Μαρια Λαμπρου, υποψηφια βουλευτης ΚΚΕ(μ-λ) Ν. Ροδοπης

Με κεντρικό σύνθημα, ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ, το ΚΚΕ(μ-λ) κατέρχεται στις εκλογές με υποψήφια στο Νομό Ροδόπης τη Μαρία Λάμπρου. Με δεδομένο ότι οι προσανατολισμοί της αστικής τάξης και του κεφαλαίου δεν αλλάζουν η Μαρία Λάμπρου υποστηρίζει ότι στόχος τους είναι η διαμόρφωση της χώρας μας σε βήμα εξορμήσεων του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου, και το ελληνικό κεφάλαιο σε ρόλο προσκόπου με τη συνολική παραρτηματοποίηση της οικονομίας και της χώρας. Συνακόλουθα με την πλήρη ευθυγράμμιση της χώρας στις υπαγορεύσεις των ιμπεριαλιστών ΗΠΑ και ΕΕ

Κεντρικός άξονας αυτής της πολιτικής, η επίθεση στην εργατική τάξη, το χτύπημα των δικαιωμάτων της, η πλήρης αποσυγκρότηση, ο αφοπλισμός, η υποταγή της. Η προώθηση των «ιδιωτικοποιήσεων», η παραχώρηση στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο κρίσιμων τομέων της οικονομίας.

Εκλογές και καπιταλιστικό σύστημα

Οι εκλογές γίνονται σε μια πολύ σημαντική συγκυρία, τόσο σε διεθνές επίπεδο όσο και στο εσωτερικό. Μετά την ήττα του κομμουνιστικού συστήματος και την παλινόρθωση του καπιταλισμού στις πρώην κομμουνιστικές χώρες το καπιταλιστικό σύστημα προσπαθεί να πάρει τη ρεβάνς. Η επίθεσή του είναι τεράστια σε όλα τα επίπεδα. Αυτό έχει δημιουργήσει και έχει ενισχύσει την αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργατική τάξη, ανάμεσα στους λαούς και τον ιμπεριαλισμό, ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις για το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Αυτοί οι όροι επιδρούν εξωτερικά και στις εσωτερικές εξελίξεις μέσα στην Ελλάδα, πολύ περισσότερο που η δική μας αστική τάξη στηρίζεται και εξαρτάται σημαντικά από τους δύο βασικούς ιμπεριαλιστές, τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Για μας το πολιτικό πρόσωπο της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ από το 1974 και μετά λειτουργεί πάνω σε αυτή τη βάση και όσο κι αν περνούν τα χρόνια γίνονται όλο και περισσότερο δυσδιάκριτες οι διαφορές στην πολιτική τους. Σε ένα σημείο έχουν την ίδια συμπεριφορά, και είναι εναρμονισμένη πλήρως και αδιατάρακτη η συμπεριφορά τους απέναντι στο λαό και στο λαϊκό παράγοντα.

Σε σχέση με τη διεθνή διάσταση του ζητήματος εμφανίζονται τριβές σε δύο βασικά ζητήματα. Πρώτον στην περίπτωση όπου οι ιεραρχήσεις και οι επιλογές των ιμπεριαλιστών θίγουν άμεσα τα συμφέροντά τους. Εκεί υπάρχει ένας διαχωρισμός. Και δεύτερον όσο αφορά στη σύνδεση άμεσου ελλαδικού ενδιαφέροντος, όπως είναι η Τουρκία, το Κυπριακό, τα Βαλκάνια, το Αιγαίο, εκεί υπάρχουν κάποιες διαφοροποιήσεις. Σε όλα τα υπόλοιπα θέματα το καταλαβαίνει και ο κόσμος, οι διαφορές είναι δυσδιάκριτες. Αυτό που επιχειρείται σήμερα και από τη Ν.Δ. και από το ΠΑΣΟΚ είναι να εφαρμόσουν αυτή την επίθεση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αυτή θα μπορούσε να ειπωθεί με ένα δύο τρία βασικά χαρακτηριστικά. Το πρώτο και σημαντικότερο είναι η αποσυγκρότηση και η υποταγή της εργατικής τάξης που είναι ο βασικός κορμός του λαϊκού παράγοντα έτσι ώστε να τη βρουν αφοπλισμένη και ηττημένη. Η παραχώρηση «του πεδίου» με τις ιδιωτικοποιήσεις των επιχειρήσεων του δημόσιου τομέα και με την εξαφάνιση του αγροτικού χώρου, των μικρομεσαίων, των μικρών επιχειρήσεων, και, κυρίως, η παραρτηματοποίηση της οικονομίας που ήδη έγινε. Από την άλλη έχουμε μία εξόρμηση του ελληνικού κεφαλαίου στα Βαλκάνια που όμως γίνεται με το χαρακτήρα του προσκόπου για το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο. Σιγά που θα άφηναν μία αγορά ανεκμετάλλευτη και βγαλμένη στο ελληνικό κεφάλαιο. Αλλά όμως ωστόσο έχει αρκετά κέρδη από αυτό.

