«Με το δημοψηφισμα θα δηλωσουμε αν θα παραμεινουμε εντος της ευρωπαικης οικογενειας η αν θα χαραξουμε την πορεια μας εκτος αυτης»

Διερωτώμενοι για τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και κυρίως για όσα σημειώθηκαν κατά την διάρκεια του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου απ’ άκρου σε άκρου της χώρας, απευθυνθήκαμε στον Υφυπουργό Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και βουλευτή Ροδόπης, Γιώργο Πεταλωτή, για να συζητήσουμε μαζί του όλα τα ερωτήματα που συνηθίζουν να απασχολούν τον πολίτη, με καταιγιστικούς ρυθμούς, τον τελευταίο καιρό. Λίγο πριν στεγνώσει όμως το μελάνι των ερωτήσεων, νέα δεδομένα προέκυψαν και, μεταξύ αυτών, η απόφαση του πρωθυπουργού για δημοψήφισμα, μια απόφαση που δεν έχει την ίδια αποδοχή, αν και η πλειοψηφία την θεωρεί ματ κίνηση, ούτε από τη μικρή ομάδα συντακτών του «Παρατηρητή».

Γιώργος Πεταλωτής όμως, ως μια ακόμη νηφάλια φωνή που επαυξάνει τη λογική και στην πολιτική και στην κοινωνία, ενδεχομένως γιατί η λογική παραμένει ένας κλασικός τρόπος επίλυσης κορυφαίων ζητημάτων…

Πτθ:Κύριε Πεταλωτή, ραγδαίες οι πολιτικές εξελίξεις. Ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε δημοψήφισμα για την νέα δανειακή σύμβαση της 26ης Οκτωβρίου. Ακούγονται πολλά από την αντιπολίτευση για ανευθυνότητα, διχασμό, υπεκφυγή, τρικ και άλλα. Ποια είναι η πραγματικότητα. Μπαίνουμε σε μια νέα περιπέτεια;
Γιώργος Πεταλωτής: Με την απόφαση της 26ης Οκτωβρίου καταφέραμε να ελαφρύνουμε το χρέος μας κατά 100 δις ευρώ. Όχι μονομερώς και υπό την απειλή μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, όπως ανεύθυνα πρότειναν ορισμένοι, αλλά υπό την πλήρη στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του EFSF και των άλλων εργαλείων που αναπτύχθηκαν, μετά από τιτάνιες προσπάθειές μας. Άμεσο όφελος: δεν θα υπάρξει κίνδυνος για τα ασφαλιστικά ταμεία, άρα για τις συντάξεις, δεν καταρρέουν οι τράπεζες και συνεπώς συνεχίζεται η απρόσκοπτη χρηματοδότηση της λειτουργίας του ελληνικού δημοσίου. Είμαστε, δηλαδή, διασφαλισμένοι πλήρως με αυτή τη συμφωνία, όσο αφορά και τα ταμεία μας και τις τράπεζές μας αλλά και τους μισθούς και τις συντάξεις.
Αυτή η συμφωνία όμως, πρέπει να σφραγιστεί από τους πολίτες. Και ένας τρόπος άμεσης νομιμοποίησης είναι και το δημοψήφισμα. Αφορά τη πορεία μας εντός ευρωζώνης, εντός της ίδιας της Ευρώπης για τα επόμενα χρόνια. Αφορά το μέλλον μας. Αν θα παραμείνουμε εντός της ευρωπαϊκής οικογένειας ή αν θα χαράξουμε την πορεία μας εκτός αυτής, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Και πάνω σε αυτό το ερώτημα θα πρέπει να τοποθετηθούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Είναι εύκολο να κρύβεται η αντιπολίτευση πίσω από την κοινοβουλευτική μας πλειοψηφία, εκστομίζοντας θρασύτατες κορώνες για “προδότες” και μιλώντας για δήθεν εύκολες και μαγικές λύσεις. Το δύσκολο όμως, είναι να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους και να οδηγήσουν με ασφάλεια τον λαό στις σωστές αποφάσεις. Πάνω στο μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας, καλούνται όλες οι πολιτικές αλλά και κοινωνικές δυνάμεις να τοποθετηθούν με υπευθυνότητα. Να σταματήσουν να υποκρίνονται και να κρύβονται πίσω από εύκολους λαϊκισμούς αυτοί που μας οδήγησαν εδώ. Εμείς εμπιστευόμαστε την κρίση και την ωριμότητα του ελληνικού λαού. Ξαφνικά η ΝΔ βλέπει καλή τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, ξαφνικά ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί “τρικ” το δημοψήφισμα, το οποίο επιζητούσε ο κ. Τσίπρας στις 15 Μαρτίου! Αποδεικνύεται ποιοι είναι αυτοί που δεν εμπιστεύονται την κρίση του λαού, ποιοι είναι αυτοί που τον φοβούνται και τον μειώνουν. Εδώ που έφθασε η κατάσταση ο λαός θα αποφασίσει για το μέλλον του. Με καθαρά χαρτιά, με πλήρη ευθύνη όλων των πολιτών, όπως επιτάσσει η δημοκρατία.

