Αγωνια και ευτραπελα στη συνεντευξη της τροικας

«Στο βάθος της ρεσεψιόν. Δίπλα στο γυμναστήριο. Δεξιά απ’ την πισίνα». Απ’ τον τρόπο που με κατευθύνει ο γκρουμ, είναι εμφανές: άπειροι άνθρωποι τού έχουν κάνει την ίδια ερώτηση σήμερα. Τρίτη πρωί, και στα υπόγεια του Χίλτον η τρόικα δίνει συνέντευξη Τύπου…

«Μουσικές καρέκλες»

Οσοι κατάφεραν να βρουν καρέκλα να καθίσουν έχουν στήσει χαρούμενο σούσουρο: η «συμφωνία stand by» μπερδεύεται γλυκά με την «ενεργοποίηση της επέκτασης του προγράμματος εγγύησης». Οι υπόλοιποι, σαν να συμμετέχουν στη οικονομολογική εκδοχή του πάντοτε λαοφιλούς παιχνιδιού «μουσικές καρέκλες», ψάχνουν μανιωδώς θέση να καθίσουν. Εκατό άνθρωποι, εξήντα καρέκλες. Και τέσσερις ελεγκτές. Ξαφνικά, το σούσουρο κόβεται. Ο Paul Thomsen, με τους άλλους τρεις ελεγκτές της τρόικας, έχει μόλις μπει στην αίθουσα. Μεσ’ στη σιωπή, το μόνο που ακούγεται είναι τα απανωτά «κλικ» των φωτογραφικών μηχανών. Περίπου σαν τους ασθενείς, που βρίσκονται μπροστά στον γιατρό, οι δημοσιογράφοι κοιτούν τους ελεγκτές στην εξέδρα όλο αγωνία. Αλλά η διάγνωση είναι καλή: «Η Ελλάδα έκανε εντυπωσιακή αρχή και τώρα βρίσκεται σε σταυροδρόμι», λέει ο κ. Thomsen. Που θα πει πως όλα πάνε καλά, εκτός κι αν κάτι πάει στραβά. Το οποίο, βέβαια, δεν ισχύει μόνο στην οικονομία. Ξαφνικά, τα φώτα της αίθουσας παθαίνουν κλακάζ. Είμαστε στο σκοτάδι. Η μικροφωνική εγκατάσταση βγάζει μικρούς παράξενους ήχους και όπως ο καμεραμάν πίσω μου φωνάζει «μπαταρία παιδιά!», τον Paul Thomsen τον πιάνει βήχας. Με το που ξαναέρχεται το φως στην αίθουσα, αρχίζουν οι ερωτήσεις.

Εδώ είναι Ελλάδα!

«Θα σας μιλήσω στην ελληνική γλώσσα!», κάνει η πρώτη δημοσιογράφος που ζητάει τον λόγο. «We do not have a translator», την κόβει ευγενικά ο Gerry Rice απ’ το πόντιουμ. «Could you…». Αλλά η επανάσταση έχει ήδη ξεκινήσει. «Οχι!», φωνάζει η δημοσιογράφος. «Δεν μιλάω αγγλικά! Εδώ είναι Ελλάδα!». Ο Paul Thomsen την κοιτάζει όπως ο Κορτέζ τους ιθαγενείς, κι ένας δημοσιογράφος της «Wall Street Journal» αναλαμβάνει να αποκαταστήσει την ηρεμία. Εκείνος ζητάει απ’ την τρόικα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για τους επόμενους μήνες. Κι έτσι, ο δεύτερος τη τάξει ελεγκτής, ο Servaas Deroose βρίσκει την ευκαιρία να σερβίρει κρύο πιάτο στο κοινό. Μιλάει για την «πιθανότητα να επιμηκυνθεί ο χρόνος αποπληρωμής του δανείου», για το «ενδεχόμενο να πάρει η Ελλάδα συμπληρωματικό δάνειο», για όλ’ αυτά που κανείς δεν θέλει να συμβούν. Ο καμεραμάν δίπλα μου δεν θέλει καν να τα ακούσει. Με τη μύτη του μολυβιού του τσιμπάει απρόσμενα τον σβέρκο του δημοσιογράφου που κάθεται μπροστά του, κι όταν εκείνος γυρνάει ενοχλημένος, του χαχανίζει ντροπαλά. Και καθώς κανείς πια δεν θέλει να ρωτήσει τίποτε, η συνέντευξη Τύπου τελειώνει.

Η έξοδος

Οι τέσσερις ελεγκτές βγαίνουν απ’ την αίθουσα «Θάλεια», σχεδόν χοροπηδώντας πάνω στα καλώδια απ’ τις κάμερες. Δύο μέτρα πιο πέρα, η επαναστατημένη ρεπόρτερ που κάνει ερωτήσεις μόνο στα ελληνικά ανεμίζει τη γροθιά της: «Αν δεν τολμούν οι άλλοι, εγώ τολμώ!», φωνάζει. Ο απέναντί της, ένας κοντούλης δημοσιογράφος, με δυσκολία συγκρατεί το χαμόγελο του: «Είσαι Μαντώ Μαυρογένους!», της πετάει. «Είμαι Κρητικιά και τα λέω τσεκουράτα!», απαντά εκείνη περήφανα. Ο Paul Thomsen δεν χρειάζεται να ξέρει ελληνικά για να καταλάβει τι λένε. Ακροπατώντας, φεύγει προς το βάθος. Αλλωστε, και η μούσα Θάλεια, προς τιμήν της οποίας βαφτίστηκε η αίθουσα όπου μας αξιολόγησε, ήταν η προστάτις της κόσμιας ευθυμίας – κι εκείνη αποχωρούσε διακριτικά μόλις τα κωμικά ήθη εκτραχύνονταν. Οπως και ο τελευταίος των Τροϊκανών, ο κύριος Deroose: ανοίγει ένα πορτάκι που γράφει «staff only» και εξαφανίζεται στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του ξενοδοχείου…

Μαρίλη Mαργωμένου, «Καθημερινή», 24/11/2010

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.