Περι ασφαλιστικου…

Πολύς λόγος γίνεται για το ασφαλιστικό. Πρόσφατα κατατέθηκε το νέο νομοσχέδιο από την Κυβέρνηση στη Βουλή. Οι αντιδράσεις των εργαζόμενων πολλές. Το ονομάζουν μεταρρύθμιση για να δείξουν δήθεν ότι βαδίζουν προς προοδευτικότερη κατεύθυνση, ενώ όσοι αντιδρούν είναι συντηρητικοί, αφού η λέξη αυτή καθαυτή φέρνει στο νου προοδευτικές – θετικές αλλαγές. Σχεδόν όλα όσα λέγονται ή γράφονται, κινούνται στα ίδια πλαίσια. Άλλαξε η αναλογία εργαζομένων – συνταξιούχων. Ανέβηκε ο μέσος όρος ζωής, άρα είναι περισσότερα τα συνταξιοδοτούμενα χρόνια. Έχει γίνει ληστρική εκμετάλλευση των αποθεματικών των ταμείων από όλες τις κυβερνήσεις. Μεγάλα τα ελλείμματα των περισσότερων ασφαλιστικών ταμείων και κινδυνεύουν να καταρρεύσουν τα επόμενα χρόνια… Υπάρχει μεγάλη εισφοροδιαφυγή, ανασφάλιστη εργασία κ.λπ.

Αφού, λοιπόν, αυτά είναι δεδομένα, πώς θα λυθεί το πρόβλημα; Η εύκολη συνταγή.

•Αύξηση των εισφορών των εργαζόμενων

•Μείωση ουσιαστικά των συντάξεων

•Αύξηση των χρόνων παραμονής στην εργασία

•Περιοριστικά μέτρα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη…

… και άλλα, που στρέφονται κατά των εργαζόμενων – ασφαλισμένων και ιδιαίτερα των νέων. Άλλωστε δεχόμαστε πιέσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση… Πρέπει να μειωθούν τα ελλείμματα των ταμείων ασφάλισης…

Την εργοδοσία την αφήνουν άθικτη και ας εισφοροδιαφεύγει και όχι μόνο. Έπειτα είναι και η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας. Πώς θα ανταγωνιστούν οι επιχειρήσεις μας τη φθηνή και ανασφάλιστη εργασία των αναπτυσσόμενων – τρίτων χωρών; Δεν πρέπει να μειωθεί η ανταγωνιστικότητά τους, να έχουν μεγαλύτερα κέρδη για να μπορούν να κάνουν επενδύσεις και να δημιουργήσουν έτσι νέες θέσεις εργασίας, να έχουμε ανάπτυξη;

Σήμερα όμως οι επενδύσεις που γίνονται καταργούν περισσότερες θέσεις εργασίας από αυτές που δημιουργούν (επενδύσεις κύρια στην τεχνολογία) και, με το πρόσχημα της καταπολέμησης της ανεργίας, οι επιχειρήσεις επιδοτούνται με εκατοντάδες εκατομμύρια μεταθέτοντας το κόστος μισθοδοσίας στην κοινωνία. Έτσι ιδιωτικοποιούν το κέρδος και κοινωνικοποιούν το κόστος.

Επίσης, γίνεται προσπάθεια να μετατοπισθούν οι νέοι εργαζόμενοι, παρόλο που έχουν περισσότερα προσόντα από τους παλαιότερους, στη ζώνη της ανασφάλιστης εργασίας, των ακρωτηριασμένων αμοιβών και των κατοποντισμένων δικαιωμάτων (γενιά των 600 ευρώ, προσλήψεις με προγράμματα STAGE κ.λπ.).

Για να εξαγοράσουν δε τη συναίνεση των παλαιότερων, τους θίγουν συγκριτικά με τους νέους λιγότερο (όσοι προσλήφθηκαν πριν το έτος 1983 δεν θίγονται και τόσο σύμφωνα με το σημερινό ασφαλιστικό νομοσχέδιο…).

Τελικά, δηλαδή, προσπαθεί αυτή τη φαινομενική, ουσιαστικά, κρίση του το σύστημα να την εκτονώσει, πέρα απ’ όλα τα άλλα, δημιουργώντας συνθήκες μιας εκτρωματικής σύγκρουσης μεταξύ των γενεών για το μοίρασμα της φτώχειας.

