«Ειναι θεμα χρονου να αμφισβητησει ο λαος την εξουσια και να εγκαταστησει τη λαικη εξουσια»

Στις εκλογές η αστική τάξη ψάχνει να βρει τον καλύτερο για αυτήν διαχειριστή, υποστηρίζει ο υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ Νομού Ροδόπης, Παναγιώτης Σπορίκης μιλώντας στον ΠτΘ και τοποθετούμενος στο θέμα του δικομματισμού που βάσει των γκάλοπ διατηρεί τα ποσοστά του. Ο κ. Σπορίκης μεταξύ των θεμάτων που τοποθετείται είναι και αυτό του Φράγματος Ιάσμου, όπου υποστηρίζει ότι δεν πρόκειται να γίνει παρά μόνο όταν ο λαός το κάνει, αλλά και για το θέμα του Εμπορευματικού Κέντρου Ιάσμου που σύμφωνα με τα λεγόμενά του δεν θα λύσει το πρόβλημα της ανεργίας, αλλά θα το επιτείνει.

ΠτΘ: Το ΚΚΕ καλεί τους πολίτες να καταψηφίσουν τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ και να το ενδυναμώσουν. Βάσει όμως των γκάλοπ ο δικομματισμός φαίνεται να κρατεί καλά. Γιατί;

Π.Σ.: Για το λόγο που δεν είναι κυβέρνηση το ΚΚΕ. Αν υπήρχαν οι προϋποθέσεις ο κόσμος να μπορεί ελεύθερα να σκέφτεται, σε καμία περίπτωση δεν θα έριχνε μέσα στην κάλπη αυτό το τρομερό όπλο που ελάχιστες φορές του δίνουν στα χέρια, το όπλο της ψήφου, για να πριμοδοτήσει τους πολιτικούς εκφραστές των δυναστών του, των καπιταλιστών. Υπάρχει λοιπόν ένα ολόκληρο σύστημα αξιών που δομείται από το καπιταλιστικό σύστημα και προσπαθεί να πείσει τους εργαζόμενους ότι το κράτος είναι ένα ουδέτερο εργαλείο και νοιάζεται εξίσου για όλους. Αυτό σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό έχει περάσει στη συνείδηση των εργαζομένων, των νέων, και νομίζουν ότι το κράτος είναι ουδέτερο και αταξικό. Το κράτος είναι ένα εργαλείο και αυτό έχει αποδειχθεί ιστορικά. Άλλα χαρακτηριστικά είχε στη δουλοκτησία, άλλα στην φεουδαρχία, άλλα στον καπιταλισμό, άλλα στον σοσιαλισμό του 20ου αιώνα. Το κράτος είναι ένα εργαλείο στα χέρια της κοινωνικής τάξης που έχει την εξουσία και προσπαθεί αυτή η τάξη με αυτό το εργαλείο να επιβάλλει την άποψή της. Έτσι λοιπόν, έχοντας αυτό σαν μια γενική και αδιαμφισβήτητη αφετηρία λέμε ότι το σημερινό ελληνικό κράτος δεν είναι όλων των Ελλήνων. Μπορεί όλοι οι Έλληνες να συμμετέχουν αναγκαστικά εκ των πραγμάτων στην οργάνωση αυτής της κοινωνίας αλλά οι αποφάσεις του κράτους και ο τρόπος λειτουργίας του είναι για να εξυπηρετεί ορισμένα συμφέροντα και συγκεκριμένα αυτών που έχουν το κράτος οι οποίοι στην Ελλάδα σήμερα είναι οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι μεγαλέμποροι και οι τραπεζίτες. Χρησιμοποιώντας αυτό το εργαλείο νομοθετούν, κάνουν έτσι το δημόσιο βίο και έχουν ένα ολόκληρο νομοθετικό πλέγμα, το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο παρά η έκφραση της θέλησης της κυρίαρχης τάξης, που σήμερα είναι η αστική. Η αστική τάξη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τους εργαζόμενους και τα μικρομεσαία στρώματα διότι κύρια από την εργατική τάξη παίρνει άμεσα την υπεραξία, τον πλούτο που παράγουμε, διότι η διαδικασία παραγωγής είναι κοινωνική και μέσα από την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής αυτός ο πλούτος ιδιοποιείται και ταυτόχρονα εκμεταλλεύεται και την μικρή και μεσαία αγροτιά και τους αυτοαπασχολούμενους και τους μικρομεσαίους επαγγελματίες. Ξεκινάμε από αυτή τη θέση για να πούμε ότι ο ιδεολογικός μηχανισμός που τόσα χρόνια εξελίσσεται μέσα στο πλαίσιο αυτού του κράτους έχει βάλει μέσα στα μυαλά τους την άποψη ότι το κράτος είναι ουδέτερο και ότι όλοι θα προσπαθήσουν μαζί για τα συμφέροντα των πολιτών και υποτίθεται ότι στις εκλογές θέλουμε να βρούμε τον καλύτερο διαχειριστή.

