«Αναγκη μειωσης της διαφορας οικονομικης και πολιτικης παγκοσμιοποιησης»

Η μείωση της διαφοράς οικονομικής και πολιτικής παγκοσμιοποίησης αποτελεί για το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ Νίκο Ανδρουλάκη το πρώτο βήμα στο οποίο πρέπει να κάνουν οι προοδευτικές δυνάμεις προκειμένου να βγούμε από το αδιέξοδο που δημιούργησε το σύστημα. Ευρισκόμενος την Παρασκευή στην Κομοτηνή ο Νίκος Ανδρουλάκης μίλησε στον ΠτΘ για το συγκεκριμένο θέμα αλλά και για την ανεργία των νέων κυρίως πτυχιούχων αλλά και για τις σχέσεις των πολιτικών νεολαιών με τα κόμματα.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι η κρίση την οποία βιώνουμε είναι μια ευκαιρία αλλαγής όλου του συστήματος που για πολλά χρόνια χρησιμοποιείται παγκοσμίως;

Ν.Α.: Στην αριστερά και στον αριστερό χώρο υπάρχει ένα στερεότυπο ότι η κρίση αποτελεί ευκαιρία. Αυτό όμως έχει σημασία μόνο όταν έχεις προετοιμασθεί και υπάρχει ένα σχέδιο για να μπορείς να κάνεις την υπέρβαση από αυτή. Στην παρούσα κατάσταση όλες οι πολιτικές δυνάμεις, προοδευτικές και συντηρητικές, έχουν εγκλωβισθεί σε αυτή. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και πρέπει να καταλάβουμε και εμείς στον αναπτυγμένο κόσμο ότι αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα δεν υπάρχουν και πρέπει να κάνουμε πολλά βήματα πίσω ώστε να δοθεί η ευκαιρία και στον υπανάπτυκτο κόσμο να φθάσει πιο κοντά σε μας, αλλά και εμείς να ισορροπήσουμε σε αυτή τη νέα κατάσταση. Από αυτή τη σύγκρουση των δύο αυτών τεκτονικών πλακών δημιουργήθηκε και το μεγάλο θέμα της ανεργίας, το οποίο όσο περνούν τα χρόνια στον αναπτυγμένο κόσμο θα αυξάνεται εάν δεν κάνουμε κάτι για να αλλάξει το σημερινό αναπτυξιακό μοντέλο.

ΠτΘ: Η αριστερά έχει σχέδιο για να βγει από την κρίση;

Ν.Α.: Στην παρούσα κατάσταση όχι απ’ ό,τι φαίνεται. Ήταν κάτι το οποίο όλοι ανέλυαν, όλοι ήξεραν ότι μπορεί να συμβεί, όμως κανένας δεν είχε προετοιμασθεί για αυτό. Αυτό όμως που μπορεί να γίνει σήμερα, γιατί πρέπει να έχουμε μια ελπίδα μέσα μας, γιατί η πολιτική πρέπει να γεννά ελπίδα, αυτή η παγκοσμιοποίηση που όλοι θεωρούμε ως βασικό υπεύθυνο των πραγμάτων που βιώνουμε αφήνει και ένα μεγάλο περιθώριο. Ποιο είναι αυτό; Για να δούμε και την ουσία των πραγμάτων, τόσα χρόνια δημιουργήθηκαν πάρα πολλά ζητήματα από τη διαφορά φάσης πολιτικής και οικονομικής παγκοσμιοποίησης, δηλαδή εδώ και πολλά χρόνια αναπτύσσεται οικονομικά ο κόσμος, το κεφάλαιο τρέχει από διάφορα μέρη του πλανήτη χωρίς να υπάρχει παράλληλη ανάπτυξη πολιτικής παγκοσμιοποίησης. Μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο διαμορφώθηκαν κάποιοι θεσμοί που έπαιξαν κάποιο ρόλο, τον οποίο όμως σήμερα έχουν χάσει. Υπάρχουν μεγάλα θέματα όπως η οικονομική σημερινή παγκόσμια κρίση και το Διεθνές Οικονομικό Ταμείο περιμένει τις μεγάλες δυνάμεις να εκφρασθούν για να πάρει μετά αυτό θέση. Υπάρχουν μεγάλα θέματα πολιτικά όπως για παράδειγμα οι βομβαρδισμοί του Ισραήλ στην Παλαιστίνη και ο ΟΗΕ δεν πήρε θέση γιατί περίμενε τον Ομπάμα. Η πρώτη κίνηση λοιπόν των προοδευτικών δυνάμεων σε όλο τον πλανήτη είναι αυτή η διαφορά φάσης οικονομική και πολιτικής παγκοσμιοποίησης να μειωθεί και αυτό θα γίνει με νέους οργανισμούς που θα έχουν και το κύρος και τα εργαλεία να παίξουν ρόλο και σε οικονομικό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο, διότι μετά από αυτά έρχεται το θέμα του περιβάλλοντος το οποίο δεν είναι οικονομία που καταστρέφεται και ανατροφοδοτείται αλλά καταστρέφεις και δεν μπορείς να ξαναδημιουργήσεις, οπότε τα πράγματα θα είναι πολύ πιο δύσκολα απ’ ό,τι είναι σήμερα.