Εργατική τάξη

Αυτό που επιχειρείται όσον αφορά στην εργατική τάξη είναι να τη βρουν αφοπλισμένη και ηττημένη με τις ελαστικές τάξεις εργασίας, με τα μειωμένα ωράρια, με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, με την κατάργηση του οκταώρου. Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων είναι πολύ βασικό, γιατί αφήνει στον αέρα δικαιώματα, ασφαλιστικά, σύνταξη, περίθαλψη, δικαιώματα συνδικαλιστικής συγκρότησης. Άλλο είναι μια συλλογική σύμβαση όπου οι εργαζόμενοι σε ένα χώρο θα μπορούν να διεκδικήσουν μαζικά τα δικαιώματά τους στο ημερομίσθιο, στην ασφάλιση, στην περίθαλψη, στις τριετίες σε ό,τι αναφέρεται στον κλάδο τους και άλλο είναι η μεμονωμένη σύμβαση. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, και ήδη το βιώνουμε και το βλέπουμε κυρίως, – και είναι πολύ έξυπνοι κομματιάζουν τα πράγματα οι παλιοί υποτίθεται ότι δεν τους αγγίζει, στη νεολαία, στα καινούργια παιδιά που μπαίνουν στην εργασία όλα αυτά ισχύουν. Έχοντας λοιπόν στον αέρα όλα αυτά σέρνεται μια φιλολογία τεράστια για τα ελλείμματα των ταμείων που κατά την άποψή μας είναι ψέμα και προσπαθεί να δημιουργήσει σύγχυση. Το ζήτημα είναι στο να κρύψει τη λογική και τον τρόπο ανακατανομής του εισοδήματος. Αυτό είναι το ζητούμενο και δημιουργείται όλη αυτή η φιλολογία για τα ασφαλιστικά ταμεία, γιατί αυτό που θέλουν είναι η αναίρεση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, η παροχή ελεημοσύνης και η μετάθεση της ευθύνης του κράτους στους ιδιώτες, δηλαδή στις ασφαλιστικές εταιρείες. Για παράδειγμα εγώ ήμουν ασφαλισμένη στο ΤΕΒΕ. Με την ενοποίηση των ταμείων που έγινε έχουν αυξηθεί οι εισφορές αρκεί να σας πω το νούμερο. Το πρώτο δίμηνο του 2007 έχω πληρώσει 613,12 ευρώ και το τέταρτο τρίμηνο έχω πληρώσει 653,88 ευρώ χωρίς κανείς να μου λέει, γιατί γίνονται αυτές οι αυξήσεις.

