Παρουσιαση των θεσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Κομοτηνη εν οψει της 2ης Συνδιασκεψης

Με φόντο την βαθιά δομική κρίση του καπιταλισμού, την όξυνση των ταξικών αντιθέσεων και την ανάγκη για ένα μαζικό, οργανωμένο και ταξικά προσανατολισμένο εργατικό κίνημα η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, τέσσερα μόλις χρόνια από την ίδρυσή της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. και ύστερα από τρία χρόνια μνημονίων, οδεύει στην 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της.
Η Τοπική Επιτροπή Ροδόπης, εν όψει της 2ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης της, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 1 και 2 Ιουνίου, καλεί σε ανοιχτή συνέλευση – παρουσίαση θέσεων της, αύριο, Τετάρτη 29 Μαΐου, στο εργατικό κέντρο.
Εν όψει της συνέλευσης αυτής στα στούντιο του «Ράδιο Παρατηρητής» βρέθηκε ο κ. Γιάννης Σκινδήλιας, μέλος του Πανελλαδικού Συντονιστικού της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α για τη 2η Συνδιάσκεψη και υποψήφιος βουλευτής στην Αργολίδα, ο οποίος συνομίλησε με τους Νίκο Βαβατσικλή και Νατάσσα Βαφειάδου, για τους στόχους της επικείμενης συνδιάσκεψης, τις πιθανές συνεργασίες και την αντικαπιταλιστική αριστερά.

ΠτΘ: Λίγες ημέρες πριν τη 2η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Ποιοι είναι οι στόχοι και οι προτάσεις για την οργανωτική συγκρότηση;
Γ.Σ.: Στόχος από την δημιουργία της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α ήταν να μη συγκροτήσουμε μια μετωπική ενότητα η οποία θα λειτουργεί κυρίως με συνεννοήσεις κορυφής. Διακύβευμα κάθε συνδιάσκεψης είναι να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε όσο το δυνατόν με δημοκρατικότερο τρόπο και να εμπλέξουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τους εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστών που συμμετέχουν ή υποστηρίζουν την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Άρα σίγουρα ο πρώτος στόχος αφορά στην δημοκρατική συγκρότηση, όπως επίσης και αυτοκριτική ή κριτική για όσα έχουν γίνει από τα αποτελέσματα των εκλογών και μετά μέχρι τη δυσκολία που υπάρχει σήμερα για κινητοποιήσεις σε μια εποχή εξαιρετικά δύσκολη για τους εργαζόμενους και με την τρικομματική κυβέρνηση να συνεχίζει να παίρνει μέτρα. Είναι όλα ανοιχτά στη δική μας συζήτηση. Ανοίγουν προφανώς ζητήματα πολιτικής ταυτότητας, προγράμματος, συνεργασιών. Για μένα προσωπικά το βασικό διακύβευμα είναι η ενοποίηση του δυναμικού γύρω από ένα προγραμματισμό, από ένα σχέδιο δράσης για την επόμενη περίοδο, είτε αυτό είναι κινηματικό, είτε αφορά τις εξελίξεις εντός της αριστεράς.

ΠτΘ: Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α δημιουργήθηκε το 2009…
Γ.Σ.: Η συζήτηση ξεκίνησε το Νοέμβρη του 2008 στο πλαίσιο μιας κοινής δράσης υπαρκτών πολιτικών σχημάτων και μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 φάνηκε ότι ο αντικαπιταλιστικός χώρος, φαινόταν βέβαια και από πριν, μπορεί να παίξει ρόλο σε κάποιους αγώνες. Έδρασε δηλαδή καταλυτικά τότε η εξέγερση με τις δυσκολίες και τις αδυναμίες της. Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α είναι συνεργασία πολιτικών οργανώσεων, είναι μέτωπο.

ΠτΘ: Με βάση αυτό, θα πω ότι μιλήσαμε προχθές με τον κ. Αλαβάνο και θα μπορούσαμε να πούμε ότι σε κάποιες προγραμματικές συγκλίσεις δεν διαφέρετε, όπως για παράδειγμα ανάπτυξη δεν γίνεται μέσα στο ευρώ, να φύγουμε από την ευρωζώνη και να επιστρέψουμε στη δραχμή.
Γ.Σ.: Σωστό με αρκετούς δεν διαφέρουμε.

