Παναγιωτης Σγουριδης «Η Τουρκια ειναι σοβαρη χωρα και εχει σοβαρο πρωθυπουργο»

Δημοσιεύουμε σήμερα το δεύτερο μέρος μιας εκ βαθέων συζήτησης, με τον πολύπειρο Ξανθιώτη πολιτικό Παναγιώτη Σγουρίδη να ξεδιπλώνει τις σκέψεις του για δύο πολύ σημαντικά ζητήματα: τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τα περί συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου, καθώς και την προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις.

Ξεκινώντας από την αξιοποίηση των κοιτασμάτων του Αιγαίου και την αναπτυσσόμενη φιλολογία περί συνεκμετάλλευσής τους με την Τουρκία, ο κ. Σγουρίδης διατρανώνει εξ αρχής την πεποίθησή του ότι «η αξιοποίηση των πετρελαίων του Αιγαίου δεν θα πρέπει να γίνει με βιαστικό και χωρίς προγραμματισμό τρόπο», τονίζοντας ότι «αυτά που ακούγονται περί συνεκμεταλλεύσεως του Αιγαίου και που ο Davutolu έχει πει κατά κόρον, είναι εκ του πονηρού».

Προσπαθώντας να αποτυπώσει εν συνόλω και όχι αποσπασματικά το ζήτημα, ο Παναγιώτης Σγουρίδης λέει: «Καταρχήν η Τουρκία ισχυρίζεται ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, ότι βρίσκονται πάνω σ’ αυτή της Ανατολίας και άρα το Αιγαίο πρέπει να μοιραστεί στη μέση. Αντιθέτως όμως, υπάρχει και στα νησιά υφαλοκρηπίδα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Κι εμείς αυτό δεν το έχουμε ξεκαθαρίσει και λέμε ότι είναι και το μόνο ζήτημα που υφίσταται ανάμεσα στην Τουρκία και στην Ελλάδα. Να πάμε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, επικαλούμενοι το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Η Τουρκία δεν δέχεται να το κάνει, γιατί ξέρει ότι τα επιχειρήματά της νομικά αλλά και ουσιαστικά είναι αδύναμα και επιδιώκει δια εκβιασμών με παραβάσεις και παραβιάσεις στον εναέριο χώρο να αμφισβητήσει την κυριαρχία των νησιών».

«Ισχυρός παίκτης ο Erdoan και η Τουρκία δέκατη έκτη στους G-20»

Ο συνομιλητής μας θεωρεί «κλειδί» για τη συνέχεια του σημαντικού ζητήματος, την αξιοποίηση της θαλάσσιας Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (Α.Ο.Ζ.), για την οποία λέει: «Θα μπορούσαμε να δούμε αυτό το θέμα. Σε βάθος διακοσίων μιλίων υπάρχει μια αεροπορική ακτίνα από τις ακτές τις χώρας, όπου η εκμετάλλευση είναι αποκλειστικά δική της. Αν δούμε την αξιοποίηση της νομικής ρήτρας που δίνει το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, ως προς τα ζητήματα της αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης της θαλάσσιας ζώνης, βλέπουμε ότι η Κύπρος, το Ισραήλ, η Αίγυπτος και η Ελλάδα, μπορούν να έχουν την αποκλειστική πρόσβαση οικονομικής εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου και των πετρελαίων της Μεσογείου. Το κλειδί στην όλη υπόθεση -και γι’ αυτό ακριβώς η Τουρκία επιμένει σ’ αυτό- είναι το Καστελόριζο. Όπου ακριβώς επειδή είναι ελληνική επικράτεια, από τις ακτές του και μέχρι τα διακόσια μίλια καλύπτει την αντίστοιχη Α.Ο.Ζ. της Κύπρου. Οπότε η Τουρκία δεν έχει διέξοδο προς τη Μεσόγειο. Γι’ αυτό επιχειρεί συνέχεια να αμφισβητεί τα ζητήματα του Καστελόριζου».

