Τα μειονοτικα γυμνασια και λυκεια

Το σημαντικότερο θέμα της μειονότητας είναι η εκπαίδευση και ενώ θα έπρεπε να είναι συνεχώς στην επικαιρότητα γίνεται το αντίθετο, βρίσκεται πάντα στην άκρη και αυτό σίγουρα βλάπτει την μειονότητα.

Τις προηγούμενες βδομάδες ενώ ασχοληθήκαμε με το θέμα της εκπαίδευσης, με τα δημοτικά, την ΕΠΑΘ, είχαμε μια σημαντική εξέλιξη που αφορά στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ο πρώην Υπουργός Παιδείας, βουλευτής Νέας Δημοκρατίας Ροδόπης Ευριπίδης Στυλιανίδης κατέθεσε ερώτηση προς την Υπουργό Παιδείας, γιατί δεν λειτουργούν δημόσια γυμνάσια και λύκεια στην περιοχή Φιλύρας και Αρριανών. Ο κ. Στυλιανίδης επειδή ήταν για αρκετό χρόνο Υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, θα πρέπει να ξέρει τον λόγο που δεν λειτουργούν δημόσια γυμνάσια και λύκεια σε εκείνη την περιοχή. Αλλά αφού ρώτησε να του θυμίσουμε ό,τι δεν ξέρουμε γιατί δεν ανοίγουν δημόσια γυμνάσια και λύκεια σε εκείνη την περιοχή, αλλά αυτό που ξέρουμε είναι ότι η μειονότητα απαιτεί να ανοίξει μειονοτικό γυμνάσιο-λύκειο εκεί. Αυτή η απαίτηση πολλές φορές ειπώθηκε από πολλούς φορείς της μειονότητας.

Να θυμίσουμε επίσης ότι η Μειονότητα, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λοζάνης τέθηκε εκτός της ανταλλαγής πληθυσμών και αφέθηκε εντός των συνόρων της Ελλάδας, ενώ τότε η εκπαίδευσή της μειονότητας ήταν περιορισμένη μόνο στα δημοτικά σχολεία, το πρώτο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της μειονότητας ιδρύθηκε 30 χρόνια μετά τη Συνθήκη της Λοζάνης. Το 1952 ξεκίνησε τη λειτουργία του το Μειονοτικό Γυμνάσιο-Λύκειο Τζελάλ Μπάγιαρ στην Κομοτηνή, το οποίο τότε μπορούσε να καλύψει και τις ανάγκες της μειονότητας τότε, ενώ στη Ξάνθη 13 χρόνια αργότερα, το 1965, ξεκίνησε τη λειτουργία του το Μειονοτικό Γυμνάσιο-Λύκειο Μουζαφέρ Σαλίχογλου.

Αυτά τα δύο γυμνάσια – λύκεια στην Ροδόπη και στην Ξάνθη λειτούργησαν για πολλά χρόνια και κάλυψαν τις ανάγκες της μειονότητας. Αλλά μέσα στη δεκαετία του ‘90, αυτά τα δυο σχολεία άρχισαν να μην καλύπτουν τις ανάγκες, γιατί τότε υπήρξε μεγάλη αύξηση του αριθμού των νέων της μειονότητας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, με αποτέλεσμα να μην μπορούν αυτά τα δυο μειονοτικά γυμνάσια-λύκεια να καλύψουν τον αυξημένο αριθμό των νέων. Για αυτό το λόγο, για πολλά χρόνια επικράτησε η κωμωδία των κληρώσεων για είσοδο σε αυτά. Εξαιτίας του μεγάλου αριθμού με κληρώσεις επιλέγονταν οι μαθητές που θα εγγράφονταν σε αυτά τα σχολεία, ενώ αυτοί που έμεναν έξω μετά την κλήρωση, γίνονταν άλλες διαπραγματεύσεις και μεγάλες προσπάθειες για την εγγραφή τους σε αυτά. Ενώ αυτά συνέβαιναν για πολλά χρόνια κανείς αρμόδιος δεν βγήκε να κατακρίνει και να διαχειριστεί αυτήν την κατάσταση.

Το κράτος δυστυχώς αγνόησε τις απαιτήσεις της μειονότητας για άνοιγμα μειονοτικού γυμνασίου-λυκείου σε περιοχή που υπάρχει μεγάλη πυκνότητα πληθυσμού. Επειδή η εκπαίδευση είναι ένας πολύ δυναμικός τομέας, δεν μπορεί να περιμένει. Αν δεν βρεθούν κάποιες λύσεις στο πρόβλημα, το νερό βρίσκει το δρόμο του και ρέει. Το ίδιο έγινε και στο θέμα της εκπαίδευσης της μειονότητας. Αφού τα μειονοτικά γυμνάσια-λύκεια στη Κομοτηνή και Ξάνθη δεν μπορούσαν να καλύψουν τη ζήτηση των νέων της μειονότητας, τότε πολλοί νέοι προσανατολίστηκαν στα ελληνικά δημόσια γυμνάσια και λύκεια της περιοχής τους. Έτσι με το χρόνο άρχισε να αυξάνεται και ο αριθμός των νέων της μειονότητας στα ελληνικά γυμνάσια και λύκεια. Ο αριθμός τους αυξήθηκε τόσο πολύ που πολλές πλευρές έλεγαν ότι «οι νέοι της μειονότητας άρχισαν να προτιμάνε τα ελληνικά δημόσια γυμνάσια και λύκεια». Αλλά να σημειώσουμε ότι στην ίδια περίοδο τα μειονοτικά γυμνάσια-λύκεια στην Κομοτηνή και Ξάνθη είχαν αύξηση 400-500% του αριθμού των μαθητών τους. Άρα αυτές οι πλευρές δεν ήθελαν να δουν την εξέλιξη από αυτή τη οπτική γωνία, αλλά από την άλλη. Ακόμα και σήμερα, αυτά τα δυο σχολεία λειτουργούν με αριθμούς μαθητών, πολύ υψηλότερους από τη χωρητικότητα που έχει το καθένα. Αυτό δείχνει ότι στη σημερινή εποχή, τα δυο σχολεία δεν είναι αρκετά για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση της μειονότητας. Για αυτό το λόγο είναι ένα πολύ δίκαιο αίτημα της μειονότητας το άνοιγμα ενός τρίτου μειονοτικού γυμνασίου-λυκείου στην περιοχή.

Ο κ. Στυλιανίδης θα πρέπει να γνωρίζει πολύ καλά αυτό το αίτημα της μειονότητας, επειδή διετέλεσε Υπουργός Παιδείας της πρώην κυβέρνησης. Αναρωτιέμαι, πόσο ακόμα θα διαρκέσει αυτή η άγνοια, το κλείσιμο των αυτιών στα δίκαια και δημοκρατικά αιτήματα της μειονότητας; Για πόσο καιρό οι αρχές θα συνεχίσουν να προσπαθούν να επιβάλλουν κάποια πράγματα στη μειονότητα και να αποθαρρύνουν την πολιτική φωνή της;
Εξ όλων αυτών το συμπέρασμα είναι ότι είναι ωφέλιμο να θυμίζουμε και να επαναλαμβάνουμε τέτοια σημαντικά θέματα που περιμένουν λύσεις, γιατί κάποια πράγματα ξεχνιούνται με το χρόνο ή θέλουν να ξεχαστούν.

Πηγή: Εφημερίδα Gndem

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.