ΠτΘ: Μιλήσατε για τη δημιουργία νέων οργανισμών. Πιστεύετε ότι μπορούν να κινηθούν γρήγορα ώστε η κατάσταση να είναι αναστρέψιμη;

Ν.Α.: Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ακόμη και αυτοί οι οργανισμοί που υπάρχουν σήμερα, ο ΟΗΕ, αν δεν παίξουν ένα νέο ρόλο θα οδηγηθούμε σε ένα μοντέλο μερκαντιλισμού και αυτό είναι ό,τι χειρότερο γιατί οι διμερείς σχέσεις μεταξύ των μεγάλων χωρών θα προσπαθούν να λύνουν και να ισορροπούν τα προβλήματα το οποίο όμως δεν θα βοηθήσει ούτε τις νέες δυνάμεις που δεν είναι πια μικρές, είναι πολύ μεγάλες ούτε και τις παλιές που χάνουν τον ρόλο τους. Άρα γίνεται κατανοητό ότι το τοπίο θα είναι θολό και επικίνδυνο για να το αποφύγουμε, και εκτιμώ ότι υπάρχει ωριμότητα μέσα από αυτά που έχει περάσει τα τελευταία εκατό χρόνια ο πλανήτης, πρέπει να πάμε στο επόμενο βήμα. Πιστεύω ότι και η Αμερική, -εμείς στην Ελλάδα έχουμε τον αντιαμερικανισμό και πρέπει πολλές φορές να τον ελέγχουμε και να τον βάζουμε σε μια σωστή βάση,- έχει καταλάβει πλέον ότι δεν μπορεί να παίξει τον ρόλο που έπαιζε παλιότερα και άρα και αυτή θα αναγκασθεί να πάει σε ένα νέο δρόμο.

ΠτΘ: Γεγονός πάντως είναι ότι ο Ομπάμα δημιούργησε πολλές προσδοκίες…

Ν.Α.: Τον Ομπάμα τον έφεραν οι συνθήκες που είναι πάρα πολύ δύσκολες Αυτές οι συνθήκες μπορούν να φέρουν πολλά, αρκεί να υπάρχει ρεύμα πολιτών. Το πρόβλημα και στην Ελλάδα και σε πολλά μέρη του κόσμου είναι ότι η πολιτική βρίσκεται στο περιθώριο. Πρέπει τα μέλη της κοινωνίας να συμπεριφέρονται ως πολίτες και να αντιμετωπίζουν ως τέτοιοι τις καταστάσεις για να δίνουν και λύσεις και να παίρνουν σωστές αποφάσεις. Στην πολιτική σκηνή της χώρας μας όλα κινούνται με ένα επικοινωνιακό και δημοσκοπικό τρόπο υποβαθμίζοντας τη δημοκρατία καθημερινά και εμείς είμαστε αμέτοχοι μένουμε στο περιθώριο. Πρέπει να παίξουμε το ρόλο μας ως πολίτες για να πάρουμε σωστές αποφάσεις, για να πάει μπροστά η χώρα και η ζωή μας.

