Ποια Δημοκρατια; Προτεκτορατο μας καταντησαν…

Καταπέλτης εναντίον του πολιτικού προσωπικού της Ελλάδας και των παρακολουθημάτων τους είναι ο Ομότιμος Καθηγητής Τμήματος Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ζήσης Παπαδημητρίου στο ραδιόφωνο του «Παρατηρητή. Ταυτόχρονα εξαπολύει μύδρους κατά των πολιτικών ηγεσιών της Ενωμένης Ευρώπης αποκαλώντας τους φερέφωνα του χρηματιστηριακού καπιταλισμού και αδύναμους να πάρουν αποφάσεις που θα στηρίξουν τους λαούς τους.

ΠτΘ: κ. Παπαδημητρίου σύμφωνα με δημοσιεύματα φέρεται να είναι εκ των υποψηφίων πρωθυπουργών ο καθηγητής κ. Βασίλειος Σκουρής, Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Θα ήθελα ένα πρώτο σχόλιο από εσάς, καθώς υπήρξατε συνάδελφοι στο Α.Π.Θ…
Ζ.Π.: Πρόκειται για έναν καλό επιστήμονα. Από την άλλη πιστεύω ότι είναι ο άνθρωπος του Βαγγέλη Βενιζέλου, τουτέστιν ο Βαγγέλης Βενιζέλος κατόρθωσε να περάσει στις συζητήσεις που γίνονται τη δική του άποψη.

Τα τελευταία χρόνια οι κυβερνήσεις της Ευρώπης μετατράπηκαν σε φορείς αποφάσεων του χρηματοπιστωτικού συστήματος

ΠτΘ: Αυτό που ταλανίζει τον ελληνικό λαό είναι η συμπεριφορά των εταίρων μας απέναντι στη χώρα σε μια περίοδο που βρίσκεται σε μια βαθύτατη οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση. Αυτές τις ημέρες μπήκε επιτακτικά το ζήτημα προς τους δύο αρχηγούς των κομμάτων να συνυπογράψουν την δέσμευσή τους για τις υποχρεώσεις της χώρας, έτσι ώστε να εκταμιευτούν οι δόσεις των δανείων που είναι απαραίτητες για την οικονομική επιβίωσή της. Είναι αυτή μια συνήθης διαδικασία στο πλαίσιο μιας εταιρικής σχέσης μεταξύ χωρών στην ΕΕ;
Ζ.Π.: Όχι βέβαια. Αυτό είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι η ΕΕ δεν στηρίχθηκε πάνω σε πολιτικές αρχές, αλλά απετέλεσε μεταφορικό ιμάντα αποφάσεων του οικονομικού κατεστημένου, τουτέστιν του κεφαλαίου. Με αυτό θέλω να πω ότι μετατράπηκαν όλες οι κυβερνήσεις, τα περασμένα είκοσι με είκοσι πέντε χρόνια, σε φορείς των αποφάσεων που έπαιρνε ιδιαίτερα το χρηματοπιστωτικό σύστημα, με αποτέλεσμα, σήμερα, να λειτουργούν, όχι ως ηγεσίες πολιτικών κομμάτων ή ηγεσίες πολιτικές στις χώρες τους, αλλά ως εκφραστές ενός κατεστημένου που έχει επικυριαρχήσει στην πολιτική, που σημαίνει ότι η οικονομία αυτή τη στιγμή κυριαρχεί επάνω στη πολιτική, την ορίζει. Στο χώρο της οικονομίας δεν ασκείται πλέον η πραγματική οικονομία αλλά το χρηματοπιστωτικό σύστημα και ειδικότερα το κερδοσκοπικό κεφάλαιο. Αρκεί να σας πω ότι το συνολικό κοινωνικό προϊόν αυτή τη στιγμή σε παγκόσμια κλίμακα είναι περίπου στα 63 τρις δολάρια, ενώ το κυκλοφορούν χρήμα, πλασματικό χρήμα, δηλαδή ο κοπανιστός αέρας, ανέρχεται σε 663 τρις! Αυτό δείχνει την κατάσταση που βρισκόμαστε. Και με την έννοια αυτή, η δυνατότητα να γίνει πολιτική στην υπηρεσία της εξυπηρέτησης των συμφερόντων του λαού είναι δύσκολη. Με αυτό θέλω να πω ότι τα μηνύματα που έρχονται από την ΕΕ απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση ή στην ελληνική κοινωνία δεν είναι πολιτικών ανθρώπων που εκφράζουν αυτή τη στιγμή τους λαούς της Ευρώπης, αλλά είναι μηνύματα τα οποία μεταφέρουν οι πολιτικές ηγεσίες, είναι δηλαδή μηνύματα του κερδοσκοπικού κεφαλαίου που μεταφέρουν οι ηγεσίες στις εθνικές κυβερνήσεις, οι οποίες βρίσκονται μπροστά στο πρόβλημα της χρεοκοπίας.

