ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ: Απο τη συμπορευση στους δρομους και στους χωρους δουλειας στην εκλογικη συμπορευση

Ένα κομμάτι της μαχόμενης αριστεράς, γνωστό για τις κινηματικές του δράσεις, έχει βρει σήμερα την κεντρική του έκφραση στο πλαίσιο της κοινής εκλογικής καθόδου της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) με το Μέτωπο Αριστερής Συμπόρευσης (ΜΑΡΣ).

Δύο μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, φοιτητές της Νομικής Σχολής του ΔΠΘ, ο Γιάννης Μυκονιάτης και ο Διονύσης Παπαδόπουλος, μίλησαν στο Ράδιο Παρατηρητής και στις Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη και Νατάσσα Βαφειάδου για την συμπόρευση διαφόρων τμημάτων της αριστεράς στους δρόμους και στα κινήματα, η οποία πλέον είναι και εκλογική συμπόρευση αλλά και για την εκ των πραγμάτων αδυναμία συμπόρευσης τόσο με τα κόμματα του απέναντι «στρατοπέδου», όσο και με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, για διαφορετικούς ανά περίπτωση λόγους.

Επιπλέον, παρέθεσαν τις θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ για μείζονος σημασίας θέματα όπως το μεταναστευτικό και για την εξαθλίωση που βιώνει μεγάλος μέρος των μεταναστών στη χώρα μας εξαιτίας και των πολιτικών της ΕΕ αλλά και για το ζήτημα της Ευρώπης «των λαών και των κινημάτων», η οποία όμως, όπως είπαν, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εκφραστεί μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Πάγια θέση μας η συγκρότηση ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής με όλα τα μαχόμενα τμήματα της αριστεράς και του κινήματος»

ΠτΘ: Πώς προέκυψε η συμπόρευση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το ΜΑΡΣ και ποια είναι τα προτάγματα αυτής της συμπόρευσης για τις εκλογές;

Δ.Π.: H ΑΝΤΑΡΣΥΑ όλο το προηγούμενο διάστημα συμπορεύθηκε στο κίνημα στους χώρους και στους δρόμους δουλειάς με συντρόφους και συναγωνιστές από διάφορα τμήματα της αριστεράς. Άλλωστε ήταν πάγια θέση από την ίδρυσή της το 2009, προέτασσε τη συγκρότηση ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής με όλα τα μαχόμενα τμήματα της αριστεράς και του κινήματος. Στο πλαίσιο αυτό, κατέθεσε συγκεκριμένες προτάσεις με αναφορά σε αντί-ευρώ, αντί-ΕΕ, αντικαπιταλιστικό και αντί-ιμπεριαλιστικό πλαίσιο, και συμπορεύθηκε με συγκεκριμένους στόχους και αρχές. Σε αυτό ανταποκρίθηκαν δυνάμεις όπως το Σχέδιο Β, το οποίο συσπειρώνεται στη Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση, και άλλα τμήματα που αποσχίστηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως η Παρέμβαση (πρώην ΚΟΕ). Όλες αυτές οι προσπάθειες καρποφόρησαν και σήμερα φαίνεται ότι η αριστερά κάνει κάποια θαρρετά βήματα για να εκφράσει κάτι ευρύτερο και πλέον όλο αυτό έχει ως επιστέγασμά του την κοινή εκλογική κάθοδο στις προσεχείς εκλογές.

«Μπορεί το πολιτικό προσωπικό να φεύγει στις 25 αλλά οι πυλώνες πάνω στους οποίους εδράζεται όλο αυτό το σύστημα μετά τις 26 θα είναι στο απυρόβλητο»

ΠτΘ: Παρακολουθώντας το πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας πιστεύετε ότι είναι αδύνατη η συμπόρευση πάνω σε κοινά ιδεολογικά προτάγματα;

Γ.Μ.: Όσον αφορά στα κόμματα του απέναντι «στρατοπέδου», τα οποία από την αρχή της μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα, αντιπροσώπευαν αυτό που θα μπορούσε κανείς πολύ χοντρά να πει «ανώτερες τάξεις», νομίζω ότι η απάντηση έχει δοθεί από τα ίδια. Όποιος έλεγε πριν από τις εκλογές του 2012 ότι θα μπορούσε να υπάρξει συγκυβέρνηση της ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ ή και με το ΛΑΟΣ ακόμα θα τον έλεγες τρελό. Αυτό το οποίο όμως τους ένωσε είναι ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, που εμείς θεωρούμε ότι είναι καταστροφικό για την πλειοψηφία του κόσμου και τις ανάγκες του. Αυτό το οποίο λένε και σήμερα τρομοκρατώντας τον κόσμο, «πάση θυσία στην ΕΕ και στο ευρώ», «μνημόνια γιατί αλλιώς θα καταστραφεί η χώρα», «θα πέσουν μετεωρίτες», «θα έρθουν εξωγήινοι να μας φάνε» και όλα τα συναφή. Αυτό είναι το πλαίσιο που συστοιχίζει τα κόμματα των από πάνω. Και να μη σας φανεί περίεργο αν μετεκλογικά, κυρίως σε περίπτωση νίκης της ΝΔ, δούμε μία τέτοιου είδους ετερόκλητη συνεργασία.