«Με βάση τα πραγματικά στοιχεία, χωρίς τις τελευταίες παρεμβάσεις, το δημόσιο χρέος το 2020 θα έφθανε στο δυσθεώρητο 173% του ΑΕΠ»

ΠτΘ:Τα βασικά επιχειρήματα της αντιπολίτευσης κατά του κουρέματος είναι δύο, και τα δύο δεν τα εννοούμε πλήρως. Το πρώτο είναι ότι το 2020 το έλλειμμα θα έχει μειωθεί κατά 120%, θα φτάνει δηλαδή να είναι όσο όταν το παρέλαβε η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου. Αυτό στον κόσμο που δεν ξέρει οικονομικά, ακούγεται ότι τελικά υποστήκαμε ως χώρα ό,τι υποστήκαμε από έναν κυβερνητικό μαζοχισμό και επιθυμία να καταστήσει την χώρα υποτελή. Είναι έτσι; Θέλατε να καταστρέψετε τον ελληνικό λαό και να πουλήσετε τη χώρα;
Γ.Π.: Έχετε δίκιο. Η ΝΔ το αναφέρει με αυτό ακριβώς το λαϊκίστικο τρόπο, για να παραπλανήσει συνειδητά τους πολίτες. Εσκεμμένα δεν αναφέρεται στο γεγονός ότι με τα κρυπτόμενα ελλείμματα, με τα greek statistics, που είχαν δημιουργήσει οι εγκληματικές τους πολιτικές και οι σπατάλες τους, το χρέος είχε καταστεί μη βιώσιμο. Τα επιχειρήματα αυτά της ΝΔ, που για ακόμη μια φορά παραπλανά τον κόσμο, είναι έωλα και παραπλανητικά. Η αλήθεια είναι, με βάση τα πραγματικά στοιχεία, ότι χωρίς τις τελευταίες παρεμβάσεις το δημόσιο χρέος το 2020 θα έφθανε στο δυσθεώρητο 173% του ΑΕΠ. Στην τέλεια χρεοκοπία. Αυτή είναι η αλήθεια που συνειδητά διαστρεβλώνεται. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο. Αν δεν πετυχαίναμε τα δύο χρόνια κυβέρνησής μας τις αποφάσεις για το ελληνικό χρέος θα είχαμε ήδη πτωχεύσει προ πολλού. Εκεί βαδίζαμε.