Στις εκλογές η αστική τάξη ψάχνει να βρει τον καλύτερο για αυτήν διαχειριστή και μέχρι τώρα τα έχει καταφέρει πολύ καλά. Ο λαός -εφόσον υπάρχουν αυτές οι εκλογές, γιατί μέχρι τώρα υπάρχουν, αν εκτιμούσε το κεφαλαιοκρατικό σύστημα ότι οι εκλογές μπορούν να το ανατρέψουν να είστε βέβαιη ότι θα τις είχαν καταργήσει- να πάει με δικά του κριτήρια και να δώσει ψήφο σε εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις, δηλαδή στο ΚΚΕ αντικειμενικά, το οποίο αντιστρατεύεται την ίδια την ύπαρξη της αστικής τάξης. πολλώ δε μάλλον την δυνατότητά της να καταδυναστεύει τον μόχθο των εργαζομένων. Αυτή είναι και η βασική αιτία που ο δικομματισμός καλά κρατά.

ΠτΘ: Για ποιους λόγους ο λαός να ψηφίσει το ΚΚΕ;

Π.Σ.: Το ΚΚΕ εκφράζει αντικειμενικά τα συμφέροντα και τους πόθους όλων των εργαζομένων, αυτών που πουλάνε την εργατική τους δύναμη και παίρνουν ένα μέρος από αυτά που δίνουν για να ζήσουν, αυτός είναι ο μισθός. Η μικρομεσαία αγροτιά οι αυτοαπασχολούμενοι, όλοι οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να ψηφίσουν το ΚΚΕ, γιατί πρώτον αποκάλυψε το ρόλο των πολιτικών δυνάμεων που συμμετέχουν σε αυτό το παιχνίδι, έβαλε τα ζητήματα σε ταξική βάση, ανοίγει δρόμο με την πολιτική του αντίληψη και ιδεολογία για μια άλλου είδους κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, μάχεται αταλάντευτα και σταθερά στο πλευρό των εργαζομένων μαζί με τους εργαζόμενους για να προασπίσει τα δικαιώματά τους και σήμερα. Δεν υπάρχει καμία κατάκτηση του αγωνιστικού εργατικού κινήματος χωρίς να έχει τη συμβολή και σφραγίδα του ΚΚΕ. Ένας άλλος πολύ σπουδαίος λόγος που θα πρέπει οι εργαζόμενοι να ψηφίσουν ΚΚΕ είναι γιατί η πολιτική που εκπορεύεται σήμερα στην Ελλάδα από τα δύο μεγάλα κόμματα και συνεπικουρείται από τους δορυφόρους τους, που δεν αντιστρατεύονται την ουσία αυτής της πολιτικής, έρχεται από έξω, από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση και εδώ υπάρχει ένας μεγάλος μύθος για τον ίδιο το χαρακτήρα της. Το ΚΚΕ λέει ότι η ΕΕ είναι η πολιτική έκφραση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, το οποίο φρόντισε να δημιουργήσει ένα υπερεθνικό οργανισμό με σκοπό να γίνει κράτος, βλέπουμε τις προσπάθειες που γίνονται για το ευρωσύνταγμα ώστε να βγάλουν τους λαούς από έξω και οι αποφάσεις να λαμβάνονται σε επίπεδο κοινοβουλίων, στημένων πλειοψηφιών. Εμείς πιστεύουμε ότι η ψήφος στο ΚΚΕ είναι ψήφος λαϊκής αξιοπρέπειας, δεν μπορεί να κλέβουν την αξιοπρέπειά τους και να δεσμεύονται ταυτόχρονα με την ψήφο τους σε αυτά τα κόμματα που ακολουθούν την πολιτική που τους οδηγεί στην εξαθλίωση. Ουσιαστικά γίνονται συνένοχοι και εμείς καλούμε τον κόσμο να ξεφύγει από αυτή τη λογική. Εμείς πιστεύουμε ότι και οι εργαζόμενοι έχουν την ευθύνη για την κατάσταση που υπάρχει σήμερα και έχουν ακόμη μία για την κατάσταση που υπάρχει στο εργατικό κίνημα. Η ψήφος στο ΚΚΕ θα δημιουργήσει πρόβλημα στις πολιτικές δυνάμεις του κεφαλαίου με την αυξημένη είσοδο και άλλων κομμουνιστών βουλευτών στη βουλή ταυτόχρονα όμως ξέρουμε και η εμπειρία μας το έχει δείξει ότι η εκλογική άνοδος θα δώσει άλλο αέρα στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα.

