«Κοινωνικες ομαδες ιδιαιτερης πολιτισμικης ταυτοτητας αντι για τον ορο μειονοτητα»

Στον απόηχο και με αφορμή την επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του Δημοκριτείου Γρηγόριος – Ευάγγελος Καλαβρός παραχώρησε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον «Παρατηρητή της Θράκης» η οποία φιλοξενήθηκε στο χθεσινό φύλλο. Μια ενδιαφέρουσα αναφορά του αφορούσε και στο ζήτημα που έθιξαν με κείμενό τους στον ΠτΘ επίσης οι Γιάννης Κτιστάκις και Cem Murat Sofuolu, σχετικά με την προστασία και διαχείριση των μειονοτήτων γενικά και δη αυτών σε Ελλάδα και Τουρκία, μέσα από τον αποδυναμωμένο σήμερα όρο της «αμοιβαιότητας». Πρόκειται για το κάλεσμα σε αμοιβαία υιοθέτηση και υπογραφή από πλευράς Τουρκίας της Σύμβασης-Πλαισίου για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, του 1995. Πρόκειται, υποστηρίζουν όλοι και ο κ. Καλαβρός, για μια σύμβαση-πλαίσιο που θα συνέχει όλες τις πτυχές μιας σύγχρονης μειονοτικής προστασίας, χωρίς τις στρεβλώσεις της συνθήκης της Λοζάνης.

Ο κ. Καλαβρός, αναφέρθηκε στην ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στην Κομοτηνή την Κυριακή από την Ελληνική Εταιρεία Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων, τη Νομική Σχολή του ΔΠΘ και τον Δικηγορικό Σύλλογο Ροδόπης. Τίτλος της «Η Προστασία των δικαιωμάτων των Μειονοτήτων στις σύγχρονες πολυπολιτισμικές κοινωνίες στα πλαίσια του Συμβουλίου της Ευρώπης. Κεκτημένα και Προκλήσεις».

«Κατά τη διάρκεια της ημερίδας αντιμετωπίσαμε το ρόλο αυτών που στο διεθνές δίκαιο κακώς αποκαλείται «μειονότητες και προστασία των μειονοτήτων». Έχω προτείνει και το επαναλαμβάνω και το επανέλαβα στην ημερίδα ότι ο όρος αυτός πρέπει να αντικατασταθεί με τον όρο «κοινωνικές ομάδες ιδιαίτερης πολιτισμικής ταυτότητας».

«Η σύγχρονη προστασία αυτών των κοινωνικών ομάδων ιδιαίτερης πολιτισμικής ταυτότητας δεν είναι ζήτημα που απορρέει από αριθμητικά κριτήρια, είναι ζήτημα που συνδέεται με το επίπεδο προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων», λέει ο κ. Καλαβρός, «είτε εκείνων που ασκούνται ατομικά είτε των ατομικών που ασκούνται συλλογικά είτε των δικαιωμάτων αυτών των ομάδων, η οποία προστασία απορρέει από τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, η οποία προστασία -πρέπει να το τονίσω για να το ακούσει καλά η άλλη πλευρά, εννοώ η Τουρκική- δεν είναι ζήτημα που εξαρτάται από διεθνείς δουλείες του παρελθόντος. Δηλαδή μεταχειρίζομαι αυτές τις ομάδες εγώ, όπως επιβάλλει το διεθνές δίκαιο, εάν και εσύ και όσο εσύ αντιμετωπίζεις τις δικές μου τέτοιες ομάδες που είναι στο έδαφός σου με τον ίδιο τρόπο. Ο όρος δηλαδή της αμοιβαιότητας αποτελεί διεθνή δουλεία, η οποία έχει εκλείψει από το σύγχρονο διεθνές δίκαιο της προστασίας αυτών των κοινωνικών ομάδων.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης είπαμε, και είπα προσωπικά, ότι η προστασία αυτών των ομάδων μέσα στα πλαίσια του πλέον σύγχρονου θεσμικού πλαισίου προστασίας, που είναι η σύμβαση-πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των εθνικών μειονοτήτων -δυστυχώς ο όρος εξακολουθεί να υπάρχει και σε αυτή τη σύμβαση του 1995- για μεν την Ελλάδα συμβαίνει να διαπιστώνεται ότι έχει υπογραφεί η συνθήκη αυτή, δεν έχει όμως ακόμη επικυρωθεί και αυτό είναι ένα σημείο που πρέπει να δει η χώρα μας, ενώ η Τουρκία, η οποία ωρύεται δια την θέση μιας θρησκευτικής ομάδας που έχει μια δική της πολιτιστική ταυτότητα, που εμείς θέλουμε να διατηρηθεί και δεν την φοβάται η σύγχρονη Ελλάδα, αποτελεί αντίθετα η προστασία αυτών των ομάδων στοιχείο σταθερότητος, ειρήνης στην περιοχή και συνδέεται με το σύγχρονο δημοκρατικό κράτος, δεν έχει καν υπογράψει αυτή την σύμβαση. Πρέπει κάποια στιγμή λοιπόν η κυβέρνηση της Τουρκίας, η οποία αποδεικνύεται μια κυβέρνηση που υπερβαίνει τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί όταν ανέλαβε την εξουσία, να αρχίσει να αντιμετωπίζει και το θέμα. Και το λέω αυτό γιατί ο Τούρκος πρωθυπουργός κατά την επίσκεψή του έθεσε υπό τον όρο της αμοιβαιότητος ορισμένα εκκρεμή ζητήματα, ενώ ο όρος αυτός έχει καταργηθεί στο διεθνές δίκαιο. Όπως η Ελλάδα σέβεται και προστατεύει τη θρησκευτική κοινότητα των μουσουλμάνων της Θράκης, ανεξαρτήτως του τι κάνει και το τονίζω αυτό και του τι πρέπει να κάνει η Τουρκική κυβέρνηση για την κοινωνική ομάδα των Ρωμιών της Πόλης, το ίδιο πρέπει και η κυβέρνηση της γείτονος χώρας να αντιληφθεί τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το Γενικό Διεθνές Δίκαιο, διότι δεν έχει υπογράψει, όπως είπα, τη Σύμβαση του 1995 σε σχέση με τα δικαιώματα της θρησκευτικής ομάδας των Ρωμιών της Πόλης και της Ίμβρου και της Τενέδου, των οποίων μάλιστα η προστασία κατοχυρώνεται από τη συνθήκη της Λοζάνης. Πρέπει όμως να πω ότι ο πρωθυπουργός της Τουρκίας κακώς έχει μείνει στην Συνθήκη της Λοζάνης, η οποία πράγματι θέτει τον όρο της αμοιβαιότητος στην αναγνώριση και τη διαφύλαξη της ταυτότητας των μειονοτήτων, και το σύγχρονο πλαίσιο της προστασίας αυτών των κοινωνικών ομάδων έχει απεμπλακεί και αποπαγιδευτεί από αυτές τις διεθνείς δουλείες που είναι η αμοιβαιότητα και συνδέει την προστασία από ένα γενικώς παραδεχόμενο από τους διεθνείς κανόνες, από το σύγχρονο διεθνές δίκαιο, στάνταρ μεταχείρισης των ομάδων αυτών, που συνδέεται με την ανθρώπινη ιδιότητά τους και τη θέση τους μέσα στο κράτος.