Μόνο κατ’ επίφαση είναι δημοκρατία αυτή που ζούμε

ΠτΘ: Τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτό για τη λειτουργία της δημοκρατίας στις χώρες της Ευρώπης; Τυπικά δεν έχουμε περάσει στην «αγοροκρατία» αλλά είμαστε στη δημοκρατία όπου ο κάθε λαός έχει την δυνατότητα να εκλέγει και να εντέλει τους πολιτικούς που θέλει να τον κυβερνήσουν.
Ζ.Π.: Θα συμφωνήσω μαζί σας. Είμαι της άποψης ότι θα περάσουν πολλές δεκαετίες ακόμη για να φθάσουμε στην «αγοροκρατία» με την αρχαιοελληνική σημασία του όρου της αγοράς. Βρισκόμαστε πλέον σε μια δημοκρατία που μόνο κατ’ επίφαση είναι δημοκρατία. Όλες οι χώρες της ΕΕ, από τη στιγμή που δέχθηκαν την επικυριαρχία του κεφαλαίου, στο πλαίσιο μιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ακολουθήθηκε από τις αρχές της δεκαετίας του 70, με την κατάργηση του Breton Wounds που δρομολόγησε και την περιώνυμη παγκοσμιοποίηση και άφησε ελεύθερα τα κεφάλαια να κινούνται παγκοσμίως, από τη στιγμή εκείνη που οι κυβερνήσεις της Ευρώπης και όλων των χωρών δεν μπορούν να λειτουργήσουν αυτόνομα αλλά εκφράζουν πάντοτε τον εκάστοτε συσχετισμό δυνάμεων, όπως αυτός συγκεκριμενοποιείται στην πολιτική που ακολουθεί το διεθνές πολυεθνικό κεφάλαιο.

Αυτοί που λένε βάλτε τις υπογραφές ξέρουν ότι το πρόβλημα δεν λύνεται έτσι

ΠτΘ: Αυτό από πότε το προσδιορίζετε ότι συμβαίνει χρονικά αυτό;
Ζ.Π.: Ξεκίνησε κατά την άποψή μου στις αρχές της δεκαετίας του ΄70. Πολύ συγκεκριμένα παρατηρήθηκε στις αναπτυγμένες βιομηχανικά κοινωνίες της Δύσης μια πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους στην πραγματική οικονομία. Η πρώτη απάντηση ήταν το πέρασμα από τη συμβατική στην ηλεκτρονική τεχνολογία. Ωστόσο όμως αυτό δεν οδήγησε εκεί που ήθελαν, γιατί όλοι χρησιμοποιούσαν την τεχνολογία για να αντιμετωπίσουν αυτή την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους. Από την άλλη όμως μεριά, με την τεχνολογία που εφάρμοζαν αυξήθηκε πάρα πολύ η παραγωγικότητα. Έτσι, έχουμε μια μετατόπιση του επενδυτικού ενδιαφέροντος από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 από την πραγματική οικονομία στον χρηματοπιστωτικό τομέα, με αποτέλεσμα το 1996 να κυκλοφορούν 1,2 τρις δολάρια μέσα από τα χρηματιστήρια εκ των οποίων μόνο το 8% είχε σχέση με την βιομηχανική παραγωγή και τις εμπορικές σχέσεις και το υπόλοιπο 92% ήταν πλασματικό χρήμα, με άλλα λόγια κοπανιστός αέρας.
Από την άλλη μεριά βλέπουμε ότι αυτή η μετατόπιση από την πραγματική οικονομία στο χρηματοπιστωτικό σύστημα είχε σαν αποτέλεσμα, προκειμένου να καταναλωθούν τα προϊόντα τα οποία παρήγαγαν με την υψηλή παραγωγικότητα που εξασφάλισε η τεχνολογία, να αρχίσουν οι τράπεζες σε όλο τον κόσμο να δίνουν στεγαστικά δάνεια, δάνεια για τα Χριστούγεννα, δάνεια για το γάμο, για τα πάντα, και οδηγηθήκαμε σε μια κατάσταση όπου κυκλοφορούσε κυρίως πλασματικό χρήμα. Το πρώτο κραχ που έγινε με την Τράπεζα Lehman Brothers στην Αμερική ήταν το προανάκρουσμα για αυτό που ακολούθησε. Βεβαίως, η χώρα μας λόγω των δομικών προβλημάτων που είχε και του γεγονότος ότι τα χρήματα που εισέρρευσαν στην χώρα χρησιμοποιήθηκαν από τις εκάστοτε κυβερνήσεις κυριολεκτικά ψηφοθηρικά, -για παράδειγμα με τις επιδοτήσεις από την ΕΕ προς την αγροτική οικονομία, δεν έγινε καμία δομική αλλαγή ούτως ώστε να φέρει την αγροτική οικονομία της χώρας μας στο επίπεδο της ανταγωνιστικότητας που απαιτείται αυτή τη στιγμή, αλλά χρησιμοποίησαν τα χρήματα μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους και βεβαίως για πελατειακές σχέσεις, γιατί κάθε κυβέρνηση που έβγαινε έπρεπε να βάλει τους δικούς της στη δημόσια διοίκηση, – ήταν ο αδύναμος κρίκος. Όταν ξέσπασε η κρίση πριν από δυόμισι χρόνια χτυπούσαν για παράδειγμα την Ελλάδα, χτυπούσαν δηλαδή «το σαμάρι για να ακούσει ο γάιδαρος», γιατί στην προκειμένη περίπτωση το δράμα εκείνης της εποχής ήταν η αντιπαράθεση ανάμεσα στο δολάριο και στο ευρώ. Αυτή τη στιγμή η κρίση έχει διαδοθεί παγκοσμίως και μην έχουμε αυταπάτες. Αυτοί που λένε «βάλτε τις υπογραφές σας», ταπεινώνοντας όχι τους πολιτικούς αλλά και το λαό μας, οι κύριοι αυτοί ξέρουν ότι έτσι δεν λύνεται το πρόβλημα, γιατί αν καταρρεύσει η Ιταλία θα πάρουν σειρά και οι άλλοι.