ΠτΘ: Υπάρχει όμως και η άποψη ότι δεν υπάρχει μέλλον για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και ότι ο κομμουνισμός είναι ουτοπία…

Π.Σ.: Υπήρχε και ο σοσιαλιστικός ουτοπισμός στα μέσα του 18ου αιώνα. Έχει απαντηθεί το θέμα από το Μάρξ. Είναι όμως ουτοπικό κάτι που ζήσαμε στον 20ο αιώνα; Αυτή την άποψη την υποστηρίζουν οι αστοί που δεν θέλουν να χάσουν τα κεφάλαιά τους, γενικότερα το αστικό κράτος, το οποίο θέλει να πείσει τους εργαζόμενους και έχει πολλούς τρόπους για να το κάνει αυτό. Η εμπειρία όμως του ανθρώπου έδειξε ότι είναι εφικτός ο σοσιαλισμός. Το 1848 είχαμε την πρώτη εργατική επανάσταση με την κομμούνα του Παρισιού που παρόλο το χαμηλό επίπεδο μορφωτικό και ιδεολογικό της εργατικής τάξης, παρόλο που ο επιστημονικός σοσιαλισμός ήταν στα σπάργανά του, κατάφερε να κρατήσει μια αιρετική εξουσία για τρεις μήνες και έπεσε κάτω από τα όπλα και τις σιδερένιες φτέρνες του αστικού κράτους και των υπό ανατροπή φεουδαρχών. Χρειάστηκαν πενήντα χρόνια για να έρθει η μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 που ήταν αποτέλεσμα και της μεγάλης κρίσης και του Α΄ παγκόσμιου πολέμου, – οι συνθήκες που επικρατούσαν έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο ξέσπασμά της επανάστασης σε εκείνη τη χώρα, μια επανάσταση που αμφισβήτησε αυτή καθαυτή την εξουσία του κεφαλαίου και κέρδισε. Όλες οι αστικές κυβερνήσεις της Ευρώπης έστειλαν στρατεύματα για να πολεμήσουν εναντίον της επανάστασης δίπλα στους λευκοφρουρούς και δεν τα κατάφεραν. Αυτό δείχνει πόσο αστείρευτες είναι οι εργατικές δυνάμεις. Είχαμε μια σειρά επαναστάσεις στην Ευρώπη οι οποίες για πολύ συγκεκριμένους λόγους πνίγηκαν, συνεπικουρούμενες οι αστικές δυνάμεις από την σοσιαλδημοκρατία του Κάουτσκι και τον εκφυλισμό των εργατικών κινημάτων με τη Δεύτερη Διεθνή. Το ξαναφούντωμα των καπιταλιστικών των ανατροπών, των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής το 1945 μετά από μια άλλη κρίση την κρίση του 1929-30 που προκάλεσε ουσιαστικά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Βλέπουμε ότι όταν, έστω και με τον πόλεμο, γίνονται οι επιθέσεις του κεφαλαίου, πάντα υπάρχουν δυνατότητες για το εργατικό κίνημα να αμφισβητήσει την εξουσία του κεφαλαίου και να θέσει τις βάσεις και τις προοπτικές για τη δική του εξουσία. Το πρώτο λοιπόν είναι ότι η ανατροπή των καπιταλιστών μπορεί να γίνει, εφόσον κάτι έγινε στην ιστορία αυτό μπορεί να ξαναγίνει. Οι αστοί έχουν κάθε λόγο να πείσουν τον εργαζόμενο ότι είναι ουτοπία. Δεν είναι.

