Αχμετ Χατζη Οσμαν, υποψηφιος βουλευτης ΠΑΣΟΚ Ν. Ροδοπης

Η υποψηφιότητά του συζητήθηκε όσων λίγων υποψηφίων στην Θράκη και η ανακήρυξή της έβαλε τέλος σε ένα μακράς διάρκειας σενάριο. Ο Αχμέτ Χατζή Οσμάν, η υποψηφιότητα «γρίφος» του ΠΑΣΟΚ, μιλά για τη ζωή του, αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της παιδικής του ηλικίας, αναφέρεται με συγκίνηση στους γονείς του και επιστρέφει στην Πόλη, όπου έζησε ως φοιτητής. Παράλληλα, αναφέρεται στη σχέση του με το DEB, με τον Σοσιαλισμό και το ΠΑΣΟΚ. Συντροφιά με το όνειρο της εκλογής στη Βουλή διακόπτει για λίγο τις προεκλογικές του επαφές και αποκαλύπτει πόσες φορές επισκέφτηκε τον τελευταίο χρόνο τον κάθε έναν οικισμό…

Γεννήθηκα το 1938 στην Κομοτηνή. Οι γονείς μου ήταν καπνοκαλλιεργητές. Άνθρωποι φτωχοί, μεγάλωσα δίπλα τους και όσο μπορούσα τους βοηθούσα κι εγώ. Παρά τη φτώχεια τους με έστειλαν στο Δημοτικό και στο Ιεροσπουδαστήριο, την μόρφωσή μου σε εκείνους την οφείλω και τους ευχαριστώ.

Τα παιδικά χρόνια ήταν πολύ δύσκολα. Με σπούδασαν πολύ δύσκολα οι γονείς μου. Δεν είχαμε τότε ούτε τηλεόραση, ούτε τηλέφωνο, ούτε αυτοκίνητο, ούτε μηχανήματα για τη δουλειά μας. Αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν το ποδόσφαιρο, περισσότερο έβλεπα τους άλλους να παίζουν βέβαια, γιατί δεν ήμουν και πολύ καλός. Ήμουν, όμως, καλός μαθητής. Στο Ιεροσπουδαστήριο πρώτα, μετά στο Γυμνάσιο Ιεροκηρύκων της Τουρκίας και, ακολούθως, στο Θεολογικό Πανεπιστήμιο Μαρμαρά.

Η θεολογία δεν ήταν πρώτη επιλογή. Ήθελα να σπουδάσω γιατρός, δεν πέτυχα με τη βαθμολογία που είχα. Έτσι, επέλεξα τη θεολογία, αφού πάντα είχα καλή σχέση με τη θρησκεία. Κατά την διάρκεια των σπουδών μου, διάβαζα, μελετούσα, αλλά περνούσα και καλά στις εξόδους με τους φίλους μου. Πήγαινα στο γήπεδο, την προεκλογική περίοδο δεν αποκαλύπτει κανείς τις ποδοσφαιρικές του προτιμήσεις, γι’ αυτό δεν θα σας πω ποια ομάδα υποστήριζα. Υπήρχε φοιτητική ζωή, έστω για ένα καφέ έβρισκα χρόνο, στο Σίρκιτζι, στο Ταξίμ στην Πόλη.

Ο γάμος είναι μονόδρομος για τους μουσουλμάνους, δημιούργησα έτσι κι εγώ την δική μου οικογένεια. Η γυναίκα μου η Φαντιλέ είναι από τον Άρατο. Έχω δυο παιδιά, ένα αγόρι που σπουδάζει Ηλεκτρολόγων Μηχανικών στην Αθήνα. Η κόρη μου πηγαίνει στο Λύκειο, θέλω επίσης να σπουδάσει. Έτσι μόνο θα έχει μια καλύτερη ζωή.

