Στο Θρακιωτη οικονομολογο Μωυση Σιδηροπουλο το συμβολικο Νομπελ Ειρηνης της Ευρωπαικης Ενωσης

Μια εξαιρετικά σημαντική διάκριση για τον ίδιο, αλλά και για τη χώρα μας, επιφύλαξε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στον Θρακιώτη οικονομολόγο και πρόεδρο του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, κ. Μωυσή Σιδηρόπουλο. Ο κ. Σιδηρόπουλος ανήκει στους 20 Ευρωπαίους πολίτες, που επιλέχτηκαν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να μοιραστούν συμβολικά το Νόμπελ Ειρήνης, το οποίο είχε απονεμηθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις 10 Δεκεμβρίου στο Όσλο. Στην ειδική επίσημη τελετή, που έλαβε χώρα δυο μέρες αργότερα στο Στρασβούργο, στην έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τα συμβολικά βραβεία απένειμε στους τιμώμενους ο πρόεδρος του ΕΚ, Μάρτιν Σούλτζ, παρουσία του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, και του τότε ασκούντος την Προεδρία της ΕΕ, Ανδρέα Μαυρογιάννη, υφυπουργού της Κύπρου για Ευρωπαϊκά θέματα.

Κριτήριο το πλούσιο συγγραφικό και ερευνητικό του έργο σε θέματα ευρωπαϊκών και οικονομικών πολιτικών

Η επιλογή του κ. Σιδηρόπουλου αποφασίστηκε κατόπιν σχετικής εισήγησης του Γραφείου Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Στην εισήγηση αυτή συνεκτιμήθηκαν το πλούσιο συγγραφικό και ερευνητικό του έργο σε θέματα ευρωπαϊκών και οικονομικών πολιτικών, το γεγονός ότι είναι συνιδρυτής και διευθυντής του Παρατηρητηρίου Ευρωπαϊκών Οικονομικών Πολιτικών (OPEΕ) του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου, όπως επίσης ότι είναι πρόεδρος του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτελείου.

Η ιδιαίτερη σχέση του με τη Θράκη

Η παραπάνω λοιπόν διάκριση του καταξιωμένου έλληνα οικονομολόγου, αναμφισβήτητα προκαλεί αισθήματα χαράς και υπερηφάνειας σε όλους τους Έλληνες. Πολύ περισσότερο, ωστόσο, πρέπει να συγκινεί τους κατοίκους της Θράκης, τους συμπατριώτες του φυσικά από τα Κομνηνά της Ξάνθης, όπου γεννήθηκε, αλλά και τους Κομοτηναίους, όπου έζησε και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά επί μία τετραετία. Συγκεκριμένα η παρουσία του κ. Σιδηρόπουλου στην Κομοτηνή ανάγεται στην περίοδο 2001-2005, κατά την οποία δίδασκε ως Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Ανάπτυξης του Δημοκριτείου. Στο διάστημα αυτό, μάλιστα, ο «ΠτΘ» είχε την τύχη να φιλοξενήσει άρθρα και συνεντεύξεις τους.
Παρά την απόσταση, που τον χωρίζει πλέον από την ιδιαίτερη πατρίδα του, και παρά τις πολλαπλές υποχρεώσεις του σε Ελλάδα και εξωτερικό, ο κ. Σιδηρόπουλος φροντίζει να διατηρεί ισχυρούς τους δεσμούς του με την περιοχή μας, κάνοντας συχνές επισκέψεις για να συναντήσει φίλους και συγγενείς. «Κάθε φορά που κάνω το ταξίδι προς την περιοχή, το χαίρομαι», ομολογεί συγκινημένος, μιλώντας στον «ΠτΘ», ενώ επισημαίνει ότι είναι πολύ δεμένος με τον τόπο και τους κατοίκους του.
Αλλά πέρα από τη σχέση του με τη Θράκη, ο κ. Σιδηρόπουλος μιλάει στον «ΠτΘ» για τη διάκριση του από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και για το συμβολισμό αυτού του βραβείου, που απένειμε η Επιτροπή Νόμπελ στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μη αρνούμενος να σχολιάσει τις κρίσιμες οικονομικές εξελίξεις, τόσο για την Ευρώπη, όσο και για την Ελλάδα, εκφέροντας ενδιαφέρουσες απόψεις και εκτιμήσεις για το μέλλον…

