Θανασης Βαφειαδης: «Ποια ειναι τελικα η θεση μας απεναντι στους φοιτητες και γενικοτερα τους νεους της Κομοτηνης»;

««Για το τέλος, ας αναρωτηθούμε όλοι ποιος είναι ο πραγματικός τρομοκράτης της υπόθεσης…»

Με την παραπάνω φράση, έκλεινα το άρθρο μου, της 12ης του Δεκέμβρη στον ΠτΘ. Μια καταγραφή δηλαδή των γεγονότων που ζήσαμε οι ελεύθεροι πολιορκημένοι, χωρίς εισαγωγικά, της Παλιάς Νομικής. Για λόγους συντομίας δεν θα σας το διαβάσω σήμερα.

Δεν νομίζω, ότι χρειάζεται να αναφερθώ περισσότερο στα κέντρα αποφάσεων και στις μεθοδεύσεις που ακολούθησαν και οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στα γνωστά σε όλους μας συμβάντα. Σήμερα, ήρθα εδώ για να σας μιλήσω με την ταυτότητα του Κομοτηναίου πολίτη. Μια ταυτότητα, την οποία μπορεί να μην την επέλεξα, μιας και η Κομοτηνή είναι ο γενέθλιος τόπος, καθώς και τόπος κατοικίας και εργασίας μου, αλλά για την οποία ήμουν και θέλω να παραμείνω να είμαι περήφανος. Βλέπετε ήμουν πολύ μικρός το 1990 για να θυμάμαι τα γεγονότα εκείνης της χρονιάς απέναντι στην μουσουλμανική μειονότητα της περιοχής. Γεγονότα, τα οποία κάποιοι γηραιότεροι από μένα συνδέουν με αυτά του περασμένου Δεκέμβρη. Μία σύνδεση, η οποία γίνεται με βάση τους υποκινητές και των 2 κινήσεων…

Δεν έχω όμως καμία φιλοδοξία να παραστήσω τον ντετέκτιβ… Γι’ αυτό σήμερα θα προτιμήσω να θέσω έναν και μόνο προβληματισμό που αφορά περισσότερο τους παρευρισκόμενους συνδημότες μου… Ποια είναι τελικά η θέση μας απέναντι στους φοιτητές και γενικότερα τους νέους της Κομοτηνής; Τους χρειαζόμαστε; Τους θέλουμε μαζί μας; Τους υπολογίζουμε για την πρόοδο αυτού του τόπου; Κι αν ναι, είμαστε διατεθειμένοι να τους ακούσουμε; Έχουμε την διάθεση να βελτιώσουμε την ζωή τους, το πέρασμα τους από την πόλη μας και γιατί όχι να τους κάνουμε μόνιμους πολίτες της;

Τα παραπάνω ερωτήματα, δυστυχώς, κατά την άποψη μου, δεν θεωρούνται ρητορικά. Η Κομοτηνή, με 30 και πλέον χρόνια λειτουργίας του Δ.Π.Θ. δεν έχει κατασταλάξει, δεν έχει δώσει απαντήσεις σε στοιχειώδη ζητήματα όσον αφορά το πανεπιστήμιο, δεν έχει προσπαθήσει να το εντάξει στους κόλπους της, να το βελτιώσει και να το αξιοποιήσει γιατί όχι και προς όφελός της. Όντως, είναι οξύμωρο… Μια πολυπολιτισμική περιοχή, όπως η Θράκη, μια περιοχή με τεράστιο φυσικό και κυρίως πολιτισμικό πλούτο, ο οποίος μπορεί να την κάνει γνωστή παγκοσμίως, μια περιοχή με πολύ καλές συνθήκες ζωής τόσο στον τομέα της ψυχαγωγίας όσο και στον τομέα της εκπαίδευσης και της ανάπτυξης. Η ανεπάρκεια όμως, όλων των προαναφερθέντων, κατά την γνώμη μου, έχει καταστήσει την σχέση Κομοτηνής – Φοιτητών άνιση. Οι φοιτητές είναι καλοί για την πόλη όταν αφήνουν λεφτά στα μαγαζιά μας, όταν δουλεύουν ανασφάλιστοι, όταν στελεχώνουν τις ομάδες μας με πενιχρούς μισθούς, όταν δημιουργούνε ανάγκες για νέες θέσεις εργασίας στο πανεπιστήμιο, όταν με κάποια επιστημονικά συνέδρια γεμίζουν τα ξενοδοχεία της περιοχής και κάνουν ευρύτερα γνωστό τον τόπο μας, όταν, όταν, όταν… Εμείς, όμως τι έχουμε κάνει γι’ αυτούς; Έχουμε αναρωτηθεί; Ζητάμε νέα τμήματα, χωρίς καλά καλά να έχουμε στεγάσει τα προϋπάρχοντα( – Δεν βαριέσαι τα προκάτ να είναι καλά… – ). Ζητάμε νέα τμήματα, ενώ δεν έχουμε ιδέα για την υπολειτουργία των υπαρχόντων (ή γνωρίζουμε και δεν κάνουμε τίποτα). Στελεχώνουμε τα υποψήφια δημοτικά σχήματα με καθηγητές πανεπιστημίου, ενώ δεν μας ενδιαφέρει πόσοι καθηγητές στην πραγματικότητα διδάσκουν, πόσοι είναι «ιπτάμενοι» και πόσα μαθήματα και με τι κόστος από την τσέπη του καθενός μας χάνονται. Ζητάμε περισσότερους φοιτητές στην πόλη μας και τους φερόμαστε τόσο «υπέροχα», τους υποδεχόμαστε τον Σεπτέμβριο με τις Γιορτές Υποδοχής Πρωτοετών στην πλατεία μας, τους «χορταίνουμε» πολιτισμό κι εκδηλώσεις, τόσο που δεν μας βαριούνται καθόλου!!!