ΠτΘ: Γιατί το κάνουν;
Ζ.Π.: Απλούστατα γιατί και από την δική μας την πλευρά οι πολιτικοί έχουν χάσει κάθε αξιοπιστία, καθότι κάνουν ό,τι τους κατεβεί. Για παράδειγμα, το περίφημο δημοψήφισμα του κ. Παπανδρέου αν το έβαζε την νύχτα που γινόταν η συζήτηση στις Κάνες, και έλεγε ότι είναι πολύ βαρύ το πρόγραμμα και ότι θα το βάλει προς ψήφιση στο πλαίσιο ενός δημοψηφίσματος, αυτό θα είχε πολιτική σημασία και ενδεχομένως εκείνη την βραδιά οι εξελίξεις θα ήταν πιο διαφορετικές. Δεν παίρνεις τέτοια απόφαση πέντε μέρες μετά αφότου έχεις δώσει την υπόσχεση ότι θα τηρήσεις τα συμπεφωνημένα.

Σήμερα οι κυβερνήσεις κινούνται με βάση τα συμφέροντα των τραπεζών

ΠτΘ: Ζήσατε πολλά χρόνια στη Γερμανία και είστε ένας ευρωπαϊστής, ζήσατε και την περίοδο του ευρωπαϊκού ιδεαλισμού. Εμείς μεγαλώσαμε με πολιτικούς ηγέτες και δεν αντιληφθήκαμε ότι από την αρχή της δεκαετίας του 70 η αγορά είχε προχωρήσει σε μια διακίνηση κεφαλαίων που ήταν χρηματιστηριακή και όχι η πραγματική οικονομία. Υπήρχαν ηγέτες και ξέραμε ότι κάπου ακουμπάμε. Σήμερα πού ακουμπάμε σε πολιτικό επίπεδο;
Ζ.Π.: Αυτή τη στιγμή πουθενά, βρισκόμαστε σε μια ρευστότητα κατάστασης στην ΕΕ αυτή την στιγμή και πιστεύω ότι όλες οι κυβερνήσεις μηδέ εξαιρουμένης της κ. Μέρκελ είναι αχυράνθρωποι που κινούνται από συγκεκριμένα συμφέροντα και κυρίως συμφέροντα τραπεζών. Ας πάρουμε την Γερμανία.

Δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών για αυτό που συμβαίνει

ΠτΘ: Ο ελληνικός λαός αρχίζει να αποκτά αντιγερμανικά αισθήματα…
Ζ.Π.: Θα σας πω πολύ απλά τι έγινε. Όταν κατέρρευσε το περίφημο τείχος του Βερολίνου και ετέθη το θέμα της επανένωσης της Γερμανίας, τότε ετέθησαν και δύο προβλήματα. Το πρώτο ήταν το πρόβλημα των γερμανικών αποζημιώσεων απέναντι στους λαούς που ανήκαν στα στρατόπεδα των νικητών, μεταξύ των οποίων και εμείς που βεβαίως δεν πήραμε μια δραχμή, και ετέθη το θέμα της επανένωσης της Γερμανίας, όπου τόσο η κ. Θάτσερ όσο και ο Μιττεράν ήταν αντίθετοι, ακόμη και οι Αμερικανοί. Προκειμένου όμως να υπάρξει μια εγγύηση ζήτησαν από τον Κολ την παραίτηση από το μάρκο και την δημιουργία ενός ευρωπαϊκού νομίσματος που θα αποτελούσε τον ουσιαστικό συνδετικό κρίκο ανάμεσα στη Γερμανία και στις άλλες χώρες, ούτως ώστε να μην έχουμε παρατράγουδα. Αυτό έγινε στις αρχές της δεκαετίας του 90. Μέχρι τότε είχαμε τον Κολ και τον Μιτεράν, οι οποίοι ξεπέρασαν τις διαφορές και τα μίση που είχαν λόγω των πολέμων που διεξήγαγαν στο παρελθόν και προσπάθησαν να στηρίξουν μια Ευρωπαϊκή Ένωση στη βάση των αρχών, όπως αυτές διατυπώθηκαν από τον Σούμαν και το Μονέ, που σήμαινε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που δεν θα διέλυε τους λαούς, αλλά απλούστατα σιγά –σιγά θα γινόταν μια οικονομική ένωση και όχι χρηματοπιστωτική, όπως τώρα μέσω του νεοφιλελευθερισμού, και στο τέλος θα είχαμε μια Ευρώπη των λαών, ο καθένας με τη δική του ξεχωριστή πολιτιστική ταυτότητα, αλλά ενωμένοι σε μια οικονομική και πολιτική ένωση με κοινωνικό κράτος πάντα το πλαίσιο του καπιταλισμού. Αυτό το πράγμα όμως άρχισε να χάνεται σιγά – σιγά και είναι χαρακτηριστικό ότι εκείνοι που εφάρμοσαν την πιο σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική ήταν οι σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις, Μπλέρ και Σρέντερ.
Τους Γερμανούς τους εξαπάτησαν και συνεχίζουν να τους εξαπατούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και θα σας πω το γιατί με ένα απλό παράδειγμα. Όταν χρεοκόπησε τράπεζα της Γερμανίας, τότε το γερμανικό κράτος έδωσε 101 δις για τη σωτηρία της. Τότε ο γερμανικός λαός χειραγωγήθηκε, γιατί χρησιμοποιήθηκε η δικαιολογία ότι ήταν απαραίτητο. Αυτά όμως τα χρήματα ήταν από τους φόρους των Γερμανών πολιτών. Από το 2000 και μετά είχαμε μηδαμινές αυξήσεις των συντάξεων και των μισθών στη Γερμανία. Χειραγώγησαν το λαό τους και προκειμένου να στηρίξουν την δική τους πολιτική η κ. Μέρκελ γιατί κατέρρεε στα διάφορα κρατίδια της Γερμανίας, βρήκαν το σαμάρι και το χτυπούσαν. Και το σαμάρι ήμασταν εμείς, διαμορφώνοντας μια ανθελληνική στάση στους χειραγωγούμενους Γερμανούς. Για να σας δείξω όμως ότι οι λαοί δεν μπορούν να χειραγωγούνται μονίμως, σε μια σφυγμομέτρηση που έγινε πριν ενάμισι μήνα, το αποτέλεσμα ήταν ότι το 40% περίπου του γερμανικού λαού έλεγε ότι για την κατάσταση αυτή ευθύνονται οι τράπεζες και το 36% ότι ευθύνεται το πολιτικό σύστημα και μόνο το 16% ήταν της άποψης ότι ευθύνεται η Ελλάδα. Εδώ, στη χώρα μας όμως, επειδή είμαστε πουλημένοι- εννοώ οι πολιτικοί μας- δεν τα βάζουμε αυτά στην πρώτη σειρά της ειδησεογραφίας. Αυτό είναι το τραγικό του λαού μας και φοβάμαι πολύ ότι θα δεχθούμε τα πάντα. Επιτρέψτε μου να κάνω και μια παρατήρηση για εμάς τους ίδιους, γιατί δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών, καθότι και εμείς οι ίδιοι δεχθήκαμε αυτή την κατάσταση με βάση το προσωπικό του συμφέρον ο καθένας. Γιατί να αντιδράσουμε; Ακόμη και αυτή τη στιγμή δεχόμαστε τις ταπεινώσεις, γιατί εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι να πάρουμε την έκτη δόση γιατί διαφορετικά χρεοκοπούμε. Κατανοώ απόλυτα τους ανθρώπους της εργασίας για την αγωνία που έχουν για τα παιδιά τους, για την εργασία τους για την οικογένειά τους, από την άλλη μεριά όμως θα έπρεπε όχι να αφήνουμε τα διάφορα παιδάκια και τους διάφορους δήθεν αναρχικούς και τους «γνωστούς- αγνώστους» να σπάνε και να ρημάζουν. Θα μπορούσαν να κατεβούν τρία εκατομμύρια Έλληνες στο δρόμο και να πουν τέρμα αυτή η ιστορία, «δεν είμαστε διατεθειμένοι να μας μετατρέπουν σε κλωτσοσκούφι διάφοροι ανίκανοι». Είναι χαρακτηριστικό ότι εδώ και τρεις μέρες συζητούν για να αποφασίσουν για μια μεταβατική κυβέρνηση. Καταλαβαίνετε την κατάντια του πολιτικού συστήματος. Δεν υπάρχει ενδιαφέρον για σωτηρία της χώρας αλλά ενδιαφέρονται για να σώσουν τις προϋποθέσεις για να μπορούν να συνεχίσουν να είναι μέσα στο πολιτικό σύστημα.

