«Τι σας λεει η λεξη ΠΑ.ΣΟ.Κ σημερα;»

Με την ευκαιρία της 38ης επετείου της Διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη και ενώ η ανασύσταση του ΠΑΣΟΚ, βρίσκεται πλέον, ως λέγεται, εν εξελίξει, ο «ΠτΘ» διερωτώμενος για το τι εκπροσωπεί σήμερα το ΠΑ.ΣΟ.Κ στη νέα γενιά, ζήτησε από εννέα νέα παιδιά, ηλικίας από 22 έως και 30 ετών, φοιτητές (εγχώριους και μη) και ιδιωτικούς υπαλλήλους, να μας απαντήσουν στην εξής ερώτηση:
«Ποιες είναι οι πρώτες σκέψεις σας όταν ακούτε τη λέξη ΠΑΣΟΚ»;

9 λοιπόν εκπρόσωποι της νέας γενιάς διατυπώνουν απόψεις με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ποικιλία, απόψεις εμπεριστατωμένες και με περιεχόμενο, απόψεις που αποτελούν το καλύτερο «υλικό» προς μελέτη και προβληματισμό του πολιτικού «προσωπικού» της χώρας.
Τα συμπεράσματα δικά σας.

Γιάννης Γιαπρακτσής, 26 ετών «Η τρανταχτή απουσία πραγματικών ΗΓΕΤΩΝ είναι νομίζω η απάντηση που προκαλεί απογοήτευση»

«Αν γινόταν να διαμοιράσουμε το μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάντια., ανάμεσα στα μεγάλα κόμματα, νομίζω ότι δικαιότερο θα ήταν να αποδώσουμε ίσο μερίδιο ευθύνης σε όλα. Το καθένα με το δικό του τρόπο και εξυπηρετώντας ΜΟΝΑΧΑ τα δικά του συμφέροντα. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ ανέλαβε να σώσει ένα καράβι στη μέση του ωκεανού ενώ γνώριζε ό, τι έμπαζε νερά από παντού. Το μεγαλύτερο λάθος του όμως δεν ήταν αυτό, αλλά το γεγονός ότι απέκρυψε την πραγματικότητα και παρουσίασε μια ουτοπία η οποία πολύ γρήγορα αποκαλύφθηκε. Αυτό το λάθος, το ότι έδωσε φρούδες ελπίδες στον λαό, το πλήρωσε παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του να σώσει το καράβι. Οι διαπραγματευτικές ικανότητες για τους όρους δανεισμού ήταν ανύπαρκτες και αν κάποιος απορεί πώς μπορεί να διαπραγματευτεί με την πλάτη στον τοίχο….η τρανταχτή απουσία πραγματικών ΗΓΕΤΩΝ είναι νομίζω η απάντηση που προκαλεί απογοήτευση».

Σωκράτης Πολυχρονόπουλος, 30 ετών «Εάν πραγματοποιούνταν αλλαγές ενδεχομένως να μην είχαν παρθεί τόσο σκληρά μέτρα “προσαρμογής”»

«Η πόρτα της οικονομικής κρίσης άνοιξε παράλληλα με την άνοδο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην εξουσία. Συνακόλουθα άνοιξε και τ(η)ν πόρτα στο Δ.Ν.Τ. Τα αποτελέσματα γνωστά. Προφανώς και οι συνειρμοί θα είναι αρνητικοί. Κάποιες σκόρπιες σκέψεις:

• Υποτίμηση της υπάρχουσας και επερχόμενης κατάστασης, προεκλογικά και μετεκλογικά.

• Αμηχανία και προχειρότητα μπροστά σε θέματα τα οποία έχρηζαν καίριες, υπεύθυνες και ταχύτατες αποφάσεις. Σίγουρα καμία καινοτομία ή “αλλαγή”, στο παγιωμένο για δεκαετίες Πολιτικό Σύστημα.

Κατόπιν αυτών, χαμένος χρόνος (που για να είμαι επιεικής ίσως δεν περίσσευε καν, πριν αναλάβει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. την εξουσία) για αλλαγές που εάν πραγματοποιούντο, ενδεχομένως να μην είχαν παρθεί τόσο σκληρά μέτρα “προσαρμογής”.