ΠτΘ: Υπάρχει όμως ένα ζήτημα με τις εξελίξεις του τέλους της δεκαετίας του 1980…

Π.Σ.: Μπήκε ένα ζήτημα το 1989-1990 με τις ανατροπές. Για αυτό το θέμα μπορούμε να συζητάμε ώρες. Το ΚΚΕ τόλμησε το 1995 -ματωμένο και το ίδιο από τη διάσπαση, από την αποσχιστική τακτική υψηλά ιστάμενων στελεχών του, ακόμη και σε επίπεδο Πολιτικού Γραφείου, μη ξεχνάμε τον Φαράκο που ήταν Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής, η την Δαμανάκη- να ανοίξει ένα δημόσιο προσυνεδριακό διάλογο μέσα από το «Ριζοσπάστη» λαβωμένο το ίδιο και συναισθηματικά από τις ίδιες τις ανατροπές, έφτιαξε ένα πανελλαδικό σώμα και συζήτησε για τις αιτίες των ανατροπών και έβγαλε τα πρώτα συμπεράσματα. Έρχεται τώρα στο 18ο Συνέδριο και ξαναβλέπει το ζήτημα έχοντας εμπλουτίσει την θεωρητική του γνώση και άποψη με πάρα πολλά ζητήματα που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας και από στελέχη των πρώην ΚΚ που ζούσαν στις σοσιαλιστικές χώρες και από την ίδια την ανάπτυξη αγώνων που γίνονται εκεί. Σήμερα έχουμε ένα τεράστιο όπλο στα χέρια μας την απόφαση του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό που γνώρισαν τον 20ο αιώνα και όχι μόνο για τις αιτίες της ανατροπής. Μια απόφαση που βλέπει συνολικά το ζήτημα του σοσιαλισμού, που βλέπει τις αρνητικές παραμέτρους, τι έφταιξε και είχαμε πισωγυρίσματα, τι βοήθησε την ανάπτυξη της πάλης των εργαζομένων, πόσο βοηθήθηκαν οι εργαζόμενοι του καπιταλιστικού κορμού, που βοηθήθηκαν πάρα πολύ, και είναι μια εμπειρία την οποία καταθέτουμε σήμερα στα λαϊκά εργαζόμενα στρώματα της χώρας μας, και όχι μόνο, για να την έχουμε ως εμβατήριο για τις επόμενες επαναστάσεις, γιατί ο κόσμος δεν μπορεί να σταματήσει εκεί. Ο καπιταλισμός τον κύκλο του τον έκλεισε. Είναι ζήτημα να ωριμάσει ο ίδιος ο λαός και να αμφισβητήσει την εξουσία και να προχωρήσει σε μια καθολική ρήξη. Να εγκαταστήσει τη δική του εξουσία, τη λαϊκή εξουσία.

Α.Π.

«Το Φράγμα του Κομψάτου δεν θα γίνει ποτέ»

Γενικεύοντας θα έλεγα ότι τα εμπορευματικά Κέντρα που έγιναν στην Ελλάδα, και ένα από αυτά θέλουν να κάνουν στον Ίασμο, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να συγκεντρώνουν μεγάλες εταιρείες σε μικρό μέρος, να γιγαντώνουν τον ανταγωνισμό, να επιβάλλουν ακόμη πιο δραστικά τις ελαστικές σχέσεις εργασίες. Όλα αυτά είναι εμπειρίες από τα Εμπορευματικά Κέντρα της Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Κάτι αντίστοιχο θα γίνει και εδώ. Οι αυτοαπασχολούμενοι στην περιοχή της Ξάνθης και της Ροδόπης θα δεχτούν ένα τεράστιο πλήγμα. Αν γίνει αυτό το κέντρο, θα γίνει στον κόμβο της Εγνατίας στον Ίασμο, οπότε είναι πιθανό να πληγούν και πόλεις όπως η Καβάλα και η Αλεξανδρούπολη. Δεν πρόκειται να βγει κανείς ωφελημένος. Σε συζητήσεις που έκανα για το συγκεκριμένο ζήτημα με το δήμαρχο του Ιάσμου, που είναι υπέρμαχος αυτού του θέματος, γιατί θεωρεί ότι θα αντιμετωπισθεί με αυτό τον τρόπο η ανεργία της περιοχής η οποία είναι σε πολύ ψηλά επίπεδα, του είπα ότι μόνο αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Έχοντας την εμπειρία με τα άλλα εμπορευματικά κέντρα οι θέσεις εργασίας που θα προκύψουν θα είναι μερικής απασχόλησης με ελαστικά ωράρια εργασίας και με ταυτόχρονο κλείσιμο πάρα πολλών μαγαζιών της περιοχής της Ροδόπης και της Ξάνθης. Αν συζητάμε δηλαδή για οκτακόσιες θέσεις εργασίας, που λέγεται ότι θα προκύψουν από αυτή την υπόθεση, συζητάμε ουσιαστικά για ένα ξεκλήρισμα όλων των αυτοαπασχολούμενων στην ευρύτερη περιοχή. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που έχει η καπιταλιστική ανάπτυξη».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.