Εμείς μιλάμε για πλήρη ρήξη με την ευρωζώνη και την ΕΕ

ΠτΘ: Βέβαια ο κ. Αλαβάνος έθεσε δύο κριτήρια για την συνεργασία, το πρώτο αφορούσε την εμπιστοσύνη και το δεύτερο την πίστη ότι η ανάπτυξη δεν θα έρθει μέσω της ευρωζώνης, αποκλείοντας ουσιαστικά το ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρείτε όμως ότι αυτά τα δύο κριτήρια υπάρχουν μεταξύ σας;
Γ.Σ.: Ισχύει αλλά θεωρώ ότι οι προϋποθέσεις είναι λίγες, έτσι όπως τις θέτει ο κ. Αλαβάνος. Το «Σχέδιο Β» μιλά μόνο για έξοδο από την Ευρωζώνη και όχι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θέση η οποία κατά την γνώμη μου είναι ή ατελής ή κακή, για να το πούμε έξω από τα δόντια. Μια έξοδος από την Ευρωζώνη η οποία δεν θα σε βγάζει από το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ, μάλλον θα κάνει τη ζωή μας πιο δύσκολη, παρά εύκολη. Εμείς μιλάμε για πλήρη ρήξη με την ευρωζώνη και την ΕΕ και αποχώρηση σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, η οποία και θα σηματοδοτήσει και τις δυνατότητες διάλυσής της τελικά. Αυτό αφορά στο ένα σκέλος. Το δεύτερο σκέλος αφορά στις σχέσεις μας με τις δυνάμεις της αριστεράς. Δεν είναι μόνο η ΕΕ, γιατί αν μείνει μόνο εκεί το θέμα θα δείτε πολύ περίεργες συμμαχίες, ή μόνο στο θέμα του ευρώ ,ακόμη περισσότερο. Εμείς ήδη βάζουμε ένα πλαίσιο, μιλάμε για κοινή δράση των αριστερών δυνάμεων στο κίνημα και έχουμε πάρει και πρωτοβουλίες με τις δυνάμεις οι οποίες κινούνται γύρω από βασικά σημεία, όπως η διαγραφή του χρέους, η έξοδος από το ευρώ, το ζήτημα των κοινωνικών αγώνων, των εισοδημάτων, ο εργατικός έλεγχος, η ανατροπή της κυβέρνησης, και της συγκεκριμένης και της κάθε κυβέρνησης που εφαρμόζει αυτή την πολιτική. Αυτοί είναι κάποιοι βασικοί άξονες αλλά δεν συνιστούν από μόνοι τους, επαρκές πολιτικό πρόγραμμα. Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α μιλά για ένα τρίτο πόλο στην ελληνική αριστερά, αντικαπιταλιστικό πόλο, η συζήτηση για την αριστερά είναι αρκετά επικίνδυνη, γιατί δεν μπορούμε να κόψουμε το κομμάτι της οικονομίας από αυτό της πολιτικής, για να το πω απλά, και βέβαια μπαίνουν και ζητήματα προοπτικής. Η τροποποίηση του συσχετισμού προς όφελος των δυνάμεων του κινήματος του εργαζόμενου λαού ναι, αλλά σήμερα μπαίνουν ζητήματα περισσότερα από άλλες εποχές. Κατά την άποψή μου, έχουν περάσει και είκοσι χρόνια από την κατάρρευση του υπαρκτού, ανύπαρκτου θα τον πω, που θέτει ζήτημα ξανά μιας άλλης κοινωνίας και θεωρώ ότι είναι θέματα τα οποία δεν πρέπει να αποκλείονται από τη συζήτηση. Ως εκ τούτου εμείς είμαστε θετικοί σε πρωτοβουλίες στις οποίες θα προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε με διαφοροποιήσεις της υπαρκτής αριστεράς, για να μην τη πω καθεστωτική και γίνω ο κακός, δηλαδή ρεύματα που αποχωρούν ακόμα και από το ΚΚΕ γιατί και εκεί υπάρχει έντονη διαμαρτυρία γύρω από το συνέδριο είτε από το ΣΥΡΙΖΑ όπου υπάρχει αριστερή διαφωνία να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε διαύλους επικοινωνίας, συζήτηση και προγραμματική ενοποίησης και κοινής δράσης στους αγώνες κατά κύριο λόγο.