Τέλος, η πιο δυνατή σκέψη όλων. Η σκέψη που κυριαρχεί, κυρίως αλλά όχι μόνο, στο μυαλό των νέων ανθρώπων. Η αντίληψη ότι ο κόσμος σταμάτησε να ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο.»

Νατάσα Χριστοπούλου, 27 ετών «Ο κόσμος σίγουρα έχει ανάγκη από ένα πολιτικό υποκείμενο και ένα ηγέτη, περισσότερο από ποτέ»

«Προβληματισμός με πολλά ερωτηματικά…Αυτό μου έρχεται στο μυαλό. Σε μία πολύ γενικότερη βάση λόγω της πολύπλοκης εποχής μας, εξαιτίας του πώς και πόσο επηρεάζει τη σκέψη και τους ανθρώπους η εποχή και η κρίση με φόντο την πολιτική …παράδοση… σκέπτομαι ότι 38 χρόνια είναι πολλά, τουλάχιστον για μία 27χρονη σαν εμένα ώστε να μπορώ να είμαι αντικειμενική, και ταυτόχρονα απαλλαγμένη από την …επικείμενη παγίδα να θεωρηθώ ελλιπής σε γνώση και ενημέρωση.

Σε έναν τόπο που αιμορραγεί όμως καθημερινά από πολλές μεριές…

Σε μια ευρωπαϊκή χώρα όπου οι έννοιες κοινωνικό κράτος, περίθαλψη, παιδεία, παραγωγή, επενδύσεις, κατανομή εισοδήματος, δημόσιος τομέας και υπηρεσίες χάνουν το ρόλο και το κυρίαρχο νόημά τους, ευτελίζονται διαρκώς μπροστά στον βωμό του κέρδους στα χέρια ιδιωτών (καπιταλισμός είναι αυτός), ο κόσμος σίγουρα έχει ανάγκη από ένα πολιτικό υποκείμενο και ένα ηγέτη, περισσότερο από ποτέ. Πρόσωπα σαν αυτά που εμπιστεύτηκε ο κόσμος από το 1974, πρόσωπα των οποίων το όνομα ακούγεται μέχρι σήμερα, «ηγέτες» σαν αυτούς που ρίσκαραν να τσαλακωθούν, να αντιμετωπίσουν χαοτικές καταστάσεις – στο ζήτημα τουλάχιστον της αποκατάστασης της δημοκρατίας μετά τη Χούντα και της «ανάπτυξης»- ηγεσίες που κατάφεραν να δημιουργήσουν συλλογικά σχέδια με σκοπό να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου. Πολιτικά πρόσωπα που συσχετίστηκαν κατά καιρούς με την άμεση-αντιπροσωπευτική δημοκρατία, και όχι με τον ολοκληρωτισμό. Πολιτικούς που εξέλιπαν…

Αναμφίβολα, η ιστορία επαναλαμβάνεται και αυτό είναι κάτι που πρέπει να ανησυχεί και να προβληματίζει. Νομίζω ωστόσο, πως σε αυτόν τον καθημερινό αγώνα της αξιοπρεπούς επιβίωσης, όλοι θα κριθούμε. Και πρόσωπα και οργανώσεις και κόμματα. Η καθαρότητα επιδεικνύεται και αποδεικνύεται και στο πέρασμα των χρόνων αναδεικνύει μαζί με την ορθότητα επιλογών και πολιτικής και την μοναδικότητά σου. Δύσκολη υπόθεση σε διφορούμενες εποχές, δύσκολη ίσως και επειδή εμφανίζεται …μία φορά στα 100 χρόνια.»