ΠτΘ: Τελικά εκποιήσατε την εθνική κυριαρχία ή είναι όπως παρουσιάζουν το ζήτημα «ΤΑ ΝΕΑ» άλλο επιτροπεία και άλλο εθνική κυριαρχία;
Γ.Π.: Κόπτεται δήθεν για την «εθνική κυριαρχία» σήμερα η παράταξη του διχασμού και της υποτέλειας. Άραγε ποιοι είναι υποτελείς; Εμείς που πληρώσαμε αναγκαστικά τις «αμαρτίες» δεκαετιών του πολιτικού συστήματος και της ΝΔ της σπατάλης και των ρουσφετιών ή όσοι μας οδηγούσαν αμέριμνους στο γκρεμό; Και έχουν το θράσος σήμερα να αναφέρονται υβριστικά στον Πρωθυπουργό της χώρας όσοι απετέλεσαν την κυβέρνηση του «εθνικά υπερήφανου Καραμανλή». Γιατί νομίζουν ότι δύο χρόνια αρκούν για να απαλείψουν τη χρεοκοπημένη πολιτική τους.

«Οι λογικές του ¨μπάχαλου¨ και της ¨μούτζας¨ που οργανώνουν δυνάμεις της ακροδεξιάς, του νεοεθνικισμού, της υποτιθέμενης αριστεράς, των λογής- λογής τυχοδιωκτών είναι ατελέσφορες»

ΠτΘ: Τελευταία και μετά τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, στη χώρα οι πολίτες φαίνονται –με την αμέριστη βοήθεια των μέσων- να συστοιχίζονται σε δυο μπλοκ εν ευρεία εννοία. Σ’ αυτούς που πιστεύουν ότι η μεταπολίτευση τελείωσε και ότι η χώρα πρέπει οριστικά ν’ αλλάξει πορεία, αφήνοντας πίσω τον πελατειακό καπιταλισμό για να κυριαρχήσει η λογική και η τάξη στο δημόσιο βίο, και σ’ αυτούς που εξακολουθούν να φέρουν ακέραιο στους ώμους τους το προηγούμενο βολικό στις ιδιοτροπίες μας μόρφωμα της νεοελληνικής ζωής και ζητούν επί πινάκι την «κεφαλή» της κυβέρνησης… Η Ελλάδα το τελευταίο αυτό μπλοκ των προοδευτικών των συνθημάτων και της ευμάρειας, από τη μεταπολίτευση και μετά, το πλήρωσε ακριβά, με υψηλόμισθους υπαλλήλους, ΔΕΚατζήδες φόβητρα, κατ’ έτος επαναλαμβανόμενες απεργίες, διαδηλώσεις και κλεισίματα δρόμων από τους αγρότες, και ένα σωρό άλλα, που φαίνονται όμως, τη βοήθεια των κεντρικών διαύλων, να είναι επικυρίαρχα των φωνών της λογικής. Ως επιστήμων κυρίως και λιγότερο ως υπουργός, φοβάστε ότι υπάρχει περίπτωση το έθος των ευκολιών, αν και παλιό, να επικρατήσει ξανά, υπηρετούμενο από τον «όχλο»;
Γ.Π.: Είναι καιρός να αναθεωρήσουμε όλοι, πολιτικοί αλλά και πολίτες βασικές μας απόψεις. Οι πολιτικοί, πέφτοντας από ιπτάμενο χαλί που πετούσαν επί χρόνια και οι πολίτες αντιλαμβανόμενοι πλέον ότι οι εποχές της δήθεν και άναρχης ευμάρειας μας οδήγησαν εδώ. Τώρα λοιπόν, που έπεσαν οι μάσκες απαιτείται σύνεση, περίσκεψη και νέος μπούσουλας. Οι λογικές όμως του «μπάχαλου» και της «μούτζας» που οργανώνουν, υποστηρίζουν και στις οποίες διαπαιδαγωγούν δυνάμεις της ακροδεξιάς, του νεοεθνικισμού, της υποτιθέμενης αριστεράς, των λογής- λογής τυχοδιωκτών είναι ατελέσφορες και οδηγούν πάλι στα ίδια. Η οριζόντια απαξίωση της πολιτικής οδηγεί στο απολιτικό, που σημαίνει ακόμη περισσότερο χώρο στα συμφέροντα και την εύκολη θυματοποίηση των πολιτών. Όταν η εύλογη αμφισβήτηση μετατρέπεται σε διάλυση των πάντων, τότε σίγουρα ευνοούνται, όχι οι αδύναμοι πολίτες, αλλά τα δυνατά και οργανωμένα συμφέροντα που ωφελούνται από όλο αυτό το ¨χύμα¨ που επικρατεί. Και εκεί είναι πράγματι θλιβερό να βλέπεις δικαστές να αρνούνται να δικάσουν, εκπαιδευτικούς που μαυρίζουν ακόμη περισσότερο τις ψυχές και τις ζωές των παιδιών μας, χωρίς -δυστυχώς – προτάσεις για καλύτερη Δικαιοσύνη ή Παιδεία. Εκεί οφείλουμε όμως να εστιάσουμε ως κοινωνία. Να ξεφύγουμε από το μπάχαλο, τη μούντζα και να περάσουμε στις οργανωμένες προτάσεις για τους δικούς μας χώρους για τα δικά μας δίκαια που δεν μπορούν όμως να είναι ξεκομμένα από τη μεγάλη εικόνα που ονομάζεται “δημόσιο συμφέρον”. Δηλαδή το συμφέρον της κοινωνίας. Και δεν θυμάμαι πραγματικά να έχουν κατατεθεί ρεαλιστικές προτάσεις από όλους αυτούς που ασχημονούν, που με τόση ευκολία βρίζουν “προδότες και γερμανοτσολιάδες”, που όταν γίνονταν το μεγάλο πανηγύρι της σπατάλης, της πελατειακής λογικής, των θαλασσοδανείων, της αποβιομηχάνισης των παράνομων επιδοτήσεων, των προκλητικών για το Δημόσιο μισθών των 25 και 30 χιλιάδων ευρώ το μήνα στους Οργανισμούς, στην ΕΡΤ και στο υπόλοιπο Κράτος, δεν έβλεπαν τίποτα. Γιατί δεν διαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους να αμφισβητήσουν την Παιδεία, που ούτε δωρεάν είναι, ούτε δημόσια, αλλά τα νουθετούν να μουτζώνουν τους “επισήμους”, λες και λύθηκε με αυτό το τρόπο κάποιο πρόβλημα; Γιατί καλύπτουν το σαθρό πολιτικό σύστημα με τη σημερινή υποκρισία, αντί να αποκαλύπτουν και να προτείνουν συγκεκριμένες αλλαγές;