Ένα άλλο σημείο όπου επικεντρώνει την προσοχή του ο κ. Σγουρίδης, είναι αυτό του τεχνικού μέρους των εξορύξεων: «Κάποια ζητήματα όπως το θέμα της εκμετάλλευσης κάποιων υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, μπαίνουν υπό περιορισμό. Κάτω από ένα βάθος δύο χιλιάδων μέτρων δεν είναι εύκολη η εξόρυξη πετρελαίου και απόδειξη είναι αυτό που έγινε στον κόλπο του Μεξικού, όπου ήταν οριακή η γεώτρηση και μια αστοχία οδήγησε σ’ αυτή την οικολογική καταστροφή». Βέβαια για την περί ης ο λόγος «αστοχία» καταγράφονται παγκοσμίως πολλές ενστάσεις, όμως δεν είναι του παρόντος. Και καταλήγει ο Παναγιώτης Σγουρίδης, συνιστώντας προσοχή: «Συνεπώς, πριν ακόμα λυθούν ζητήματα όπως οι εξορύξεις πετρελαίου από μεγάλα βάθη –και στο Αιγαίο έχουμε τέτοια- θα πρέπει να είμαστε φειδωλοί στο να προχωρούμε σε συνεκμεταλλεύσεις. Είναι πράγματα που θα λυθούν στο μέλλον, άφησέ τα να μένουν “στο ράφι”, δεν χρειάζεται να επισπεύδεις…».

«Καλά είναι τα λόγια, καλά αυτά που είπε ο πρωθυπουργός στο Erzurum, αλλά οι πράξεις μένουν»

Αιτιολογώντας τις παραπάνω σκέψεις του και περνώντας σε γενικότερες περί την γείτονα και τις μεταξύ μας σχέσεις, ο κ. Σγουρίδης επισημαίνει μια παγιωμένη κατάσταση-«αγκάθι» σε οποιαδήποτε βήματα προόδου: «Η Τουρκία διεκδικεί, εσύ επισπεύδεις, μετά υποχωρείς στις διεκδικήσεις και η Τουρκία κινεί τις επόμενες από το σημείο της δικής σου υποχώρησης! Αυτό ακριβώς γίνεται συνεχώς κι αυτό πρέπει να προσέξουμε. Ωστόσο πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η Τουρκία είναι σοβαρή χώρα και έχει σοβαρό πρωθυπουργό. Ο κ. Erdoan αποδεικνύεται ότι είναι ισχυρός παίκτης τής παγκόσμιας πολιτικής σκηνής κι ας μην ξεχνάμε ότι από οικονομική άποψη η Τουρκία είναι πια στους G-20 και μάλιστα 16η στη σειρά. Αυτά θα πρέπει να τα λαμβάνουμε υπόψη μας, απέναντί μας έχουμε έναν παίκτη που έχει σχέδιο και τακτική κι εμείς θα πρέπει αντίστοιχα να έχουμε το ίδιο».

Με η φράση «καλά είναι τα λόγια, καλά αυτά που είπε ο πρωθυπουργός στο Erzurum, αλλά οι πράξεις μένουν», ο συνομιλητής μας υπογραμμίζει τα της τουρκικής συμπεριφοράς και λέει με νόημα: «Ας μην ξεχνάμε ότι τις ημέρες των Χριστουγέννων, σε αντιστάθμισμα της παρουσίας του Έλληνα πρωθυπουργού στο Erzurum, τρία τουρκικά ελικόπτερα πέρασαν και χαρτογράφησαν σχεδόν όλη τη βόρεια Ελλάδα. Κι αυτό πέρασε απαρατήρητο!». Και φέρνει ως παράδειγμα την Κύπρο, ζητώντας αναβάθμιση της ελληνικής διαπραγματευτικής ικανότητας: «Σε ορισμένα ζητήματα η Ελλάδα θα πρέπει να ακολουθεί την πολιτική που ακολουθεί και η Κύπρος. Που όταν της είπαν ότι θα πρέπει να μειώσει το έλλειμμά της, απάντησε ότι είναι σοσιαλιστική κυβέρνηση και δεν δέχεται υποδείξεις για το πώς θα χειριστεί τα πράγματά της. Και παράλληλα, εκβιάζοντας και ως προς το θέμα των πετρελαίων με την επίσκεψη Χριστόφια στην Washington, εξανάγκασε την κ. Merkel να επισκεφτεί τη Λευκωσία και να κάνει τις δηλώσεις που έκανε απέναντι στους Τουρκοκυπρίους. Άρα κάποια πράγματα πρέπει να τα παίζουμε με πιο ισχυρή διαπραγματευτική ικανότητα».