Σπουδάζουσα νεολαία

Μία άλλη πολύ σημαντική επίθεση γίνεται στην σπουδάζουσα νεολαία. Εκεί πλέον είναι ορατό το ζήτημα των ταξικών φραγμών που μπαίνουν. Και το βλέπουμε όχι μόνο στο άρθρο 16 του Συντάγματος αλλά οι γονείς που έχουμε παιδιά από τις τάξεις του δημοτικού ξέρουμε πάρα πολύ καλά τι γίνεται. Για παράδειγμα ο γιός μου θα πάει Τετάρτη δημοτικού και ξέρω πολύ καλά τι γίνεται με την Τρίτη Δημοτικού. Όταν σε ένα παιδάκι υπάρχει μια πληθώρα ύλης χωρίς σκοπό, μάλλον ο σκοπός είναι πολύ συγκεκριμένος, και όταν οι γονείς δεν έχουν τα φόντα να βοηθήσουν το παιδί, τότε αυτό που θα συμβεί θα είναι ή να πάρουν ένα δάσκαλο ή τα κατώτερα στρώματα από άποψη μισθών και ημερομισθίων θα αναγκαστούν κάποια στιγμή να σταματήσουν την εκπαίδευση του παιδιού. Ταξική καθαρά διάρθρωση της παιδείας. Και δεν είναι μόνο αυτό. Ένα άλλο ζήτημα που θα πρέπει να συνυπολογισθεί, γιατί δεν είναι μόνο η επίθεση ενάντια στην νεολαία αλλά η επίθεση στους εκπαιδευτικούς με την εξής λογική: Στην δεκαετία του 1970 περίπου είχαν ανοίξει τα πανεπιστήμια για συγκεκριμένους τότε λόγους που δεν είναι της παρούσης για να αναλύσω τώρα, που σημαίνει ότι αναπτύχθηκε ένα υποκείμενο δηλαδή το εκπαιδευτικό προσωπικό, το οποίο σήμερα έχει φθάσει σε ένα σημείο να μη μπορεί να το ελέγξει, όπου αυτό το υποκείμενο θα μπορεί πιο εύκολα να περνά τη γνώση των ταξικών φραγμών και οτιδήποτε άλλο υπάρχει σαν στόχος στην εκπαίδευση. Είναι λοιπόν πολύ σημαντική και η επίθεση που γίνεται και εκεί πέρα. Το κίνημα της νεολαίας το προηγούμενο διάστημα ήταν εξαιρετικά σημαντικό δεν είχε να κάνει μόνο για αυτό και απαιτούσε με την έννοια της γενικής υποστήριξης και έπρεπε από όλες τις προοδευτικές δυνάμεις και τις αριστερές, και ευχής έργον ήταν να είχε κατανοηθεί αυτό το ζήτημα, ήταν ότι η επίθεση στη νεολαία δεν αφορούσε μόνο στη νεολαία αλλά από εκεί και πέρα αφορούσε και όλα τα υπόλοιπα στρώματα. Το κίνημα της νεολαίας κατόρθωσε παρόλο που με τις εκλογές πισωγύρισε, όχι μόνο το άρθρο 16, το άρθρο 24 πιθανά για τη μεθεπόμενη βουλή, αλλά και να πάει πίσω το ασφαλιστικό. Εάν κάποια πράγματα περνούσαν τότε, το ασφαλιστικό και όλα αυτά που θέλουν να περάσουν τώρα θα τα είχαν περάσει τότε.

Ασφαλιστικό

Οι εκλογές για την άποψή μας γίνονται για να αποκτήσει μια νομιμοποιητική βάση αυτή η αντιλαϊκή παρέμβαση. Να πουν ορίστε μας δώσατε καινούργια εντολή που σημαίνει ότι με την επικύρωσή σας μπορούμε να προχωρήσουμε στην εφαρμογή του καινούργιου προγράμματος. Ούτε για το ασφαλιστικό, ούτε για τα εργασιακά δικαιώματα, ούτε για την καταστρατήγηση της συλλογικής σύμβασης μια σειρά ζητήματα όσον αφορά στα εθνικά θέματα έχουν κάνει κάτι γιατί δεν θέλουν να τα επιλύσουν.

Σύστημα και αγώνες

Υπάρχουν δυνάμεις που έχουν ευθύνη επάνω σε αυτό το ζήτημα. Γιατί οτιδήποτε υπάρχει και οποιαδήποτε επίθεση γίνεται, εμείς υποστηρίζουμε ότι δεν μπορεί να ανατραπεί στο πεδίο και με τους όρους που θέτει το σύστημα. Αυτό είναι ένα βασικό μας στοιχείο και ίσως μας διαφοροποιεί από τους άλλους. Εμείς υποστηρίζουμε ότι όλο αυτό μπορεί να ανατραπεί μόνο στο σημείο που ο λαός είναι δυνατός. Και αυτό το πεδίο είναι μόνο αυτό των καθημερινών αγώνων, των καθημερινών διεκδικήσεών του. Και εδώ μπαίνει ένα ζήτημα το οποίο κανείς δεν αναφέρεται. Οι διεκδικήσεις του λαού δεν γίνονται από τον οικονομικό κορβανά που τον έχουν κάποιοι άλλοι. Επί της ουσίας και στην πραγματικότητα ό,τι υπάρχει του ανήκει. Όλα του ανήκουν γιατί αυτός ο πλούτος παράγεται είναι προϊόν της δουλειάς του το οποίο καταληστεύεται. Στο βαθμό λοιπόν που αυτός οργανώνεται, ισχυροποιείται μπορεί και να διεκδικήσει και να αλλάξει την κατάσταση.