Το 1986 για πρώτη φορά εξελέγην δημοτικός σύμβουλος στο δήμο Κομοτηνής με τον αείμνηστο τον Στογιαννίδη. Ακολούθησε το 2002 η Νομαρχία. Ήμουν ιδρυτής και πρόεδρος του DEB. Δεν είμαι χθεσινός στην πολιτική, γιατί πολιτική σημαίνει ενδιαφέρον για τα κοινά. Ήμουν ιδιοκτήτης του περιοδικού «HaKan Davet», υπεύθυνος ύλης στην εφημερίδα «Balkan» για τέσσερα χρόνια, γνώριζα δηλαδή και γνωρίζω καλά τι απασχολεί τον κόσμο. Γενικά δε αν και αισθάνομαι πολύ περισσότερο παραδοσιακός παρά κοντά στην τεχνολογία – σήμερα εξαιτίας της πολλής δουλειάς και των υποχρεώσεων δεν μπορώ να παρακολουθώ τις εξελίξεις και σ’ αυτόν τον τομέα- λόγω της ενασχόλησης με τον Τύπο, ξέρω να χειρίζομαι Η/Υ.

Το 2002 στις Νομαρχιακές Εκλογές κατέβηκα με τον Άρη Γιαννακίδη που είναι ΠΑΣΟΚ. Πέντε χρόνια ζυμώθηκα με το χώρο του ΠΑΣΟΚ, συνεργάστηκα μ΄ αυτούς τους ανθρώπους, γίναμε μια οικογένεια. Όσο για το αν είμαι σοσιαλιστής, μάλλον περισσότερο λαϊκός άνθρωπος νιώθω, ένας πολιτικός του Λαού.

Δεν είχα καμία αγωνία για την υποψηφιότητά μου ως βουλευτή. Θα σας εξομολογηθώ κάτι, πριν ανακηρυχθεί το όνομά μου, ζήτησα από το θεό αν είναι καλό να ανακηρυχθεί το όνομά μου, αν δεν είναι να μην ανακηρυχθεί. Δεν είχα αγωνία, γιατί ένιωθα την δύναμη των 18.000 ψήφων.

Η δύναμη του πολιτικού είναι η αγάπη του λαού. Είναι πραγματικά πολύ μεγάλη δύναμη για έναν πολιτικό. Αν έχεις καλές σχέσεις και καλή επαφή με τον λαό, τότε δεν νιώθεις μόνος. Η προσφορά προς τους πολίτες είναι οι καλές σχέσεις. Δεν είναι το χτύπημα στην πλάτη και οι χειραψίες που λένε, είναι η καθημερινή επαφή. Προσπαθώ να τους ακούω και να τους στηρίζω. Αντί να πιω ένα καφέ στην πλατεία της Κομοτηνής, πίνω καφέ στον Κάρδαμο και στην Κύμη, ακόμη και όταν δεν το επιτρέπουν οι καιρικές συνθήκες. Το κάθε χωριό το λιγότερο το επισκέφτηκα 30 φορές σε ένα χρόνο. Την επόμενη δε μέρα της εκλογής μου, θα πιω τον καφέ μου και πάλι στα χωριά, γιατί η σχέση μου με τους αγρότες και τους παραγωγούς δεν είναι επιφανειακή, πελατειακής φύσεως. Και εγώ ο ίδιος ασχολήθηκα προσωπικά 15 χρόνια με τα καπνά και τα βαμβάκια. Ξέρω άρα τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γεωργοί. Ξέρω τι σημαίνει να ποτίζεις τη γη με τον ιδρώτα σου και να μην απολαμβάνεις ούτε καν τον κόπο σου. Γι’ αυτό και όλα αυτά τα χρόνια δεν έκλεισα ποτέ την πόρτα μου σε αγρότη.

Στη Βουλή θέλω να βρεθώ για να δυναμώσω τη φωνή του τόπου. Θέλω να φτάσω στην Αθήνα για να λύσω τα προβλήματα. Έχω μια εμπειρία, θέλω να βοηθήσω. Είδα ότι πολλά πράγματα εξαρτώνται από την Αθήνα και θεωρώ ότι αν βρεθώ εκεί θα καταφέρω κάποια ζητήματα μαζί με τους άλλους συναδέλφους μου να τα προωθήσουμε.

Δεν υπάρχει περίπτωση να ανεξαρτητοποιηθώ μόλις εκλεγώ. Θέλω να λύσω τα προβλήματα μέσα στην κυβέρνηση. Όλοι μαζί οι βουλευτές, όχι μόνος μου. Όλοι μαζί χέρι με χέρι. Ήμουν αντι-νομάρχης Νομού Ροδόπης, για χριστιανούς και μουσουλμάνους, δεν διαχώρισα ποτέ κανέναν, όποιος ήρθε στο γραφείο μου την πόρτα την βρήκε ανοιχτή.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.