«Τι να μας πει η κ. Merkel όταν τόσες γερμανικές εταιρίες ζουν και από την Ελλάδα;»

Το τελευταίο μέρος της συζήτησής μας με τον Ξανθιώτη πολιτικό, περιστράφηκε γύρω από το χρονίζον και αδιέξοδο ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ο κ. Σγουρίδης καταλογίζει ευθύνες και στην ελληνική πλευρά, κάνοντας εμμέσως λόγο για υποχωρητικότητα: «Θεωρώ ότι αυτό που έκανε η Ελλάδα –που δήλωσε παρουσία στην Χάγη μετά την αναίρεση που ζήτησε το γερμανικό δημόσιο- ήταν κάτι σωστό. Στην Ελλάδα υπάρχει ένας νόμος για τις αποφάσεις που εκδίδονται από ελληνικά δικαστήρια και που αφορούν σε ιδιώτες που στρέφονται έναντι άλλου κράτους. Λέει ότι για την εφαρμογή των κατασχέσεων έναντι αποζημιώσεων που ζητούνται από το άλλο κράτος, θα πρέπει να υπογράψει και ο αντίστοιχος υπουργός δικαιοσύνης. Όταν λοιπόν οι κάτοικοι του Διστόμου δικαιώθηκαν από τα ελληνικά δικαστήρια για τη σφαγή από τα στρατεύματα της γερμανικής κατοχής, ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης κ. Σταθόπουλος δεν υπέγραψε ώστε να προχωρήσουν σε κατασχέσεις. Έτσι οι κάτοικοι του Διστόμου προσέφυγαν στα δικαστήρια άλλης ευρωπαϊκής χώρας και συγκεκριμένα της Ιταλίας, για να μπορέσουν να προχωρήσουν στις κατασχέσεις από εκεί. Και όταν δικαιώθηκαν, πάλι έκανε αναίρεση το γερμανικό δημόσιο και το πράγμα έφυγε στη Χάγη».

Μείζον θέμα είναι ότι «εμείς οι ίδιοι δεν αποφασίζουμε ως Ελλάδα να θέσουμε έντονα το ζήτημα της αποζημίωσης των καταστροφών από τη γερμανική κατοχή» κατά τον κ. Σγουρίδη, ο οποίος σημειώνει: «Ας μην ξεχνάμε ότι μόνο στην Τράπεζα της Ελλάδος, η επιστροφή του κατοχικού δανείου το οποίο ήταν τριάμισι δις δολάρια το 1938, έχει φτάσει στα 54 δις μαζί με τους τόκους και εγγράφεται συνεχώς στην ΤτΕ! Αυτό δεν το διεκδικούμε κι έρχεται τώρα η κ. Merkel που λέει ότι “δεν μπορεί να πληρώνουμε τους τεμπέληδες τους Έλληνες”! Τι να μας πει; Όταν η “Siemens”, η “Mercedes” η B.M.W., η “Opel” και τόσες γερμανικές εταιρίες ζουν και από την Ελλάδα…». Και με το ίδιο εύλογο «παράπονο», με τις ίδιες εύλογες επισημάνσεις, ο κ. Σγουρίδης κλείνει τη συνομιλία μας: «Ουκ ολίγα χρήματα μεταφέρθηκαν εκεί μέσα από τις γερμανικές εξαγωγές. Και ας μην ξεχνάμε ότι ένα μεγάλο κομμάτι του γερμανικού θαύματος είναι και η εργασία που προσφέρθηκε από τους Έλληνες gasterbeiters».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.