Το θέμα των συνεργασιών προκύπτει και μέσα από τους αγώνες αλλά είναι και προγραμματικό

ΠτΘ: Στη Συνδιάσκεψη που θα πραγματοποιηθεί στις 1 και 2 του Ιούνη είπατε ότι στόχος είναι η αυτοκριτική και η αποτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Στις εκλογές του Μάη η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α πήρε ένα καλό ποσοστό ψήφων. Μεταξύ των δύο αναμετρήσεων ο Αλέξης Τσίπρας έκανε άνοιγμα προς εσάς και προς το ΚΚΕ, με αποτέλεσμα ένα ποσοστό αυτών να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ και έτσι τα ποσοστά και των δυο κομμάτων να συρρικνωθούν. Μήπως ήρθε ο καιρός για συνεργασίες;
Γ.Σ.: Η ανάγκη για συνεργασία υπάρχει και κανείς δεν την αρνείται αλλά το θέμα είναι τι συνεργασίες είναι αυτές. Ανάμεσα στον πρώτο και το δεύτερο γύρο εκλογών αυτό το οποίο έλλειψε δεν ήταν η εμπιστοσύνη στην ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α ή στο ΚΚΕ, για το οποίο δεν είμαι αρμόδιος να μιλήσω, αλλά κυρίως η ελπίδα ότι μπορεί να βγει μια αριστερή κυβέρνηση η οποία μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Δυστυχώς εδώ και ένα χρόνο έχουμε αποδειχθεί μάντης κακών, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ολοένα και μεγαλύτερες υπαναχωρήσεις για παράδειγμα στην απεργία των καθηγητών συμμετείχε στην αναστολή της κινητοποίησης είτε για τις δηλώσεις για μη φορολογία των εφοπλιστών. Υπό αυτή την έννοια ο κόσμος πίστεψε στην ελπίδα στην υπαρκτή εξουσία που υπάρχει σήμερα. Κυβέρνηση και εξουσία είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α ηττήθηκε από την αδυναμία προβολής ενός άλλου μοντέλου εξουσίας. Ασχέτως του ζητήματος της κυβέρνησης ή όχι δεν υπήρχαν οι μορφές του αγώνα που μπορούν σήμερα να επιβάλλουν μια άλλη κατάσταση. Γνώμη μας ήταν τότε και για αυτό κατεβήκαμε αυτοτελώς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βάζει επαρκώς όχι μόνο ζητήματα ευρωπαϊκής ένωσης ή στρατηγικής ακόμα και το ίδιο το ζήτημα του εργατικού κινήματος με μια εκλογική διακήρυξη είκοσι οκτώ σελίδων στο οποίο μια φορά αναφερόταν η λέξη. Το θέμα των συνεργασιών προκύπτει και μέσα από τους αγώνες αλλά είναι και προγραμματικό, για να το πω σχηματικά.