ΠτΘ: Θέλω να επισημάνω ότι το ίδιο συμβαίνει και στην Ιταλία.
Ζ.Π.: Αναμφίβολα.

Λείπει το ιστορικό υποκείμενο το οποίο οργανωμένα θα μπορούσε να αμφισβητήσει το σύστημα και να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε διαφορετική εξέλιξη

ΠτΘ: Διαβλέπω ότι το πολιτικό προσωπικό της δημοκρατίας περνά κρίση αξιακή και το ερώτημα είναι πού πάει αυτή η ιστορία…
Ζ.Π.: Κατά τη γνώμη την δική μου η κατάσταση αυτή έχει ως εξής: Κατ’ αρχήν το καπιταλιστικό σύστημα, και ας αφήσουμε τις αγορές, βρίσκεται στη μεγαλύτερη κρίση που αντιμετώπισε ποτέ. Είναι μεγαλύτερη η κρίση από αυτή που αντιμετώπισε το 1929, γιατί τότε ήταν μια κρίση υπερπαραγωγής, εφευρέθηκε η θεωρία από τον Κέινς για την αντιμετώπισή της με την ενεργοποίηση της παραγωγικής δραστηριότητας του κράτους. Αυτή όμως η κρίση είναι τελείως διαφορετική. Αυτή η κρίση δείχνει ότι υπάρχει μια πλήρη ανισορροπία στο σύστημα και από την άλλη έχουν χειραγωγήσει και τους λαούς όλους, όχι μόνο εμάς, στο πνεύμα της κατανάλωσης, τους έχουν αλλοιώσει τελείως, ώστε κανένας από εμάς να μην μπορεί να μιλήσει με τον διπλανό του στη βάση της εμπιστοσύνης και της ειλικρίνειας και για αυτό δεν μπορεί να δημιουργηθεί συλλογική συνείδηση ούτως ώστε να αντιδράσουμε ως ένα υποκείμενο.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι λείπει το ιστορικό υποκείμενο το οποίο οργανωμένα θα μπορούσε να αμφισβητήσει το σύστημα και να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε μια τελείως διαφορετική εξέλιξη. Μη ξεχνάμε ότι φθάσαμε επτά δις ανθρώπους σε αυτό τον πλανήτη. Τα 2,5 δις περίπου τρων και πίνουν και την Άρτα φοβερίζουν ενώ οι υπόλοιποι φυτοζωούν και μη ξεχνάμε ότι κάθε πέντε δευτερόλεπτα πεθαίνει ένα παιδί μιας εβδομάδας μέχρι δέκα ετών. Υπάρχουν πάνω από 2 δις άνθρωποι που είναι υποχρεωμένοι να ζουν με ένα δολάριο την ημέρα. Υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν λόγω έλλειψης νερού. Θα μπορούσα να απαριθμήσω πολλά. Υπάρχει το καταπληκτικό βιβλίο του Ζαν Σινκλαίρ γύρω από αυτό το πρόβλημα.

