«Σε μια δημοκρατια οι πολιτες πρεπει να παρακολουθουν τις σκεψεις, τα λογια και τις πραξεις των κυβερνησεων»

Στο πλαίσιο συναντήσεων με Έλληνες ευρωβουλευτές στις Βρυξέλλες πριν ένα μήνα συναντήσαμε τον ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Σ. Λαμπρινίδη, ο οποίος μίλησε για θέματα μείζονα όπως η ανάγκη μιας πολιτικής για τους μετανάστες, η διαφύλαξη των δημοκρατικών αρχών σε μια εποχή που πολλές εθνικές κυβερνήσεις επικαλούμενες το φόβο των τρομοκρατών παραβιάζουν ανθρώπινα δικαιώματα, χρόνια κατοχυρωμένα. Ο κ. Λαμπρινίδης ήταν ο συντάκτης της έκθεσης για την ένταξη μεταναστών που εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο πριν ένα χρόνο και στις προτάσεις του εξηγεί ότι η λύση δεν είναι τα αστυνομικά μέτρα, θυμίζει ότι στην Ευρώπη κατοικούν 40 εκατομμύρια μετανάστες κι ότι ως χώρα έχουμε 7 εκατομμύρια Έλληνες σε 143 χώρες του κόσμου.

Για τις δε κάμερες εξηγεί το γαϊτανάκι που πλέχτηκε στην φετινή πορεία της 17 Νοέμβρη με την παρακολούθηση πολιτών που διαδήλωναν ειρηνικά και τους λόγους για τους οποίους δεν έπρεπε να γίνει.

Μετανάστες

Ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Σταύρος Λαμπρινίδης σχολιάζοντας το μείζον θέμα της μετανάστευσης εξήγησε ότι οι οικονομικές και κοινωνικές ανάγκες της Ευρώπης θα έπρεπε να περιλαμβάνουν μια νομοθετική πρωτοβουλία για νόμιμη μετανάστευση, ενώ θα έπρεπε ν’ αντιμετωπίζουν τις ρίζες της μετανάστευσης που είναι η μεγάλη φτώχεια και οι πόλεμοι σε διάφορες περιοχές της γης. Έκανε λόγο για ανάγκη ειρηνικής εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να επεμβαίνει και να επιλύει ειρηνικά κρίσεις όπου υπάρχουν, είτε ανθρωπιστικού είτε διασυνοριακού χαρακτήρα «κι όχι να εμπλέκεται σε πολέμους όπως του Ιράκ που αύξησε τις μεταναστευτικές ροές. Επίσης, απαιτείται μία πολύ σοβαρή αναπτυξιακή πολιτική της Ε.Ε. και υπό τη μορφή ανάπτυξης και βοήθειας συγκεκριμένων φτωχών περιοχών και υπό τη μορφή ευρύτερων πολιτικών στήριξης εξαγωγών φτωχών κρατών (και σε αγροτικά προϊόντα).

Απαιτείται, επίσης, από την Ε.Ε. μια σοβαρή πολιτική ένταξης των μεταναστών στις κοινωνίες μας. Αντ’ αυτού, η συζήτηση που γίνεται πρωτίστως είναι το να ληφθούν αστυνομικά μέτρα για το πώς τους σταματάμε από το να έρθουν στα σύνορά μας, πώς τους συλλαμβάνουμε όταν έρθουν και πώς τους διώχνουμε όταν έρθουν. Αυτό είναι εντελώς αντιπαραγωγικό, διότι πρώτον αγνοεί ότι 40 εκατομμύρια μετανάστες είναι ήδη ανάμεσά μας και είτε κάποιοι θέλουν να τους απελάσουν είτε όχι δε θα φύγουν, τα παιδιά τους ζουν εδώ. Η μεγάλη δύναμη της Ευρώπης είναι στο να εστιάσει πώς καλλιεργούμε τις συνθήκες για να γίνουν μια μεγάλη δική μας δύναμη, όπως οι Έλληνες που πήγαν στο εξωτερικό πριν πολλά χρόνια. 7 εκατομμύρια άνθρωποι σε 143 χώρες της γης, έγιναν δύναμη πολιτιστικής και οικονομικής ανάπτυξης των χωρών στις οποίες πήγαν».

Ο κ. Λαμπρινίδης μετέφερε πόσο τον ενοχλεί το ν’ αντιμετωπίζουν κάποιοι τους μετανάστες σαν τα άτομα που μπορούν να φροντίζουν τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, να σηκώνουν τις εθνικές σημαίες στους Ολυμπιακούς Αγώνες αλλά να μην θέλουν να πίνουν τον καφέ τους στο ίδιο μέρος, να μην ψηφίζουν «παρά μόνο αν γίνει ο μετανάστης ακριβώς σαν κι εμένα, κάτι που είναι εντελώς παρανοϊκό. Εμείς, απαιτούμε για τα δικά μας αδέλφια στο εξωτερικό να μη γίνουν ακριβώς όπως οι άλλοι. Η σχιζοφρένεια της μιας και της άλλης κουλτούρας σ’ ένα μετανάστη είναι μια πραγματικότητα που είναι η δύναμη για το μετανάστη και τον τόπο που πηγαίνει.