«Το πολιτικό σύστημα πρέπει να αλλάξει, αλλά να μην περάσουμε από τον πολιτικό της μίζας, του πανηγυριού και του μνημόσυνου, στον πολιτικό της «αμφισβήτησης του παλιού»

ΠτΘ: Για ποιους λόγους θεωρείτε ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας εξακολουθεί να εμμένει καρφωμένο στα παλιά, ακόμη και σήμερα που οι τύχες του κλυδωνίζονται στη φουρτούνα που ξέσπασε και πάει να μην αφήσει τίποτ’ όρθιο; Τι σημαίνει αυτό, αλλοτριωμένες συνειδήσεις και εμμονή στις σκουριασμένες ευκολίες, πρόταξη του κομματικού κέρδους έναντι του εθνικού;
Γ.Π.: Το πολιτικό σύστημα, όπως το γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, θα αλλάξει. Και πρέπει να αλλάξει. Το θέμα είναι να μην περάσουμε από τον πολιτικό της μίζας και του πανηγυριού και του μνημόσυνου, στον πολιτικό της “αμφισβήτησης του παλιού” για να εγκατασταθεί μια νέα καθεστωτική τάξη. Οι αλλαγές προσώπων είναι το εύκολο, όχι όμως το ζητούμενο και το αποδοτικό. Η πλήρης ισοπέδωση είναι και επικίνδυνη και ατελέσφορη. Θα σας πω κάτι από τη δίχρονη εμπειρία μου στην Κυβέρνηση: Υπάρχει ένα τεράστιο πεδίο, όπου επί χρόνια συντηρούνταν η ακινησία, η ισοπέδωση, το απόλυτο τίποτα. Όποιος σκεφτόταν δημιουργικά, δεν είχε θέση σε αυτό το σύστημα. Γι’ αυτό ας σκεφτούμε πλέον καινοτόμα, ας τολμήσουμε να θέτουμε τους στόχους μας, να αξιολογούμαστε με κριτήρια πραγματικά, όχι πελατειακά. Οι πολίτες πλέον είναι ώριμοι, είναι υποψιασμένοι και είναι σε θέση να εκτιμήσουν. Χωρίς, όμως, εύκολους και χυδαίους – πολλές φορές – λαϊκισμούς που απέχουν πολύ από την πρόοδο.