Η Ευρώπη δεν θα συνεχίσει να υπάρχει με την μορφή που την γνωρίσαμε

ΠτΘ: Η Ευρώπη όπως την γνωρίσαμε μέσα από τη διαδικασία της Ευρωπαϊκής της ενοποίησης θα συνεχίσει να υπάρχει;
Ζ.Π.: Όχι.

ΠτΘ: Και ποιες θα είναι οι συνέπειες για τους Έλληνες και τους άλλους λαούς και για να το κάνω πιο συγκεκριμένο, μια πιθανή επιστροφή στα εθνικά μας νομίσματα τι θα σήμαινε για όλους μας;
Ζ.Π.: Καταστροφή της Ευρώπης και αν νομίζουν οι Γερμανοί ότι θα μπορέσουν να επιβιώσουν, υπάρχουν ξέρετε και τέτοιες σκέψεις, υπάρχει μια «μαρκολαγνεία» στη Γερμανία αλλά κάνουν ένα μεγάλο λάθος. Η κ. Μέρκελ στις 2 Οκτωβρίου του 2008 μόλις ξέσπασε η κρίση πήγε αμέσως στη Ρωσία καθότι η Δούμα της Ρωσίας ο κ. Πούτιν και ο κ. Μεντβέγιεφ, αυτό το περίεργο δίδυμο της Ρωσίας, είχαν αποφασίσει να κάνουν επενδύσεις 546 δις δολαρίων για την αναδιοργάνωση της οικονομίας τους. Η Μέρκελ πήγε εκεί σκεπτόμενη ότι θα μπορούσε να συνεργαστεί, καθότι εξαρτιέται από το αέριο όπως και από το πετρέλαιο της Ρωσίας, άλλωστε πρόεδρος του γερμανικού υποκαταστήματος είναι ο Σρέντερ. Αυτά είναι γνωστά. Οι Ρώσοι όμως δεν είναι βλάκες, διεκδικούν ένα παγκόσμιο ρόλο. Πήγε μετά στην Κίνα, η οποία βεβαίως θα αγοράσει ένα εκατομμύριο αυτοκίνητα. Το θέμα όμως δεν λύνεται. Όπως πήγε και στις Ινδίες…

ΠτΘ: Λέτε ότι το εθνικό νόμισμα δεν λύνει το θέμα της Γερμανίας;
Ζ.Π.: Όχι, αντίθετα οδηγεί σε κατάρρευση την γερμανική οικονομία με τραγικές συνέπειες για το γερμανικό λαό. Και να το θυμόμαστε αυτό, με την έννοια ότι ο γερμανικός λαός δεν έχει τις αντοχές στην φτώχεια που έχουμε εμείς, που περάσαμε μέσα από θύελλες φτώχειας και αλληλοεξόντωσης. Και τότε φοβάμαι πως το μέλλον της Ευρώπης θα ακούγεται πλέον όπως το βήμα της χήνας, δηλαδή μιας νέας μορφής φασιστικοποίησης των κοινωνιών.

ΠτΘ: Τι λένε οι Γερμανοί συνάδελφοί σας καθηγητές για όλα αυτά ;
Ζ.Π.: Διάβασα τελευταίως μια συνέντευξη του Άλφρεντ Τριτς που είναι καθηγητής Οικονομίας στο London Scholl of Economics στο Spiegel στις 3 Οκτωβρίου η οποία έχει μεταφραστεί και στα Ελληνικά που λέει ότι «είμαστε ο λαός που δεν πλήρωσε ποτέ αποζημιώσεις, δέχθηκε άφθονα χρήματα για να στηρίξει την οικονομία του και τώρα τα ρίχνουμε στους Έλληνες με αυτό τον εύκολο τρόπο;».