«Το βραβείο Νόμπελ βάζει επιτακτικά στην Ευρώπη το ερώτημα του τι θα γίνει στο μέλλον»

ΠτΘ: κ. Σιδηρόπουλε, πώς νοιώθει ένας Έλληνας που δέχεται μια τέτοια τιμητική διάκριση στην Ευρώπη, ειδικά στην παρούσα συγκυρία που κάθε άλλο παρά διακρίσεις και κολακευτικά σχόλια μας επιφυλάσσουν οι εταίροι μας.
Μ.Σ.: Είναι μια συμβολική διάκριση, αλλά έστω ως συμβολική έχει την αξία της.
Ήταν σημαντικό για εμένα, γιατί το βραβείο Νόμπελ στην Ευρωπαϊκή Ένωση σηματοδοτεί τα 60 χρόνια ειρήνης, τα οποία έχει ζήσει μετά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ευρώπη και τα οφείλει στην ευρωπαϊκή ενοποίηση. Μπορεί να λέμε οτιδήποτε άλλο θέλουμε αυτή στιγμή, αλλά είναι ένα μεγάλο επίτευγμα όλη αυτή η διαδικασία, όλος αυτός ο χρόνος κι όλη αυτή η προσπάθεια να συμφιλιωθούν μεταξύ τους εχθροί μεγάλοι, όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Αγγλία, για να μπορέσουν να έρθουν σε έναν κοινό παρονομαστή, ούτως ώστε να μην υπάρχουν συγκρούσεις ούτε πόλεμοι και η οικονομία να αναπτύσσεται μέσα σε ειρηνικές συνθήκες. Παράλληλα, όμως, το βραβείο Νόμπελ αυτό βάζει επιτακτικά στην Ευρώπη το ερώτημα του τι θα γίνει στο μέλλον. Διότι μπορεί η Ευρώπη να αντέξει; Βρίσκεται σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο αυτή τη στιγμή, μετά από τη νομισματική ενοποίηση, και το ερώτημα είναι αν μπορεί να συνεχίσει. Άρα το διακύβευμα είναι να μην καταστρέψει την ιστορία αυτή που έχει δημιουργήσει μέχρι τώρα.

ΠτΘ: Πάντως, έχουν ακουστεί κάποιες φωνές αμφισβήτησης για την απόφαση της Επιτροπής Νόμπελ να δώσει το βραβείο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εσείς υπεραμύνεστε αυτής της απόφασης και θεωρείτε ότι ορθά τής δόθηκε το βραβείο….
Μ.Σ.: Νομίζω πως ναι, γιατί πιστεύω ότι αποσκοπούσε περισσότερο στο να βοηθήσει για το μέλλον αυτό το βραβείο. Είχε αυτό το νόημα. Δηλαδή επιβραβεύοντας το παρελθόν και απονέμοντας στην Ευρώπη ένα τέτοιο σημαντικό βραβείο, αποσκοπούσε να τη βάλει μπροστά στις ευθύνες της.

«Το λάθος για τη Γαλλία είναι ότι δεν έχει ένα όραμα»