Το πρόβλημα της ανεργίας βρίσκεται στην παραγωγική βάση

ΠτΘ: Δημοσιεύτηκαν τις τελευταίες ημέρες ποσοστά ανεργίας που αφορούν στις διάφορες περιφέρειες της χώρας, στοιχεία που προβληματίζουν για την αληθινή εικόνα της ανεργίας. Πού εστιάζεται κατά την άποψή σας το πρόβλημα;

Ν.Α.: Τα νούμερα δεν είναι αληθινά. Για παράδειγμα, θα σας πω ότι η Θράκη έχει ανεργία 9,1% και η Κρήτη 11,2%. Είμαι από την Κρήτη και έχω σπουδάσει στη Θράκη άρα ξέρω καλά και τις δύο περιοχές. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι η Κρήτη με τον παραγωγικό μηχανισμό που έχει, έχει μεγαλύτερη ανεργία από τη Θράκη. Εδώ συμβαίνουν δύο πράγματα. Ή δεν μετράμε σωστά που δεν θέλω να μπω σε αυτή τη λογική, οπότε λέω ότι έστω μετράμε σωστά, αυτό λοιπόν που σημαίνει είναι ότι έχουμε οδηγηθεί σε ένα λάθος παραγωγικό μοντέλο. Δεν μπορεί μια περιοχή με αυτές τις αναπτυξιακές δυνατότητες να έχει περισσότερη ανεργία από τη Θράκη που έχει κάποια προβλήματα εν γένει, τα οποία στο παρελθόν έχουμε πριμοδοτήσει για να τα λύσουμε. Άρα έχουμε αποτύχει στο παραγωγικό μοντέλο και πρέπει να αλλάξει σύντομα. Ο τρόπος που θα αλλάξει θα έχει να κάνει με την παιδεία και την έρευνα που αποτελεί τον πρώτο πυλώνα, το περιβάλλον και την ενέργεια ο άλλος και οι δημόσιες επενδύσεις ο άλλος πυλώνας. Πρέπει να βασισθούμε σε αυτά. Όπως όλοι οι νέοι βιώνω και εγώ την ανεργία και αυτό που πρέπει να δούμε είναι πού απέτυχε η Νέα Δημοκρατία και για αυτό το ΠΑΣΟΚ ζητά εκλογές για να αλλάξει η κατάσταση. Η Νέα Δημοκρατία το 2004 ανέλαβε μια χώρα που είχε προβλήματα, που είχαν γίνει λάθη, αλλά μία χώρα που είχε ένα σχέδιο σύγκλισης και ένα αναπτυξιακό μοντέλο που στήριζε το σχέδιο αυτό. Μετά το 2004 μέχρι σήμερα δεν υπάρχει κανένα σχέδιο. Ή λοιπόν συνέχισε την πεπατημένη η Ν.Δ. ή δεν έκανε τίποτα αποκόπτοντας τους δεσμούς από την προηγούμενη κατάσταση με αποτέλεσμα να έχουμε χάσει πέντε χρόνια και να μην ξέρουμε σήμερα πώς αναπτύσσεται αυτή η χώρα και τι είναι αυτό που κάνει για να διευρύνει την παραγωγική της βάση για να μην έχουμε ανεργία. Λέμε ότι φταίνε τα πανεπιστήμια, γιατί δεν βγάζουν καλούς επιστήμονες η απάντηση όμως είναι ότι η ανεργία δεν είναι στους μικρομεσαίους αλλά στους επιστήμονες, διότι δεν υπάρχουν τέτοιες δουλειές για να απασχοληθούν. Είναι περισσότερο εύκολο να βρεις δουλειά σαν ανειδίκευτος εργάτης παρά σαν πολιτικός μηχανικός με δύο μεταπτυχιακά. Άρα το μεγάλο πρόβλημα είναι στην παραγωγική βάση που έχει μειωθεί και όσο περισσότερο προχωράς στο εκπαιδευτικό μοντέλο τόσο δυσκολότερα βρίσκεις δουλειά μετά.