Αλλά, όταν επιθυμούν και το επιτυγχάνουν να διαδηλώσουν ειρηνικά για τα πιστεύω τους εμείς τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι, τους αντιμετωπίζουμε ως εν δυνάμει τρομοκράτες, οργανώνουμε πολιτοφυλακές, τους κλείνουμε στο Πανεπιστήμιο και δεν τους αφήνουμε να κάνουν την συνέλευση τους, απειλούμε να τους λιντσάρουμε και στο τέλος, μέσω και των ΜΜΕ, βαυκαλιζόμαστε για την αποτελεσματικότητα και την ενεργητικότητα μας ως πολίτες, θεωρώντας όλα αυτά νίκη της δημοκρατίας!!! Την ίδια ώρα η πολιτική ηγεσία του τόπου, της οποίας είναι ευθύνη η αξιοποίηση του πανεπιστημίου και η ένταξή του στην τοπική κοινωνία θεωρεί ασήμαντο το γεγονός και έχει ως προτεραιότητα τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό. Τόσο «ασήμαντα» γεγονότα διαδραματίζονταν εκείνες τις μέρες, που στην πόλη, την Πέμπτη στις 11 του Δεκέμβρη, δεν κουνιόταν φύλλο από τις 3μ.μ., οι παραπληροφορημένοι έμποροι μάζευαν την πραμάτεια τους από τις βιτρίνες και ετοίμαζαν πορεία «συμπαράστασης» στους φοιτητές και τα ΜΑΤ με τα λεωφορεία τους, πάντα «διακριτικά», βρίσκονταν από τις 9 το πρωί περιμετρικά της πλατείας. Μάλλον για να ανταλλάξουν χριστουγεννιάτικες ευχές με τον κόσμο!!! Φαίνεται για την πολιτική ηγεσία του τόπου δεν υπήρξαν ποτέ ούτε SMS, ούτε μηνύματα στα Blogs, ούτε αναφορές στα τοπικά ΜΜΕ, ούτε κυρίως τηλεφωνήματα κι επισκέψεις στους συμπολίτες μας εμπόρους για να τους «πληροφορήσουν» για τις ορδές τρομοκρατών που έρχονταν στην πόλη για να τη ρημάξουν. Φαίνεται ότι εκείνη την μέρα οι νέοι της Κομοτηνής είδαμε όλοι το ίδιο «κακό όνειρο»!!!

Σίγουρα, οι Αθηναίοι νομοθέτες θα έσκιζαν τα «διπλώματα» τους. «Ένοχοι και κατόπιν αποδείξεως του εναντίου», αυτό είναι το μήνυμα που κάποιοι θέλησαν τις επόμενες μέρες να περάσουν για τους φοιτητές, αρκετοί από τους οποίους, όπως και ο υποφαινόμενος είναι και ντόπιοι.

«Δε σε ξεχνώ, σου τραγουδώ, η αγάπη στο τέλος νικά» λέει ο στίχος ενός τραγουδιού ενός φίλου μου τραγουδοποιού από τα Εξάρχεια. Κάπως έτσι, έκλεισα το άρθρο-μαρτυρία μου στον ΠτΘ, από τα γεγονότα της Παλιάς Νομικής. Έτσι, θα κλείσω και την σημερινή μου τοποθέτηση γιατί νομίζω πως η αγάπη των νέων – όλων των πολιτικών «χρωμάτων» – για τους θεσμούς και την δημοκρατία κέρδισε εκείνη την μέρα. Κι αυτό νομίζω πως είναι η μεγαλύτερη ήττα όλων όσων την είχαν προγραμματίσει διαφορετικά εκείνη τη βραδιά…

Σας Ευχαριστώ που με ακούσατε!!!»

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.