Την 25η Μαρτίου, εκατοντάδες χιλιάδες ελληνικές σημαίες κυματίζουν στη Νέα Υόρκη, στο Σίδνεϋ, στο Λονδίνο, στο Γιοχάνεσμπουργκ. Κανείς δε μπορεί να μας σταματήσει και το γεγονός ότι μας αφήνουν να το κάνουμε και να γιορτάσουμε σαν μετανάστες κάνει όλους τους μετανάστες ν’ αγαπούν διπλά την πατρίδα που τους δέχτηκε και να προσφέρουν. Φανταστείτε να σηκώσει ένας Αλβανός μια αλβανική σημαία στο κέντρο της Αθήνας…».

Ο κ. Λαμπρινίδης ήταν ο συντάκτης της έκθεσης για την ένταξη μεταναστών που εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο πριν ένα χρόνο.

Τρομοκρατία

Ο κ. Λαμπρινίδης μίλησε για το Μεγάλο Αδελφό και τη λογική της αστυνόμευσης που γίνεται χωρίς σεβασμό στην προστασία των προσωπικών δεδομένων. «Με πρόσχημα την καταπολέμηση της τρομοκρατίας που παραμένει πρόβλημα στην Ευρώπη, κυρίως πολιτικό και όχι στρατιωτικό, η Ευρώπη το αντιμετωπίζει με έμφαση στα αστυνομικά μέτρα. Εστιάζουμε (όπως και θα έπρεπε) στην ανάγκη αστυνομικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών – μελών για ανταλλαγή πληροφοριών και πρόληψη τρομοκρατικών πράξεων, θα πρέπει, όμως, να πούμε ότι η ανταλλαγή πληροφοριών θα πρέπει να γίνεται με πολύ αυστηρά κριτήρια και κανόνες προστασίας δεδομένων, ορισμού του ποιος ανταλλάσσει, πώς και για ποιο σκοπό. Φέρνουμε διαρκώς νέα μέτρα ενώ δεν έχουν εφαρμοστεί τα παλιά και με τη σαλαμοποίηση θεμελιωδών δικαιωμάτων πετυχαίνουμε σε σημαντικό βαθμό αυτό που επιδιώκουν οι τρομοκράτες, που είναι ν’ αλλάξουμε τη μορφή της δημοκρατίας. Σε μία δημοκρατία, είναι οι πολίτες αυτοί που πρέπει να παρακολουθούν καθημερινά τις σκέψεις, τα λόγια και τις πράξεις των κυβερνήσεών τους κι όχι οι κυβερνήσεις να παρακολουθούν καθημερινά τα λόγια και τις σκέψεις μεταξύ των πολιτών τους.

Όταν επιλεγεί μια φιλοσοφία και μια πρακτική που αντιστρέφει την αρχή της δημοκρατίας υπάρχει πρόβλημα. Δεν είναι πια ο Μεγάλος Αδελφός που επιβάλλεται από μια δικτατορία, αλλά ένας Μεγάλος Αδελφός που επιβάλλεται σχεδόν συναινετικά κι αυτό ήταν που πολεμούσαν ν’ ανατρέψουν οι γονείς μας ή κάποιοι από εμάς, την περίοδο του Πολυτεχνείου». Για τον κ. Λαμπρινίδη, ευθύνη έχουν οι κυβερνήσεις που το κάνουν, οι πολίτες που δεν αφυπνίζονται και οι πολιτικοί.

Κάμερες

Ο κ. Λαμπρινίδης αναφέρθηκε στο παράδειγμα με τις κάμερες που κατέγραψαν τη φετινή πορεία του Πολυτεχνείου, την έφοδο των επιθεωρητών της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα στο κέντρο ελέγχου των καμερών στη ΓΑΔΑ και τις παραιτήσεις που ακολούθησαν από τις θέσεις τους στην Αρχή των Δ. Γουργουράκη (Πρόεδρος), Χ. Παληοκώστα (Αντιπρόεδρος), Φ. Δωρή, Ν. Φραγκάκη, Γ. Πάντζιου και Χ. Πολίτη (μέλη), λόγω του απόλυτου παραμερισμού της Αρχής και την ευθεία παραβίαση του Συντάγματος.

Ο Σταύρος Λαμπρινίδης ανέπτυξε τις θέσεις του και τη νομοθεσία. «Υπάρχει από το 1975 ευρωπαϊκός νόμος που ορίζει ότι πρέπει οποιοδήποτε μέτρο επιβάλλεται για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας που αφορά τα προσωπικά μας δεδομένα να είναι μέτρο το οποίο είναι απαραίτητο, αναλογικό και θεμιτό σε μια δημοκρατική κοινωνία. Αυτό είναι τεστ ευρωπαϊκού δικαστηρίου.