Νεολαία και πολιτική

ΠτΘ: Πώς ενεργοποιείται η νεολαία ΠΑΣΟΚ επ’ αυτού;

Ν.Α.: Όπως και οι υπόλοιπες πολιτικές νεολαίες έχει το δικό της πλαίσιο και εδώ είναι και η ευθύνη των κομμάτων. Διότι τα κόμματα απαξίωσαν τις νεολαίες και για πολλά χρόνια τις χρησιμοποίησαν και τις χρησιμοποιούν σαν στυμμένες λεμονόκουπες. Οι νεολαίες πρέπει να σπάσουν τα δεσμά τους με τους κομματικούς μηχανισμούς. Και αυτό αφορά σε όλες τις νεολαίες κομμάτων. Πρέπει να καταλάβουν ότι πρέπει να βγουν από το κουκούλι τους. Διότι το να αναμασάς και να αναπαράγεις την κομματική γραμμή δεν βοηθά ούτε εσένα τον ίδιο γιατί σε φθείρει και σε τοποθετεί σε λάθος πλαίσιο αλλά ούτε και την κοινωνία διότι σε απομονώνει και δεν σε αφήνει να δουλέψεις δίπλα σε αυτήν, στο κοινωνικό πλαίσιο και να αναδειχθείς.

ΠτΘ: Είναι εφικτή αυτή η σύγκρουση;

Ν.Α.: Είναι, αρκεί να το θέλεις. Όλη η κουβέντα καταλήγει για το αν είναι εφικτό το ένα ή το άλλο. Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Εάν δεν μπορούμε να δούμε τις ιδέες μας και τους στόχους μας στο πλαίσιο του εφικτού τότε ας μην κάνουμε πολιτική ας καθίσουμε στον καναπέ μας και ας μη συζητάμε. Αυτό έχει να κάνει με όλους μας, όποιο ρόλο έχει ο καθένας. Πρέπει να πιστέψουμε ότι ο άνθρωπος έχει τις δυνάμεις να αλλάξει τον κόσμο. Και ιστορικά μέσα από δύσκολες συνθήκες αναδείχθηκε η δυναμική του ανθρώπου και σε επίπεδο ανακαλύψεων, και σε επίπεδο ιδεών και σε επίπεδο γενικότερης παραγωγής πνευματικού έργου.

ΠτΘ: Μετά από πολλά εσωτερικά προβλήματα η νεολαία ΠΑΣΟΚ επανέρχεται το 2007. Υπάρχει μια αντιπαράθεση τάσεων, που την ζήσατε και εσείς, μέσα σε αυτήν. Αυτή η ύπαρξη τάσεων στηρίζεται σε πολιτικές πλατφόρμες;