Η διεκδίκηση συμμετοχής στο νέο γεωπολιτικό καθορισμό των δεδομένων από τις αναδυόμενες αγορές δημιουργεί τεράστιους κινδύνους

ΠτΘ: Υπάρχει μια πολιτική περιοριστική, λιτότητας που εκπορεύεται από την κ. Μέρκελ, τον κ. Σαρκοζί κι από το σύστημα που κατισχύει στην Ευρώπη. Εκ των πραγμάτων αυτή η πολιτική την καταναλωτική δυνατότητα του μέσου Έλληνα, του μέσου Ισπανού, του μέσου Ιταλού την εξαφανίζει. Οι Γερμανοί πού θα εξάγουν τα προϊόντα που παράγουν;
Ζ.Π.: Αυτό είναι το πρόβλημα. Σας είπα προηγουμένως ότι κάνουν λάθος οι Γερμανοί αν νομίζουν ότι οι άλλοι θα έχουν καταρρεύσει, γιατί μη ξεχνάμε ότι το 40% της βιομηχανικής παραγωγής της Γερμανίας δεν πήγαινε σε άλλες χώρες παρά στις χώρες- μέλη της ΕΕ. Αν υπάρξει τέτοια κατάσταση αυτοί πιστεύουν ότι αν κάνουν μια ένωση με βάση το μάρκο ή κάποιο άλλο νόμισμα με τη Δανία ή την Ολλανδία θα επιβιώσουν; Μέγα λάθος, γιατί θα καταρρεύσουν με τον πιο σκληρό τρόπο. Ήδη, βλέπει κανείς τις αντιπαραθέσεις που υπάρχουν μεταξύ Σαρκοζί και Κάμερον, του Άγγλου πρωθυπουργού, που έφθασαν στο σημείο να αλληλουβρίζονται δημοσίως, γιατί έχουν μυριστεί ότι δεν υπάρχει μέλλον σε αυτή την ιστορία και αποτραβιούνται ολοένα και περισσότερο. Όχι ότι αυτοί θα έχουν καλύτερη μοίρα. Το πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι ότι δεν υπάρχει οργανωμένο, συλλογικό ιστορικό υποκείμενο που πραγματικά να αποτελεί το αντίπαλο δέος σε αυτή την κατάσταση που επικρατεί στον καπιταλιστικό κόσμο. Από αυτή την άποψη η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου, γιατί πιστέψαμε, όπως έγραφε και ο Φουκογιάμα, ότι στο τέλος της ιστορίας επικράτησε ο καπιταλισμός πλήρως. Όλα αυτά δημιούργησαν μια αισιοδοξία που οδήγησε και τους ίδιους στο χείλος του γκρεμού. Φοβάμαι πολύ, ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε μια φάση ενός σκληρού συναλλαγματικού πολέμου με κύριους πρωταγωνιστές από τη μια μεριά την Αμερική και από την άλλη την Κίνα. Μη ξεχνάμε ότι η Αμερική χρωστά στην Κίνα 3 τρις δολάρια και το 1,3 είναι υπό την μορφή των ομολόγων της Αμερικής, όπως και η Ινδία και οι αναδυόμενες οικονομίες διεκδικούν συμμετοχή στο νέο γεωπολιτικό καθορισμό των δεδομένων σε παγκόσμια κλίμακα, γεγονός που δημιουργεί τεράστιους κινδύνους.

ΠτΘ: Φυσικά αυτό σημαίνει και κατανομή πολιτικής δύναμης…
Ζ.Π.: Και πολιτικής και οικονομικής δύναμης. Δεν μπορείς να κρατάς την Ινδία ή την Κίνα έξω από τα διεθνή φόρα μόνο και μόνο επειδή το θέλεις εσύ όταν είσαι υπερχρεωμένος ως Αμερική.

Καμία προοπτική δεν έχει η μεταβατική κυβέρνηση

ΠτΘ: Στην Ελλάδα ο δρόμος που ακολουθείται αυτή τη στιγμή είναι μονόδρομος;
Ζ.Π.: Αυτή τη στιγμή είναι μονόδρομος και αυτό γιατί δεν βλέπω εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να πείσουν το λαό και να δώσουν ένα όραμα διαφορετικό. Οι πολιτικοί αυτοί μάς έχουν ξεφτιλίσει τελείως και αν πούμε ότι ακολουθούμε μια άλλη πορεία, αυτό θα σήμαινε, μην έχουμε αυταπάτες, και αποδόμηση ενός μεγάλου μέρους του βιοτικού επιπέδου του λαού μας με φαινόμενα φτώχειας, εξαθλίωσης, εγκληματικότητας. Δυστυχώς, στη χώρα μας, έχουμε ακόμα και σήμερα σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στους Ευρωπαίους και αναζητά το πολιτικό σύστημα κάποιον αρεστό στους ξένους για να τον κάνουν πρωθυπουργό. Καταλαβαίνετε τώρα τι προοπτικές θα έχει μια τέτοια μεταβατική κυβέρνηση.

