρέπει να λειτουργεί και όχι όπως το σημερινό, το σκληρό, το συντηρητικό, των γραφειοκρατών, όπου το εθνικό υποτάσσεται μεν στο ευρωπαϊκό αλλά το ευρωπαϊκό πολλές φορές γίνεται πιο εθνικιστικό από το εθνικό. Όταν πολλοί πολίτες της Ευρώπης ειδικά των νεότερων γενιών που μπορούν να βγουν προς τα έξω, που μπορούν να προοδεύσουν, που μπορούν να έχουν ένα λόγο τελείως διαφορετικό ακόμη και από εμάς οι οποίοι ασκήσαμε με κάποιο τρόπο την εξουσία, είναι κρίμα να μην αναδεικνύεται κάτι άλλο. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι η Ευρώπη είναι ένα πεδίο προοπτικής και αισιοδοξίας που μπορεί να επιφέρει κάποιες αλλαγές.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.