ΠτΘ: Ως οικονομολόγος, που γνωρίζετε από πρώτο χέρι τι συμβαίνει στην Ευρώπη, όλες τις τελευταίες εξελίξεις και τις διεργασίες, πώς βλέπετε το μέλλον της, πώς βλέπετε την οικονομική εξέλιξη των ευρωπαϊκών χωρών και τις τύχες των λαών αυτών των χωρών τα επόμενα χρόνια;
Μ.Σ.: Αυτή τη στιγμή είμαστε σε μία φάση πολύ δύσκολη και αν δεν ξεπεραστούν οι εγωισμοί, δεν είμαι τόσο αισιόδοξος. Δηλαδή υπάρχει ένα μυστήριο ευρωπαϊκής λιτότητας. Αυτή η δημοσιονομική πολιτική της λιτότητας είναι λάθος κατά τη άποψή μου. Επιβάλλει η Γερμανία ένα μοντέλο και δεν υπάρχει ένα αντίπαλο. Η Γαλλία δεν έχει τέτοιο. Το λάθος για τη Γαλλία είναι αυτό, το ότι δεν έχει ένα όραμα. Η Γερμανία έχει ένα όραμα δικό της, το οποίο είναι να κάνει γερμανική την Ευρώπη, μια γερμανική Ευρώπη. Με τα καλά της, με τα κακά της, αλλά τελοσπάντων αυτό την ενδιαφέρει πάνω από όλα. Η Ευρώπη νομίζω ότι μπορεί να παίξει πολύ σημαντικό ρόλο. Αυτό το μυστήριο της λιτότητας πρέπει να πάψει να υπάρχει, όπως κι όλη αυτή η εξαθλίωση στις χώρες του Νότου ειδικότερα. Η Ευρώπη το 2014 θα έχει 2,8% ύφεση, στην Ελλάδα μπορεί να είναι 4,6%, στην Ιταλία επίσης. Και στη Γαλλία θα αρχίσει σιγά-σιγά, όπως και στη Γερμανία επίσης. Βλέπουμε μια γενικευμένη ύφεση σε όλη την Ευρώπη, η οποία μπορεί να ανασχεθεί με πιο γενναίες δημοσιονομικές πολιτικές, γιατί η Ευρώπη είναι μια κλειστή οικονομία. Αυτό για να γίνει θα πρέπει να ληφθούν αποφάσεις ενιαίες. Να υπάρχει μια κυβέρνηση θα λέγαμε ενιαία. Δηλαδή πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά. Η κρίση δυστυχώς έχει οπισθοδρομήσει τη δημοκρατία στην Ευρώπη. Δεν προήγαγε τη δημοκρατία στην Ευρώπη, γιατί ο καθένας στρέφεται στον εαυτό του, ενώ θα έπρεπε τώρα να γίνουν νέες δημοκρατικές δομές για να μπορούν να παίρνονται ενιαίες πολιτικές. Δεν μπορεί ο καθένας μόνος του να κάνει την πολιτική του.

«Δεν μπορούμε μόνοι μας να κάνουμε τίποτα, γιατί είμαστε ένα μέρος, μικρό μάλιστα, ενός μεγάλου συνόλου»

ΠτΘ: Η χώρα μας, στο εσωτερικό της οποίας υπάρχουν συγκρούσεις εδώ και τρία χρόνια με αντικείμενο τις πολιτικές που επιλέγονται, θα μπορούσε να εφαρμόσει τη δική της πολιτική; Πόσο εύκολο είναι να χαράξουμε στο γενικό ευρωπαϊκό περιβάλλον μια δική μας οικονομική πολιτική;
Μ.Σ.: Όχι, δεν μπορούμε μόνοι μας να κάνουμε τίποτα, γιατί είμαστε ένα μέρος, μικρό μάλιστα, ενός μεγάλου συνόλου. Αλλά και να βγαίναμε από αυτό, θα ήμασταν χειρότερα. Δηλαδή δε γίνεται ούτε έξω ούτε μέσα-ό,τι ισχύει για τη μια περίπτωση ισχύει και για την άλλη- μόνοι μας δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Το καλύτερο σαφώς είναι να μείνουμε μέσα στην Ευρωζώνη και να διαπραγματευτούμε τα μέτρα, έτσι ώστε να γίνει λιγότερο έντονη αυτή η ύφεση, την οποία θα υποστούμε. Σίγουρα η λύση θα βρεθεί από την Ευρώπη συνολικά. Δεν μπορούμε μόνοι μας να κάνουμε τίποτα. Ελάχιστα μπορούμε, λίγα πράγματα. Υποθέστε ότι ήμασταν οι καλύτεροι μαθητές της Ευρώπης και ως εκ θαύματος, με μια μαγική ράβδο, λύνονταν όλα αυτή τη στιγμή και δεν είχαμε ούτε ελλείμματα, αλλ’ αντίθετα αποκτούσαμε ανάπτυξη. Όμως δε θα κρατούσε πολύ. Από τη στιγμή, που όλη η Ευρώπη βρίσκεται σε ύφεση, κι εμείς θα ξαναπέσουμε σε ύφεση. Δηλαδή και θαύμα να γίνει, δεν μπορείς να επιβιώσεις μέσα σε αυτό το περιβάλλον. Πρέπει να γίνει συνολικά σε ολόκληρη την Ευρώπη μια αλλαγή, η οποία θα έχει θετικές επιπτώσεις σε εμάς, και εμείς οι ίδιοι φυσικά να κάνουμε με τη σειρά μας όλη αυτή την αναδιάρθρωση της οικονομίας, να την κάνουμε πιο ορθολογική. Δεν πιστεύω όμως ότι εφαρμόζοντας φιλελεύθερες πολιτικές και μειώνοντας τους μισθούς, λύνουμε κανένα πρόβλημα. Σαφώς και όχι.