Βασίλης Κυριακού, 25 ετών «Το «Σοσιαλισμός και Βαρβαρότητα» του Ένγκελς και της Λούξεμπουργκ επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε»

«Με 3 προτάσεις δεν μπορείς να πεις πολλά πράγματα για τον πολιτικό χώρο – αποπαίδι της Μεταπολίτευσης και των απόνερων του Πολυτεχνείου. Στο μυαλό μου έρχονται λέξεις όπως ανάθεση, αυταπάτες, ρουσφέτι, Χρηματιστήριο, ΟΝΕ, ολοκληρωτικό κράτος- γιατί υπάρχει – για τη Ζίμενς και τους Μπόμπολες, Παπουτσής-τέως πρόεδρος ΕΦΕΕ και Υπουργός Καταστολής-, «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και Μαρία Δαμανάκη-νυν ιέρεια της Ε.Ε. και άλλοτε εκφωνήτρια του Πολυτεχνείου, μεταμοντέρνα πολιτική σκέψη και ενσωμάτωση της Αριστεράς. Στο σήμερα, το «Σοσιαλισμός και Βαρβαρότητα» του Ένγκελς και της Λούξεμπουργκ -που πέρασε και από το στόμα του Γ.Α.Π.- επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε χωρίς τους καινούριους Χαλίφηδες της εποχής μας. Γιατί η Ιστορία δεν τελείωσε…»

Ρενάτα Σκαράκη, 28 ετών «Αλλοιώθηκε, αλλοτριώθηκε και δυστυχώς απέτυχε»

«ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ. Ιδανικά που προδόθηκαν και χάθηκαν, ελπίδες που έσβησαν.

Ένα «Κίνημα» που έγινε «Κόμμα». Δημιουργήθηκε με όραμα για μια Ελλάδα «κύρια του εαυτού της», για ένα άνθρωπο πνευματικά και πολιτιστικά ολοκληρωμένο, για μια κοινωνία πραγματικά ελεύθερη. Αλλοιώθηκε, αλλοτριώθηκε και δυστυχώς απέτυχε.»

Ζωή Ρωσσίδου, 23 ετών «Το πρόβλημα βρίσκεται βαθιά στις ρίζες της ελληνική κοινωνίας»

«Όταν ακούω το όνομα ΠΑΣΟΚ η λέξη που μου έρχεται στο μυαλό είναι δυστυχώς απογοήτευση. Λέω δυστυχώς γιατί οι προσδοκίες από ένα κίνημα που στιγμάτισε πολιτικά τον τόπο μας για δεκαετίες ήταν πολύ μεγάλες, αλλά δεν επαληθεύτηκαν και με τα χρόνια το κόμμα δυσαρέστησε ακόμα και τους πιο ένθερμους οπαδούς του. Πιστεύω ότι από τη βάση του κόμματος αναδείχτηκαν ηγετικές φυσιογνωμίες και στελέχη ικανά και ευέλπιδα ωστόσο φαίνεται πως αυτό δεν είναι πάντα αρκετό. Οπωσδήποτε το ΠΑΣΟΚ φέρει τεράστιο μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή άσχημη κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και όχι μόνο, όμως κατά την ταπεινή μου άποψη οι πολιτικές ευθύνες δεν είναι πανάκεια. Το πρόβλημα βρίσκεται βαθιά στις ρίζες της ελληνική κοινωνίας.»

Βιβή Οντατζή, 29 ετών «Προδότης είναι αυτός…»

«Ακούγοντας την λέξη ΠΑΣΟΚ μου έρχεται στο μυαλό κάτι που είχε πει ο Θουκυδίδης:

«Προδότης δεν είναι μόνον αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδος στους εχθρούς, αλλά και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα, εν γνώσει του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων, πάνω στους οποίους άρχει».»
 

Marcus Antonius Magalios*, 25 ετών «Πώς ένας πολιτικός χώρος που κυβέρνησε τόσα χρόνια κατέληξε να μην έχει λύσεις για τον τόπο;»

«Πολλά μπορούν να ειπωθούν για το ΠΑΣΟΚ. Για μένα, είναι ένα ακόμα τρανταχτό παράδειγμα της παραπαίουσας σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, άρρηκτα συνδεδεμένο με την κρίση που διανύουμε, η οποία δεν είναι μόνον οικονομική, αλλά και κοινωνικοπολιτική. Πώς ένας πολιτικός χώρος που υποτίθεται εκπροσωπεί την κεντρο-αριστερά στην χώρα μας και κυβέρνησε τόσα χρόνια, κατέληξε να μην έχει λύσεις για τον τόπο; Πώς κατέληξε να μην μπορεί πλέον να εκφράσει την κοινωνία, αλλά το σημαντικότερο, δημιούργησε αμφιβολίες, όχι άδικα, για την ποιότητα των στελεχών του;