Από την άλλη, το σενάριο της συμπόρευσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ σε μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι απίθανο. Για εμάς, αυτή τη στιγμή το κυρίαρχο ζήτημα όσον αφορά στο αναγκαίο πλαίσιο συνεργασίας είναι το κατά πόσο θεωρούμε ότι μια πολιτική συνεργασία μπορεί να συμβάλει όχι απλά στη δημιουργία μιας κυβέρνησης, η οποία θα διαχειριστεί την κατάσταση που ζούμε αυτή τη στιγμή αλλά το κατά πόσο μπορεί να υπάρξει κάτι θετικό για την πλειοψηφία των εργαζομένων και της νεολαίας, που τόσα χρόνια έχουν υποστεί το κύριο βάρος των μνημονιακών πολιτικών και των επιταγών της ΕΕ και της τρόικας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και από τις λίγες ριζοσπαστικές θέσεις, που τον οδήγησαν στο να ανέβει από το 3 στο 16% τον Μάιο του 2012 και τον εκτόξευσαν στο 27% τον Ιούνιο του 2012, τις έχει απεμπολήσει από τον κυρίαρχο λόγο του και από τις δηλώσεις στελεχών του στα ΜΜΕ. Αποκορύφωμα αυτής της φρασεολογίας ενσωμάτωσης ήταν αυτό που είπε η κ. Βαλαβάνη στον Alpha, ότι «σε περίπτωση που βγούμε κυβέρνηση μάλλον θα υπάρξει ένα διάστημα τεχνικής παράτασης του υπάρχοντος προγράμματος προκειμένου να μπορέσουμε να διαπραγματευτούμε». Επομένως, πάει και το «σκίζουμε τα μνημόνια». Αυτό που πλέον προσφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ στον κόσμο είναι κάποια μέτρα, τα οποία, ακόμη και αν μπορούσαν να προσφέρουν κάποια ανακούφιση στον κόσμο, μπαίνουν πάρα πολλά ερωτήματα για το κατά πόσο θα μπορέσει να εφαρμόσει αυτές τις πολιτικές μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ και του ευρώ.

Για παράδειγμα, το γεγονός ότι είμαστε σε έναν μηχανισμό σταθερότητας έχει και ορισμένες αντανακλάσεις στο κατά πόσο μπορείς να ξεφύγεις από αυτό που λέμε ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί. Ισοσκελισμένος προϋπολογισμός σημαίνει ότι είσαι αναγκασμένος να τηρήσεις προγράμματα πειθαρχίας ή το Σύμφωνο Σταθερότητας, προαπαιτούμενο για την παραμονή μας στο ευρώ πάση θυσία, που είναι και θέση του ΣΥΡΙΖΑ και απαγορεύει με βαριές κυρώσεις να ανέβει το έλλειμμα πάνω από το 3%. Επίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ είπε τελευταία ότι θα συμμετάσχει και στο ECCL, μόνιμη γραμμή πιστοληπτικής στήριξης και σταθερότητας, στην ουσία ένα διαρκές μνημόνιο για τον κόσμο της εργασίας.

Δ.Π.: Αντιλαμβανόμαστε τη χαρά του κόσμου που θα φύγει η κυβέρνηση που υπηρέτησε τα μνημόνια και άφησε πίσω της συντρίμμια, τους νέους που δεν βρίσκουν διέξοδο και αναγκάζονται να φύγουν στο εξωτερικό, ανέργους στα πενήντα τους που έχουν να θρέψουν οικογένειες. Από εκεί και πέρα αντιλαμβανόμαστε ότι πλειοψηφικά τμήματα του λαού και της νεολαίας έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στον ΣΥΡΙΖΑ. Εμείς λέμε όμως ότι όλο αυτό το σύστημα που έχτισε με πολύ κόπο την ασπίδα του στα μνημονιακά χρόνια δεν θα την αφήσει έτσι εύκολα. Άρα το εκλογικίστικο και αντί-αριστερό σύνθημα που ακούγαμε στις ευρωεκλογές από τον ΣΥΡΙΖΑ, «στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν», συνιστά την εσχατιά της παραπλάνησης για τα λαϊκά στρώματα. Μπορεί το πολιτικό προσωπικό να φεύγει στις 25 αλλά οι πυλώνες πάνω στους οποίους εδράζεται όλο αυτό το σύστημα μετά τις 26 θα είναι στο απυρόβλητο.