«Αυτή η κυβέρνηση συνειδητά παλεύει ενάντια σε ό,τι μας κρατάει πίσω»

ΠτΘ: Αν σας έλεγαν ότι στην κυβέρνηση ΠαΣοΚ υπάρχουν υπουργοί δύο κατηγοριών, οι «σκουριασμένοι παλαιοπασόκοι», οι βολεμένοι και εφησυχασμένοι κι αυτοί που προσπαθούν να τραβήξουν το κάρο από τις λάσπες πάση θυσία τι θα λέγατε; Είναι λάθος επισήμανση;
Γ.Π.: Δεν θα το έθετα στα στενά όρια της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ αλλά θα το επέκτεινα στο σύνολο της κοινωνίας. Ζούμε ώρες ύψιστης εθνικής ευθύνης και πρέπει όλοι, πολίτες και πολιτικοί, να αναλογιστούμε τι κοινωνία θέλουμε και τι Ελλάδα θέλουμε. Θέλουμε μια Ελλάδα που υποκύπτει στα συντεχνιακά συμφέροντα λίγων, που υποθάλπει τη διαφθορά και την ατιμωρησία, που γεννά τη διαπλοκή στο δημόσιο βίο, που μοιράζει απλόχερα δουλειές στο δημόσιο, που ξοδεύει περισσότερα απ’ ό,τι παράγει ή που δεν παράγει καθόλου; Δυστυχώς, αυτά θεωρούν κάποιοι, ακόμα και σήμερα, ως κεκτημένα του ελληνικού λαού. Αυτή η κυβέρνηση έχει επιλέξει συνειδητά να αποδεσμευτεί από τα δεσμά του παρελθόντος και να παλέψει ενάντια σε ό,τι μας κρατάει πίσω.

«Υπήρχε μια νοοτροπία ότι το Υπουργείο Δικαιοσύνης είναι το Υπουργείο των Δικαστών, Δικηγόρων, Συμβολαιογράφων, Δικαστικών Υπαλλήλων και το συμφέρον του πολίτη έμπαινε σε δεύτερη μοίρα»