Χρυσές εποχές. Ω Σολωμέ, τελικά αυτά είναι τα περασμένα μεγαλεία…
Οι καιροί αλλάζουν, τίποτα δεν είναι εύκολο.
Είναι καιρός στην Ελλάδα να πεθάνει η αστική «δημοκρατία» και ο δικομματισμός, να πεθάνουν τα μεγάλα, πολυσυλλεκτικά κόμματα, να πεθάνει ο παλαιοκομματισμός και η «λογική» του. Χρειαζόμαστε όλοι αυτήν την ανανέωση. Ίσως θα πρέπει να μάθουμε να ακούμε με προσήλωση και υπομονή την άλλη πλευρά, να προσπαθήσουμε να βρούμε γέφυρες επικοινωνίας που θα υπερκεράσουν τις επιμέρους διαφορές.

Ίσως θα πρέπει να μάθουμε να συνεργαζόμαστε. Ίσως θα πρέπει να περάσουμε στην εποχή της αμεσοδημοκρατίας. Πέρα από κάποιες στιγμές «δόξας», το μόνο που έχει μείνει στον κόσμο, και πάλι όχι άδικα, είναι η διαφθορά του συστήματος, αυτό που για χρόνια, μετά την μεταπολίτευση κλήθηκε να φτιάξει μιαν ισχυρή, δημοκρατική Ελλάδα, σε έναν αυξανόμενα ανταγωνιστικό και συνάμα εύθραυστο κόσμο. Το εάν το κατάφερε, είναι στην κρίση όλων μας… Ίσως τελικά θα πρέπει πρωτίστως να πάψουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας…»

Δημήτρης Σαχινίδης, 22 ετών «Για τους νέους, το ΠΑΣΟΚ των μεγάλων έργων και της ένταξης στην ΟΝΕ είναι συνυφασμένο με τα χρόνια της απατηλής ευμάρειας»

«Η ιστορία μας διδάσκει πως τα κόμματα που δείχνουν συμπτώματα στασιμότητας και δεν ανταποκρίνονται στις νέες ανάγκες, οδηγούνται σε παρακμή. Σήμερα, το ερώτημα αν το ΠΑΣΟΚ εξάντλησε τα περιθώρια ύπαρξής του ή οφείλει να παραμείνει ενεργό στην πολιτική σκηνή, διχάζει. Κυρίως, εξαιτίας της αλλοίωσης που υπέστη η βάση των ψηφοφόρων του. Επομένως, αξίζει να αναρωτηθούμε σε ποιους απευθύνεται πλέον το ΠΑΣΟΚ, διότι μόνο απαντώντας σε αυτό το ερώτημα μπορούμε να προσδιορίσουμε το νέο ρόλο που πρέπει να έχει το κίνημα. Μία χώρα στρέφει της ελπίδες της για ένα καλύτερο μέλλον στη νέα γενιά. Οι νέοι όμως ασκούν έντονη κριτική στους προηγούμενους. Για τους νέους, το ΠΑΣΟΚ των μεγάλων έργων και της ένταξης στην ΟΝΕ είναι συνυφασμένο με τα χρόνια της απατηλής ευμάρειας. Εκείνο που απασχολεί τους νέους είναι τι μπορεί να επαναπροσδιορίσει τη θέση της Ελλάδας στο δρόμο της αγωνιστικής αισιοδοξίας. Πρόσφατα, ο Νόαμ Τσόμσκι είπε ότι οι Έλληνες πολίτες δεν έχουν εναλλακτικές πολιτικές επιλογές που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να καλύψει το πολιτικό κενό αν εξελιχθεί σε μία σύγχρονη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατική δύναμη. Μπορεί, αν ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του για να εκσυγχρονίσει τον τρόπο διακυβέρνησης και για να επαναφέρει αξιοπρέπεια στη σχέση κράτους και πολίτη.»

* Διαδικτυακό ψευδώνυμο, επιλογή του ερωτώμενου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.