Θέλω, επίσης, να τονίσω ότι αυτό θα πρέπει να είναι ανεξάρτητο, ιδίως όταν έχουμε κοινωνικές ομάδες προστατευόμενες ως τέτοιες από διεθνή κείμενα, όπως η Συνθήκη της Λοζάνης, που σε αυτό το σημείο έχει την αξία της από την προστασία που επιφυλάσσει η χώρα της υποδοχής σε άλλες θρησκευτικές μειονότητες μέσα στο κράτος, όπως λόγου χάρη οι Αλεβίτες. Δηλαδή το γεγονός ότι η γείτων χώρα έχει επιβάλλει ένα καθεστώς μη αναγνώρισης και μη προστασίας μιας θρησκευτικής μειονότητας που είναι οι Αλεβίτες. Το τονίζω αυτό διότι έχουμε μια πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου του Στρασβούργου που δικαιώνει έναν Αλεβίτη, ο οποίος απήτησε και πέτυχε να αναγνωριστεί από το δικαστήριο του Στρασβούργου το δικαίωμά του να μην αναγράφεται στην ταυτότητά του ότι είναι Αλεβίτης, δηλαδή να μην αναγράφεται η ιδιότητά του ότι ανήκει σε μια θρησκευτική μειονότητα -το γεγονός ότι η Τουρκία δεν μεταχειρίζεται καλά τις δικές της θρησκευτικές μειονότητες δεν σημαίνει ότι μπορεί να απεμπολήσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη Συνθήκη της Λοζάνης, η οποία σε αυτό το σημείο έχει την αξία της διότι η αναγνώριση μιας κοινωνικής ομάδας ως προστατευόμενης από το Διεθνές Δίκαιο είναι μονομερές δικαίωμα, εξακολουθεί να είναι και στο πλαίσιο της Συνθήκης – πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης του 1995. Το ζήτημα ότι μπορεί να αναγνωρίζονται τα δικαιώματα και να περιγράφονται με σαφήνεια ποια είναι τα δικαιώματα που συνιστούν το πλέγμα της προστασίας αυτών των κοινωνικών μονάδων. Αν μια συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα αποτελεί προστατευταία κοινότητα, αυτό είναι θέμα που εναπόκειται στο κράτος το οποίο ασκεί το δικαίωμά του αυτό, είτε μονομερώς, όπως έχει κάνει η Ελλάδα με διαφόρους νόμους δυνάμει των οποίων αναγνωρίζει την άσκηση ορισμένων αρμοδιοτήτων στους ιεροδίκες της Θράκης, είτε που ασκεί στο πλαίσιο μιας διμερούς ή πολυμερούς σύμβασης. Θέλω να πω ότι δεν κινδυνεύει η Ελλάδα αν κυρώσει τη συμφωνία, όπως δεν κινδυνεύει και η Τουρκία αν υπογράψει και κυρώσει αυτή τη συμφωνία – πλαίσιο του 1995».

Η ισονομία για όλους τους Έλληνες και όλους τους Τούρκους και η εξάλειψη επιπόλαιων διπλωματικών εντάσεων θα είναι προφανώς το απότοκο από την επικύρωση της σύμβασης-πλαισίου του ’95 και οι ανωτέρω συνηγορούν στο ότι δεν συνεπάγεται την κατάργηση της Λοζάνης ούτε ζητήματα όπως η αμφισβήτηση συνόρων, παρά μόνον παραμερισμό της υπέρ των ευρωπαϊκών κανόνων δικαίου για τις μειονότητες. Ούτως ή άλλως μια δημόσια συζήτηση για τις μειονότητες είναι πάντα προς όφελος της δημοκρατίας και της ειρήνης…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.