Η αριστερά φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων

ΠτΘ: Η αριστερά ασκεί κριτική στην ΕΕ, στις τράπεζες στον καπιταλισμό αφήνοντας απ’ έξω την οποιαδήποτε κριτική όσον αφορά στους πολίτες. Ποια είναι η άποψή σας για το θέμα αυτό; Θεωρείτε ότι ο λαός είναι αλλοτριωμένος; Πώς σχολιάζετε τις επιλογές της ελληνικής κοινωνίας, όπως για παράδειγμα η ψήφος προς τη Χρυσή Αυγή;
Γ.Σ.: Ας μη τα ρίχνουμε στους πολίτες. Έχει να κάνει με τις ανεπάρκειες και ημών. Αν αποδεχθούμε ότι η αριστερά είναι ένα ενιαίο σύνολο τα καθεστωτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα μεγάλα κανάλια, έχουν μια συντεταγμένη γραμμή επίθεσης σε όποιον αγωνίζεται κατ’ αρχήν, όπως και μια μόνιμη προσπάθεια διχασμού με ό,τι μπορεί να αξιοποιηθεί ενάντια στο να γίνονται αγώνες των εργαζόμενων ή των ευρύτερων λαϊκών ομάδων. Σε αυτές τις συνθήκες ζούμε, αυτή είναι η κυρίαρχη ιδεολογία και είναι πολύ εύκολο να μισείς κάποιον που είναι ευάλωτος συγκριτικά με σένα, από κάποιον που θεωρείς θηριώδη εχθρό, όπως είναι το κράτος και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Υπάρχει κυρίαρχη προπαγάνδα. Όσον αφορά στην άνοδο του φασιστικού φαινομένου νομίζω ότι πατά σε μια υπαρκτή κατάσταση, δηλαδή οι εργατικοί αγώνες έχουν ηττηθεί, παρότι υπάρχουν εργατικοί αγώνες ελπιδοφόροι,, ζωντανοί αλλά η ήττα αυτών των αγώνων οδηγεί σε απογοήτευση, η διάλυση της συλλογικότητας οδηγεί σε σκοταδισμό. Έχουμε κατ’ αρχήν επιστροφή στην μεταφυσική, σύμφωνα με τις έρευνες, υπάρχει κόσμος που θέλει να πιστεύει ότι το πρόβλημα θα λυθεί κάπως αυτόματα, παρά ότι θα πρέπει να βάλει το χέρι του σε αυτή την υπόθεση. Ευθύνη σε αυτή την υπόθεση έχει και η αριστερά η οποία δεν μπόρεσε να συμβάλλει όσο μπορούσε στην υπόθεση του μαζικού κινήματος για να μπορέσουν να υπάρξουν νικηφόροι αγώνες ή να συγκροτήσει σήμερα, είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση του υπαρκτού, ανύπαρκτου κατά την γνώμη μου, ένα νέο διαφωτιστικό, αν δεν φαίνεται ελιτιστικό, ρεύμα, έναν άλλο τρόπο σκέψης, ένα άλλο πολιτισμό. Είναι πλευρές που χρειάζεται να έχει σήμερα η αριστερά και να συμβάλλει σε αυτά. Φανήκαμε κατώτεροι των περιστάσεων εδώ και πολλά χρόνια. Υπάρχει βέβαια και η ιστορική ήττα του εργατικού κομμουνιστικού κινήματος. Νομίζω όμως ότι διανύουμε περίοδο ιστορικών συμπυκνώσεων, που δεν μετρούνται σε μέρες, μήνες, αλλά και με τις στιγμές της δυνατότητας ριζοσπαστικοποίησης του κόσμου, αλλαγής του τρόπου σκέψης, ο οποίος δεν είναι μικρός. α επιμείνω. Είναι πολύς ο κόσμος που καταλαβαίνει ότι δεν γίνεται αλλιώς, και δυστυχώς, επειδή δεν βρίσκει την απάντηση στους συλλογικούς αγώνες, την βρίσκει με αντιδραστικό τρόπο, που εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή και το φασιστικό ρεύμα, δηλαδή «φάε τον πιο αδύναμο και βλέπουμε αν θα επιβιώσεις». Προφανώς τα καθήκοντα της αριστεράς αναβαθμίζονται απέναντι σε αυτό το ρεύμα και εδώ υπάρχει μια πλούσια συζήτηση εντός των κόλπων της αριστεράς για το πώς αντιμετωπίζεται αυτή η κατάσταση. Δηλαδή είτε θα αναγνωρίσει κανείς σήμερα ότι ο φασισμός είναι η πιο χυδαία μορφή της αστικής εκπροσώπησης, που μπορεί να επιλέξει ο καπιταλισμός, γιατί μη ξεχνάμε ότι όταν ο Χίτλερ πήρε την εξουσία στη Γερμανία τον στήριξε η αστική τάξη με μαζικούς όρους, είχε ρεύματα από πίσω του, όπως θα έλεγαν οι ίδιοι ήταν κίνημα- προσωπικά δεν αποδέχομαι τον όρο, αλλά στηρίχθηκε από την αστική τάξη και τελικά κέρδισε- είτε θα το αντιμετωπίσουμε σαν ένα λάθος, το οποίο πρέπει απλά να το καταδικάσουμε με μια επίκληση στο δημοκρατικό συναίσθημα του κόσμου που κατά την γνώμη μου είναι πολύ μερικό.

Ρεπορτάζ: Νατάσσα Βαφειάδου,[email protected]
Νίκος Βαβατσικλής, [email protected]

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.