Ποιος κρίνει αν ένα μέτρο είναι απαραίτητο, αναλογικό και θεμιτό;

Ο ευρωπαϊκός νόμος λέει ότι δεν κρίνουν οι Αστυνομίες διότι η Αστυνομία έχει από μόνη της το συμφέρον να πει ότι εφόσον έχει κάμερες τις χρησιμοποιεί. Ο νόμος κάνει λόγο για ανεξάρτητες αρχές υπό την εποπτεία εθνικών κοινοβουλίων. Στην Ελλάδα, αυτός ο νόμος εφαρμόστηκε, με ελληνικό νόμο της Ελληνικής Βουλής που έδωσε στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων την οποία ίδρυσε, μεταξύ άλλων, τη δυνατότητα να απαγορεύει πλήρως ακόμη και τη συλλογή οποιονδήποτε δεδομένων κρίνει. Ο ίδιος νόμος λέει ότι μια κυβέρνηση δεν είναι υποχρεωμένη να αποδεχτεί οποιαδήποτε απόφαση της Αρχής αν διαφωνεί. Μπορεί να προσφύγει στο εθνικό δικαστήριο (στη δική μας περίπτωση στο Συμβούλιο της Επικρατείας) προκειμένου να ακυρωθεί ο νόμος αν συμφωνήσει το δικαστήριο. Είναι ένα πλέγμα προστασίας των δικαιωμάτων και ταυτόχρονα εξασφάλισης με βάση αντικειμενικούς κριτές, ανεξάρτητους κριτές και δικαστήρια των δυνατοτήτων αποτελεσματικής ασφάλειας μιας χώρας. Η Αρχή Προστασίας Δεδομένων της Ελλάδας αποφάσισε ότι οι κάμερες που μπήκαν στους δρόμους της Αθήνας το 2004, με σκοπό ρητό και αποκλειστικό την αποτροπή τρομοκρατικών δράσεων δεν έπρεπε μετά το 2004 να διολισθήσουν σε μία παρακολούθηση των πάντων για άλλους σκοπούς. Έκρινε ότι δεν ήταν αναλογικό και απαραίτητο, σε μια δημοκρατική κοινωνία, προκειμένου να σταματήσεις κάποιον κουκουλοφόρο σε μια διαδήλωση – εν μέσω χιλιάδων αθώων πολιτών που πηγαίνουν απλά να διαδηλώσουν – να καταγράψεις τους πάντες. Σαφώς, θα πρέπει να συλληφθεί ο κουκουλοφόρος μέσω παραδοσιακών μέσων όπως είναι η καλή αστυνόμευση. Κανείς δε λέει ότι ο κουκουλοφόρος πρέπει να σπάζει και να καταστρέφει, αλλά το ζήτημα είναι πόσα δικαιώματα παραδίδονται προκειμένου να επιτευχθεί ο σκοπός και να συλληφθεί ο κουκουλοφόρος. Επομένως, άλλα δικαιώματα θα αποφασίσει μια Αρχή ότι μπορούν να παραδοθούν για τη σύλληψη ενός τρομοκράτη όπου θεωρείται ιδιαίτερα υψηλός ο κίνδυνος κι άλλα για τη σύλληψη ενός κλέφτη. Η ελληνική κυβέρνηση διαφώνησε μ’ αυτή την απόφαση και το υπουργείο Δημόσιας Τάξης προσέφυγε στο δικαστήριο προκειμένου να την ακυρώσει και η εισήγηση που έλαβε από το Συμβούλιο της Επικρατείας είναι αρνητική για την προσφυγή της κυβέρνησης. Παρόλα αυτά και σε πλήρη παραβίαση του ευρωπαϊκού νόμου, αποφάσισε η κυβέρνηση – στη βάση γνωμοδότησης εισαγγελέα – ν’ ανοίξει αυτές τις κάμερες».

Ο κ. Λαμπρινίδης σχολίασε και το επιχείρημα που ακούστηκε ότι δεν αποθήκευσαν το τι κατέγραφαν οι κάμερες απλά τις είχαν ανοιχτές και παρακολουθούσαν, λέγοντας ότι είναι διπλά επικίνδυνο για δυο λόγους. «Ο νόμος απαγορεύει ακόμη και την καταγραφή χωρίς την αποθήκευση, αλλά είναι επικίνδυνο σαν φιλοσοφία γιατί αν ίσχυε θα μπορούσε να ισχυριστεί η όποια κυβέρνηση στην Ευρώπη ότι μια και η τρομοκρατία είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη και παρακολουθούμε το διαδίκτυο, τα κινητά τηλέφωνα και βάλαμε κάμερες στους δρόμους οι τρομοκράτες ενδέχεται να συνωμοτούν στα σπίτια τους, άρα πρέπει να βάλουμε μια κάμερα μέσα σε κάθε σπίτι, προκειμένου να βεβαιωθούμε για την ασφάλεια των πολιτών»!

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.