Στην Ελλάδα ακολουθείται πολιτική προτεκτοράτου

ΠτΘ: Είστε αισιόδοξος και για το μέλλον;
Ζ.Π.: Δεν έχω άλλη επιλογή από το να είμαι αισιόδοξος. Κάποτε οι Γερμανοί, μού έδωσαν γερμανική υπηκοότητα και την επέστρεψα όταν ήρθα στην Ελλάδα γιατί δεν ήθελα να με θεωρήσουν ότι είμαι πράκτορας των Γερμανών. Τώρα θα μπορούσα να γυρίσω και να τους πω ότι μετάνιωσα και να μου ξαναδώσουν την γερμανική υπηκοότητα. Δεν θα το κάνω. Θα μείνω εδώ.

ΠτΘ: Παρόλα αυτά οι νέοι φεύγουν…
Ζ.Π.: Αναμφίβολα φεύγουν και τους καταλαβαίνω πολύ καλά. Αυτό που με εξόργισε ήταν όταν είδα τις προτάσεις της κ. Διαμαντοπούλου για την οργάνωση των πανεπιστημίων και όταν είδα πόσους συμβούλους πήρε ο πρωθυπουργός της χώρας αλλά και όλοι οι άλλοι υπουργοί από το εξωτερικό. Κατά περίεργο τρόπο ενώ αυτοί παίρνουν ξένους συμβούλους, η Γερμανία, η Αμερική, η Αγγλία ψάχνουν κυριολεκτικά με πράκτορες να πάρουν Έλληνες λόγω της ευφυΐας που διαθέτουν -και αν δείτε στη Γερμανία στις κλινικές, παντού, υπάρχουν Έλληνες επιστήμονες και καθηγητές πανεπιστημίου. Αναρωτιέμαι γιατί οι δικοί μας είναι τόσο κομπλεξικοί και θέλουν να παίρνουν ξένους όταν η χώρα μας έχει ένα φοβερό δυναμικό και θέλουν να το εκμεταλλεύονται άλλοι. Δεν είναι αυτό λογική προτεκτοράτου;

ΠτΘ: Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο κατέφυγε στο ΣΤΕ για τον διορισμό των διοικήσεων στο ίδρυμα στη βάση του νέου νόμου-πλαισίου;
Ζ.Π.: Μα όλο αυτό θυμίζει αλήστου μνήμης εποχές όπου η Ελλάδα ήταν ξεκάθαρα προτεκτοράτο. Δεν είμαι ενεργός πλέον, ωστόσο, όμως, θα σας πω και κάτι για το οποίο είμαι περήφανος. Αμισθί κάθε Τετάρτη κάνω τέσσερις ώρες μάθημα σε μεταπτυχιακούς φοιτητές στο μάθημα της Πολιτικής Επιστήμης στη Νομική, γιατί επιμένω ότι το μεταπτυχιακό θα πρέπει να είναι δωρεάν στα παιδιά και όχι να παίρνουν χρήματα διάφοροι καθηγητάδες στα διάφορα τμήματα των ελληνικών πανεπιστημίων που δήθεν έχουμε δωρεάν παιδεία. Θα το κάνω όσο αντέχουν οι δυνάμεις μου και δεν είμαι περήφανος με την έννοια ότι θυσιάζομαι. Δεν θυσιάζομαι. Είναι καθήκον κάθε Έλληνα επιστήμονα.

Η διανόηση προ πολλού μετατράπηκε σε θεραπαινίδα του συστήματος

ΠτΘ: Και το κράτος των καθηγητάδων μια χαρά ευημερούσε όλα αυτά τα χρόνια…
Ζ.Π.: Βεβαίως. Ένα από τα προβλήματα της χώρας μας είναι ότι η διανόηση προ πολλού είχε μετατραπεί σε θεραπαινίδα του συστήματος. Το ίδιο ισχύει και για ένα σημαντικό αριθμό καθηγητών πανεπιστημίου που αλλοιθώριζαν προς την εξουσία. Έκανα πολλές προτάσεις και γραπτές. Κινδυνεύω να γίνω το πλέον μισητό πρόσωπο επειδή λέω την άποψή μου αλλά θα σας πω ότι στα 73 σου έχεις να χάσεις πολλά αλλά και τίποτα. Εξαρτάται από τη στάση που θα κρατήσεις γιατί εκείνο που προέχει σε αυτή τη δύσκολη στιγμή είναι να βρεθείς στο βαθμό που μπορείς με τις λίγες δυνάμεις που έχεις στο πλευρό του ελληνικού λαού. Τέρμα!

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.