«Το Αριστοτέλειο δεν είναι μόνο σκουπίδια…»

«Το πανεπιστήμιο να είναι ανοιχτό στην κοινωνία και να ανασχεθεί η μετανάστευση των νέων»

Από τη συζήτησή μας, βέβαια, με τον κ. Σιδηρόπουλο δε θα μπορούσε να απουσιάζουν ζητήματα, που αφορούν στην ανώτατη εκπαίδευση στη χώρα μας, μιας και ο ίδιος ως Πρόεδρος του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτελείου, εκ των πραγμάτων εκπροσωπεί και αναδεικνύει στο εξωτερικό την θετική πλευρά των ελληνικών πανεπιστημίων. «Το Αριστοτέλειο δεν είναι μόνο σκουπίδια», υπογράμμισε με έμφαση, σπεύδοντας να υπεραμυνθεί της δουλειάς που γίνεται στο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Παρόλα αυτά, αναγνώρισε την αναγκαιότητα αναπροσαρμογής του συστήματος λειτουργίας των ελληνικών πανεπιστημίων, μια αναγκαιότητα προσαρμογής τους στα δεδομένα και τις συνθήκες της εποχής. «Αυτή τη στιγμή τα δημόσια πανεπιστήμια δέχονται ένα ισχυρό πλήγμα», παρατήρησε, «και σίγουρα θα έπρεπε να έχουν αναπροσαρμοστεί, γιατί οι εποχές έχουν αλλάξει και ο τελευταίος νόμος που πέρασε ήταν πριν από 30 χρόνια». «Δεν κάναμε τίποτα όλο αυτό το διάστημα, μείναμε πολύ πίσω», συνέχισε, «και τώρα θέλουμε σε μια μέρα να τα κάνουμε όλα, κάτι που είναι δύσκολο. Ζητήματα όπως οι συγχωνεύσεις με το σχέδιο «Αθηνά» θέλουνε χρόνο, δεν μπορούν να γίνουν από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν μπορείς διοικητικά να κόψεις και να ράψεις. Σαφώς όμως το πανεπιστήμιο πρέπει να είναι πιο ανοιχτός θεσμός. Οι εποχές πέρασαν από τότε που το πανεπιστήμιο χρηματοδοτείται μόνο από κρατικούς πόρους. Πρέπει να υπάρχουν και ιδιωτικοί πόροι, είτε σαν υποτροφίες, είτε σαν προγράμματα. Πρέπει να είναι ανοιχτό στην κοινωνία το πανεπιστήμιο, όχι κλειστό. Δε γίνεται πλέον το δημόσιο να αναλάβει όλη τη χρηματοδότησή του. Και φυσικά δεν είναι μόνο το πανεπιστήμιο, αλλά συνολικά η παιδεία μας, που πρέπει να αναδιαρθρωθεί. Δεν μπορούν όλοι μετά το λύκειο να πάνε στο πανεπιστήμιο, πρέπει να δώσουμε κι άλλες επιλογές. Και το πιο σημαντικό είναι να υπάρχει και η πραγματική οικονομία, η παραγωγή η οποία να μπορεί να απορροφήσει όλο αυτό το δυναμικό. Γιατί έχουμε τους καλύτερους φοιτητές, που αναγκάζονται όμως να φύγουν στο εξωτερικό, επειδή δε βρίσκουν μια διέξοδο στην Ελλάδα. Οι πολιτικοί μας μπορεί αυτή τη στιγμή να μην το θίγουν πολύ, γιατί τους συμφέρει κάπως, αφού μειώνεται η ανεργία επειδή φεύγουν και οι ίδιοι βρίσκουν καλυτέρα εισοδήματα στο εξωτερικό παρά εδώ. Αλλά στο μέλλον αυτό θα το βρούμε μπροστά μας, γιατί δε θα έχουμε ανάπτυξη. Με ποιους θα κάνουμε ανάπτυξη, με το ανθρώπινο κεφάλαιο που έχει δημιουργήσει η ελληνική οικογένεια και η ελληνική πολιτεία, το οποίο έχει φύγει και το εκμεταλλεύεται η Γερμανία; Έτσι θα κάνουμε ανάπτυξη;».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.