«Μας χωρίζουν τακτικές και στρατηγικές διαφωνίες με το ΚΚΕ»

ΠτΘ: Το ΚΚΕ μιλάει σαφώς για έξοδο από την ΕΕ…

Δ.Π.: Μας χωρίζουν τακτικές και στρατηγικές διαφωνίες με το ΚΚΕ. Σίγουρα το ζήτημα της ΕΕ είναι ένα ξεκάθαρο σημείο σύγκλισης και πάνω σε αυτή τη βάση θέλαμε το προηγούμενο διάστημα να δώσουμε κοινούς ενωτικούς αγώνες αλλά εισπράξαμε την άρνηση του Περισσού. Το ΚΚΕ εξαρτά το ζήτημα της εξόδου από την ΕΕ με τη λαϊκή εξουσία και το μεταθέτει στα όρια του μεταφυσικού, ενώ για εμάς είναι ένας ανατρεπτικός αντικαπιταλιστικός στόχος που πρέπει να τεθεί εδώ και τώρα. Υπάρχουν και άλλες στρατηγικές διαφωνίες σχετικά με τον σοσιαλισμό όπως εμείς τον ονειρευόμαστε, που θα κρατάει τις θετικές εμπειρίες του παρελθόντος αλλά θα τον επαναθεμελιώνει στο σήμερα σε νέες βάσεις.

«Εν έτει 2015 είναι ντροπή για μία χώρα που θέλει να λέγεται πολιτισμένη να υπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης η πολιτική μας θέση είναι ότι όλοι οι μετανάστες που έχουν έρθει στη χώρα για να εργαστούν πρέπει να νομιμοποιηθούν»

 Για εμάς το θέμα της μετανάστευσης και των μεταναστών δεν είναι μόνο ιδεολογικό και πολιτικό ούτε καθαρά ανθρωπιστικό. Είναι ζήτημα ουσίας. Η πολιτική μας θέση είναι ότι όλοι οι μετανάστες που έχουν έρθει στη χώρα για να εργαστούν πρέπει να νομιμοποιηθούν. Βλέπουμε σε περιοχές όπως η Μανωλάδα ή ακόμα και στο σπίτι του καθενός που έχει πάρει έναν μετανάστη ή μία μετανάστρια μια κατάσταση, όπου οι μετανάστες λειτουργούν σαν φτηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό για δουλειές που υποτίθεται ότι δεν θέλουν να κάνουν οι Έλληνες –παρ’ όλα αυτά κάποιοι λένε ότι οι ξένοι τους παίρνουν τις δουλειές. Πρόκειται για το πιο σκληρά εκμεταλλευόμενο κομμάτι της εργατικής τάξης.

Εμείς δεν βρίσκουμε τους συμμάχους μας με όρους εθνικού προσδιορισμού αλλά με όρους κοινωνικού και ταξικού προσδιορισμού, γι’ αυτό θεωρούμε ότι οι μετανάστες είναι στο ίδιο «στρατόπεδο» με εμάς και πρέπει να παλέψουμε μαζί τους ενάντια σε αυτές τις πολιτικές. Υπό άλλες συνθήκες, σε μια ελληνική κοινωνία που τον έλεγχο δεν θα έχουν ούτε οι γραφειοκράτες της ΕΕ ούτε οι «πατριώτες» επιχειρηματίες, θα υπάρχει θέση και γι’ αυτόν τον κόσμο.

Είναι δε ντροπή εν έτει 2015 για μία χώρα που θέλει να λέγεται πολιτισμένη να υπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης. Γι’ αυτό έχει πολύ μεγάλη ευθύνη και η ΕΕ. Με συνθήκες όπως το Δουβλίνο ΙΙ κλείνει τα σύνορα για να μην πάνε οι άνθρωποι σε άλλες χώρες ενώ σε μια χώρα υπό κρίση συσσωρεύτηκε ένα πολύ μεγάλο δυναμικό, άνθρωποι οι οποίοι είτε είναι άνεργοι και ζούνε υπό άθλιες συνθήκες σε σπίτια είτε δουλεύουν υπό άθλιες συνθήκες.

«Είμαστε με την Ευρώπη των λαών και των κινημάτων αλλά αυτή η Ευρώπη δεν είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση»

Σε επίπεδο λαών προφανώς και είμαστε ευρωπαϊστές. Και δεν είμαστε κατά κάποιων πολιτικών της ΕΕ, στο ίδιο πλαίσιο με τον κ. Φάρατζ και την κ. Λεπέν, από την πλευρά δηλαδή της περιχαράκωσης και του εθνικισμού. Δεν θέλουμε να απομονώσουμε την Ελλάδα και τον λαό της σε καμία περίπτωση. Ίσα ίσα θέλουμε η ανατροπή που θα υπάρξει και σε ελληνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο να συμπαρασύρει όλες τις υπόλοιπες χώρες. Είμαστε με την Ευρώπη των λαών και των κινημάτων αλλά αυτή η Ευρώπη δεν είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι θέμα του τι λέει ο Ντράγκι ή ο Μπαρόζο, είναι θέμα ιδρυτικών συνθηκών και νομικών πλαισίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Συνέντευξη:Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη [email protected]

Νατάσσα Βαφειάδου [email protected]

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.