Διαίρει και βασιλεύει. Αφήνει έτσι άλλη μία φορά τον παραγόμενο πλούτο για τους λίγους. Είναι γεγονός αυτό που λέγεται ότι η σημερινή νέα γενιά είναι η πρώτη γενιά στη σύγχρονη καπιταλιστική ιστορία, που καλείται να ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες.

Όλοι εμείς οι εργαζόμενοι παρασυρόμαστε και συναινούμε, έστω και χαλαρά, προσπαθώντας να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα του ασφαλιστικού που δημιούργησαν όλες οι κυβερνήσεις, καταπολεμώντας όχι τη ρίζα του προβλήματος αλλά μόνο τα συμπτώματα του και μάλιστα με παλιές συνταγές (ελλείμματα ταμείων, εισφοροδιαφυγή κ.λπ.).

Γι’ αυτό και οι αγώνες μας είναι αμυντικοί. Μη χάσουμε αυτά που έχουμε… Δεν αγωνιζόμαστε πλέον επιθετικά για να διεκδικήσουμε το μερίδιο του παραγόμενου πλούτου που μας αναλογεί και να σταματήσει η συνεχής και σε βάρος μας κατανομή του.

Τα τελευταία 13 χρόνια το ακαθάριστο παγκόσμιο προϊόν σχεδόν διπλασιάστηκε. Επιπλέον, αυτός ο αυξανόμενος πλούτος επιτεύχθηκε χάρη στην πρόοδο της παραγωγικότητάς που συνδέεται με την επανάσταση της πληροφοριακής, με μία ποσότητα ανθρώπινης εργασίας, μειωμένη κατά το ένα τρίτο περίπου.

Ο κοινωνιολόγος Γκι Αζυάρ είπε: «Δεν καθόμαστε γύρω από μια πίτα που ελαττώνεται και πρέπει να τη μοιραστούμε σφίγγοντας το ζωνάρι μας. Το μέγεθος της πίτας αυξάνεται σταθερά και στο εξής με τη βοήθεια της τεχνολογίας, για να κατασκευαστεί η πίτα χρειάζεται λιγότερος κόπος, λιγότερος πόνος, λιγότερος ιδρώτας.

Αυτή την, καταρχήν, θετική εξέλιξη που ανοίγει το δρόμο για την σταδιακή απελευθέρωση του ανθρώπου από τη δικτατορία της εργασίας, οι κοινωνίες μας τη βιώνουν σαν επώδυνη συμφορά που γεννά ανεργία, περιθωριοποίηση και αποκλεισμό».

Επιθετικά, πλέον, οι εργαζόμενοι πρέπει να αγωνιστούν και να διεκδικήσουν το μερίδιο του πλούτου που τους αναλογεί, για μία δίκαιη κατανομή απαιτώντας:

•Μείωση των χρόνων εργασίας και των ορίων ηλικίας για σύνταξη. Να πάψει να είναι μειονέκτημα ένεκα «ασφαλιστικού» το ότι ζούμε περισσότερα χρόνια

•Αύξηση των συντάξεων

•Αύξηση των μισθών με παράλληλη μείωση των ωρών εργασίας, αφού στις σημερινές συνθήκες χρειάζεται λιγότερος χρόνος εργασίας για παραγωγή πολλαπλάσιων αγαθών, άσχετα αν αυξήθηκαν κατά ένα μέρος οι καταναλωτικές ανάγκες

•Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους τους πολίτες

•Κανείς χωρίς εισόδημα και ασφάλιση.

Μήπως πρέπει να αρχίσει η εφαρμογή μέτρων αποσύνδεσης του εισοδήματος από την εργασία, έτσι ώστε όλοι να έχουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, εργαζόμενοι και μη;

Δύο από τα πολλά συνθήματα του Μάη του ’68 στη Γαλλία έγραφαν στους τοίχους: «Γίνετε ρεαλιστές ζητήστε το αδύνατο», «Τρέξε σύντροφε, ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου».

Η επανάσταση, έγραφε ο Βίκτωρ Ουγκό, είναι η επιστροφή από το ψεύτικο στο πραγματικό.

Μάρτης 2008

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.