ΠτΘ: Ως υφυπουργός Δικαιοσύνης και έχων γνώση του θεσμού εκ των έσω, πιστεύετε ότι και σ’ αυτόν τον τομέα οι χρόνιες παθογένειες, αυτές π.χ. που επιτρέπουν φαινόμενα ως το ασύλληπτον του Μάκη Ψωμιάδη και του πολιτικού «εκβιασμού» των δικαστών περί εργασίας μέχρι τις 12 το μεσημέρι, μπορούν να θεραπευτούν και να λειτουργήσει επιτέλους ο θεσμός της δικαιοσύνης ως εγγύηση της δημοκρατίας;
Γ.Π.: Στη Δικαιοσύνη υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις. Και δεν αναφέρομαι στις αυτονόητες υποδομές αλλά και στην έλλειψη οράματος. Πολλές φορές στο Υπουργείο Δικαιοσύνης προσπαθούσαν να κρατούν τις ισορροπίες, να ¨σέβονται¨ τους λειτουργούς της με ένα περίεργο τρόπο συμμαχιών. Υπήρχε μια νοοτροπία ότι το Υπουργείο Δικαιοσύνης είναι το Υπουργείο των Δικαστών, Δικηγόρων, Συμβολαιογράφων, Δικαστικών Υπαλλήλων. Το συμφέρον του πολίτη έμπαινε σε δεύτερη μοίρα. Δεν θα σας αναλύσω το έργο που κάναμε εμείς στο Υπουργείο, γιατί από μόνο του θα ήταν θέμα συνέντευξης. Θα πω απλά ότι εμείς το συμφέρον του πολίτη, την παροχή πιο προσιτής οικονομικά και πιο ποιοτικής παροχής υπηρεσιών Δικαιοσύνης, τα θέτουμε ως κυρίαρχα κριτήρια. Και το λέω εγώ που διετέλεσα Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου.
Γι’ αυτό θεωρώ ακατανόητο το να βλέπω ένα ολόκληρο Δικηγορικό Σώμα να οδηγείται σε λογικές που δεν του αρμόζουν. Με Δικηγορικούς Συλλόγους που κάνουν «μήνυση για το μνημόνιο», όταν μέχρι τώρα δεν έπεσε στην προσοχή τους άλλη αδικία, που τελείως αβασάνιστα στρέφουν τα μέλη τους σε απεργίες επειδή στα πλαίσια της αναζήτησης για ελάφρυνση του πολίτη εκφράστηκαν απόψεις για αποδικαστηριοποίηση, ζητώντας έγγραφες διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου, πριν καν υπάρξει σχέδιο νόμου προς διαβούλευση, Και κάποιοι καλοθελητές έσπευσαν να μιλήσουν για «νόμο Πεταλωτή», για «μεταφορά ύλης σε συμβολαιογράφους», όταν στην εφημερίδα σας δήλωσα ότι δεν έχω πεισθεί για τη χρησιμότητα μιας τέτοιας κίνησης. Εύκολες ανευθυνότητες για συμβολαιογράφους Μουφτήδες, σπαταλώντας χρόνο και φαιά ουσία που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για την πραγματική επίλυση των προβλημάτων. Ίδια είναι η αντίληψή μου για τους Δικαστές, που παρανόμως απεργούν παρά την προειδοποίηση του Αρείου Πάγου, για συμβολαιογράφους που αρνούνται να δεχθούν τη μείωση των αμοιβών τους και για υποθηκοφύλακες, όταν δεν αντιλαμβάνονται τη δημόσια λειτουργία τους. Εν κατακλείδι και πεδίο υπάρχει αλλά είναι και επιβεβλημένο, η Δικαιοσύνη να λειτουργήσει ως θεσμός εγγύησης της Δημοκρατίας, θεσμός που θα το αποδεικνύει καθημερινά και σε όλα τα επίπεδα.

«Δικαίωσή μου να φύγω με το κεφάλι ψηλά, χωρίς να ντρέπομαι για τη διαδρομή μου και χωρίς να έχω προδώσει τους συμπολίτες μου»

ΠτΘ: Γενικά ως βουλευτής Ροδόπης επιλέξατε να μην λαϊκίσετε, να μην εργαστείτε με το κατόπιν ενεργειών μου και με τις εξαγγελίες καταλόγων έργων. Φοβάστε ότι αυτό, μια και ακόμη το παλιό είναι κυρίαρχο, μπορεί να γίνει μπούμερανγκ για την πολιτική σας καριέρα, ή καμιά στιγμή για την επιλογή σας αυτή δεν μετανιώνετε;
Γ.Π.: Την πολιτική μου διαδρομή δεν τη βλέπω ως “καριέρα”. Είχα και θα έχω επάγγελμα για μετά τη λήξη της. Η μοναδική μου δικαίωση θα είναι να φύγω με το κεφάλι ψηλά, χωρίς να ντρέπομαι για τη διαδρομή αυτή και χωρίς να έχω προδώσει τους συμπολίτες μου. Ζήτησα τη συνειδητή τους ψήφο, από ανθρώπους που ξέρουν ποιον και γιατί ψηφίζουν. Και έτσι θα πορευτώ και το μέλλον. Οι “καρέκλες” μας είναι προσωρινές και αλίμονο σε όποιον από εμάς δεν το καταλαβαίνει.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.