Ταξική πάλη

Την συνθήκη Μπολγκεστάιν ούτε καν την ξέρει ο λαός. Είναι μια ιστορία που θα μπορούσε να πει κανείς ότι μπαίνει και ξαναμπαίνει με διάφορους τρόπους κάθε φορά και ιδιαίτερα όχι τόσο σαν φιλολογική συζήτηση αλλά σε κάθε σύγκρουση και σε όλη τη διαδικασία της ταξικής πάλης. Σίγουρα τα πράγματα είναι έτσι όπως είναι. Μαγική συνταγή και μαντζούνια για να αλλάξει αυτό το πράγμα δεν υπάρχουν. Από την άλλη πλευρά θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι μια βασανιστική από την πλευρά των αριστερών δυνάμεων πορεία, και όσο μας αφορά είναι μια εξαιρετικά βασανιστική πορεία, όμως αυτό που έχω να πω είναι ότι ο πολιτικός χρόνος λειτουργεί τελείως διαφορετικά από τον άλλο χρόνο. Μπορεί τα πράγματα να είναι έτσι σήμερα και σε μικρό χρονικό διάστημα να είναι αλλιώς. Η νεολαία για παράδειγμα όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα δεν μπορεί κανείς μα κανείς να πει ότι ήταν η νεολαία του ΠΑΣΟΚ, η νεολαία η δική μας, του τάδε και του τάδε… Ήταν σύμπασα η νεολαία. Και εκεί που θα πρέπει να μπαίνουν και να λύνονται τα ζητήματα για ενημέρωση είναι μόνο μέσα στους μαζικούς αγώνες Εκεί πια θα μπορεί ο ίδιος ο κόσμος να κρίνει ποιος είναι ο φίλος, ποιος ο εχθρός του και εκεί στην ίδια τη ζωή μπορούν να κατατεθούν οι απόψεις και να εμφανιστεί ποια είναι η σωστή και ποια η λαθεμένη.

Πισωγύρισμα της νεολαίας

Για να διευκρινήσω αυτό που είπα δεν ήταν πισωγύρισμα της νεολαίας. Αν κάποιος ήταν μέσα στα πράγματα και τα παρακολουθούσε εκ του σύνεγγυς θα έβλεπε ότι δεν ήταν έτσι. Ο κόσμος ήθελε η νεολαία να το προχωρήσει, να το νικήσει και να το επικυρώσει με νίκη. Όμως από την αρχή του χρόνου άρχισε να σέρνεται κυρίως από τα δύο μεγάλα κόμματα μια εκλογολογία και μέσα σε αυτή την εκλογική φιλολογία και επιτρέψτε μου τον όρο εκλογικό κρετινισμό μπήκαν σύμπασες οι αριστερές δυνάμεις όπως και αν προσδιορίζονται. Αυτό είχε την πολιτική πρακτική του μέσα στο κίνημα. Όταν λοιπόν ένα τόσο σημαντικό κίνημα που έβαζε τόσο σημαντικά προβλήματα προς αντιμετώπιση όχι μόνο όσον αφορά στο ίδιο αλλά και στο γενικότερο λαϊκό κίνημα και βρίσκεται στην αιχμή της πάλης του δεν μπορείς να μεταθέτεις την πάλη και να λες τώρα θα τεθεί το ζήτημα στο βασικό πεδίο που είναι η εκλογική αναμέτρηση.

Τίποτα δεν είναι τελεσίδικο

Όχι στην πολιτική τίποτα δεν είναι δεδομένο. Απλά η ήττα του κομμουνισμού ήταν πολύ μεγάλη και είναι σαν να ξεκινάμε από την αρχή, σαν να λέμε από την αρχή όλα τα ζητήματα με πρόσθετα τα καινούργια προβλήματα και στο ιδεολογικό και στο πολιτικό επίπεδο. Όμως από τους πάντες αυτό που περνάει, αν θυμάστε παλιότερα αυτό που θυμόμαστε ότι είχε καταργηθεί η ταξική πάλη, ότι είχαν καταργηθεί οι τάξεις, ότι η παλινόρθωση του καπιταλισμού στις σοσιαλιστικές χώρες έχει βάλει ταφόπετρα και έδειξε ότι δεν μπορούν, τίποτα μα τίποτα δεν είναι τελεσίδικο. Εκεί υπήρχαν κάποια προβλήματα που πρέπει να ξαναεξετασθούν να ξαναερευνηθούν για να μπορέσει να προχωρήσει το ζήτημα. Η ήττα ήταν πολύ βασικός παράγοντας. Έχουν ξεχασθεί πολλά πράγματα. Όπως για παράδειγμα ότι για την αριστερή αντίληψη δεν είναι η ταξική πάλη στην υπηρεσία της εκλογικής στρατηγικής του οποιαδήποτε αριστερού κόμματος αλλά οι όποιες εκλογικές επιλογές είναι στην υπηρεσία της στρατηγικής της ταξικής πάλης.

Άννα Πατρωνίδου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.