Ν.Α.: Κατ΄ αρχήν δεν είμαι πλέον μέλος της νεολαίας ΠΑΣΟΚ. Επειδή όμως είναι κάτι που το έχω ζήσει και το έχω βιώσει υπήρχαν πάντα διαφωνίες, οι οποίες δεν είναι πάντα κακό σε όποιο πλαίσιο κι αν βρίσκεσαι, αρκεί να παράγουν πολιτικό αποτέλεσμα. Και αυτό είναι το πρόβλημα στις νεολαίες και όχι μόνο στη νεολαία ΠΑΣΟΚ. Δεν παράγουν πολιτικό αποτέλεσμα και είναι συγκρούσεις μέσα σε τέσσερις τοίχους. Και αυτό αν δεν το βλέπουν οι νέοι, εγκλωβίζονται, χάνουν γόνιμο χρόνο και όταν καταλάβουν το λάθος τους είναι πλέον πολύ αργά. Πρέπει να καταλάβουν οι νέοι ότι οι συγκρούσεις πρέπει να γίνονται, όταν παράγουν πολιτικό αποτέλεσμα και όχι για οφίτσια και προσωπικά συμφέροντα, για ρήτρες και για τον κομματισμό. Διότι όπως είπα και προηγουμένως η ευθύνη είναι των κομμάτων. Από εκεί ξεκινά το πρόβλημα. Δεν είναι τυχαίο που αυτό που φαινόταν να γίνεται σε μια νεολαία είχαν να κάνει με αυτό που γίνονταν σε ένα κόμμα. Αν είχαν κοπεί οι δεσμοί θα γινόταν κάτι διαφορετικό. Θα σας δώσω ένα απλό παράδειγμα που αφορά στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, που το έχω υπηρετήσει συνδικαλιστικά και το αγαπώ πάρα πολύ και το θεωρώ δεύτερό μου σπίτι, έχω περάσει τα καλύτερά μου χρόνια, που είχε πάρα πολλά προβλήματα. Όποτε ο σύλλογος φοιτητών είχε μια ενιαία στάση για αυτά πάντα υπήρχε αποτέλεσμα σε όλες τις πόλεις. Όταν ο σύλλογος φοιτητών γινόταν έρμαιο όχι του κόμματος αλλά άλλων συμφερόντων για να το πω κοινώς εντός του καθηγητικού πλαισίου τότε όχι μόνο δεν κάναμε τίποτα αλλά και το πανεπιστήμιο πήγαινε πολύ πίσω. Πρέπει λοιπόν όπου και να βρίσκεται ο καθένας να ξέρει να είναι λειτουργός, να έχει ένα ρόλο και να προσπαθεί να τον παίξει και όχι να ακούει τη μια το κόμμα γιατί πρέπει να είναι καλός με αυτό, την άλλη τον καθηγητή για να είναι καλός με αυτόν, την άλλη ένα άλλο παράγοντα της τοπικής κοινωνίας γιατί έτσι πρέπει. Πρέπει να είναι έτοιμος να σπάσει αυγά. Σε άλλη περίπτωση καλύτερα να αφήνει αυτόν τον ρόλο να τον παίζουν κάποιοι άλλοι γιατί στο τέλος και αυτός θα είναι αναλώσιμος και η κοινωνία η φοιτητική ή νεολαιίστικη που του ανέθεσε αυτό τον ρόλο ουσιαστικά θα τον στείλει στον περιθώριο

ΠτΘ: κ. Ανδρουλάκη σας ευχαριστούμε πολύ.

Ν.Α.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

«Ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν ήταν εκτός του ΠΑΣΟΚ. Δεν μπαίνω σε αυτή τη λογική. Ο κ. Σημίτης βοήθησε με τον ρόλο του, με τη συγγραφή των βιβλίων του και με τις εκδηλώσεις που έκανε στην υπόλοιπη Ελλάδα, ώστε να κατανοήσουμε πολλά για την οικονομική κρίση. Από την άλλη ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ συνέχισε να κάνει το έργο του και αυτό που είχε δημιουργηθεί ως θέμα που δίχασε για κάποιο διάστημα τη βάση έχει ξεπερασθεί στο επίπεδο αυτό. Έπρεπε λοιπόν να ξεπερασθεί και σε επίπεδο ηγεσίας. Και αυτό ήταν ένα θετικό βήμα».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.