Η απαντηση στον ατομισμο, το ραγιαδισμο και τη συλλογικη αφασια που καλλιεργει η Δεξια

Σήμερα πολλοί πολιτικοί διατείνονται ότι οι πολίτες αδιαφορούν. «Τι να κάνουμε; Εμείς προσπαθούμε συνεχώς, αλλά οι πολίτες δεν ανταποκρίνονται», είναι η πιο συνηθισμένη απάντησή τους, όταν τίθεται σχετικό ερώτημα. Και ωσάν μεσσίας ο κάθε ευφάνταστος πολιτικός, που θεωρεί εαυτόν κάτι σαν «πεφωτισμένη αυθεντία» θεωρεί χρέος του να σώσει τον κόσμο όλο, ενώ στην ουσία δεν μπορεί να σώσει ούτε τον εαυτό του!

Η συντηρητική-δεξιά λοιπόν προσέγγιση, με την κατακόρυφη-πυραμιδωτή δομή της (στην κορυφή ο ισχυρότερος, πιο κάτω οι λιγότεροι ισχυροί και στον πάτο ο λαός), φυσικά και ευνοεί την ενίσχυση της παραπάνω εκδοχής, διότι έτσι:

• Ο πολιτικός-«αυθεντία» δεν νοείται να ελέγχεται επί της ουσίας από τον «αδαή» λαό, ο οποίος έχει βέβαια υποχρέωση να προσέρχεται στις εκλογές για να επιλέξει για κάτι αόριστο-θολό-αδιευκρίνιστο, που κατά την παραπάνω αντίληψη δεν είναι άξιος να κρίνει.

•Επομένως τι και πώς θα κρίνει; Εφόσον λοιπόν ο πολίτης, σύμφωνα με το «αξίωμα» της αυθεντίας είναι «ανάξιος» να κρίνει πολιτικές τι απομένει; Μα φυσικά τα μεμονωμένα πρόσωπα! Και πως μπορεί να γίνει αυτό; Μα φυσικά με τα ΜΜΕ (όπως γίνεται σήμερα με τα τηλεπαράθυρα).

•Το επικοινωνιακό λοιπόν σκηνικό είναι πρόθυμο να προσφέρει την αμέριστη (με τα ανάλογα ανταλλάγματα βεβαίως) υποστήριξή του στην προβολή των μεμονωμένων και ουσιαστικά αποκομμένων προσώπων.

Η κάθε πλευρά έτσι καταφέρνει να αποκομίσει αυτό που επιδιώκει:

•Οι συγκεκριμένοι πολιτικοί να αποκρύψουν τις προσωπικές αδυναμίες τους και επομένως να επιβάλλουν την αυθεντία τους, διασφαλίζοντας έτσι τη διαιώνιση της ατομικής (και μόνο) κυριαρχίας τους.

•Τα ΜΜΕ δημιουργώντας μια εικονική πραγματικότητα, καλλιεργούν και αναδεικνύουν συστηματικά τα ατομικά πάθη έναντι της συλλογικής συνείδησης. Παράλληλα καθιστούν βαθμιαία τους πολίτες παθητικούς δέκτες μιας ισοπέδωσης, που μόνο νόημα δίνει η προσωπική επιθυμία και το Υπερεγώ. Με αυτόν τον τρόπο και έχοντας σε ομηρία τα μεμονωμένα αδύναμα πολιτικά πρόσωπα, εξασφαλίζει αθόρυβα τα συμφέροντα των ισχυρών έναντι του λαού.

Έτσι οι πολίτες βομβαρδίζονται από ασύνδετες – αποσπασματικές πληροφορίες, καθιστώντας δύσκολο (αν όχι αδύνατο) να έχουν μια ξεκάθαρη εικόνα της συνολικής πραγματικότητας και άρα οποιουδήποτε νοήματος με αποτέλεσμα να «εθίζονται» σε μεγαλύτερη κάθε φορά παθητικότητα και επομένως στην αδιαφορία. Ο λαός λοιπόν σ’ αυτή την περίπτωση, σαν το ραγιά πριν 200 χρόνια, κρατείται δέσμιος στον ύπνο του δικαίου από τους διάφορους τυχοδιώκτες (άρχοντες, προύχοντες, πολιτικάντηδες, έχοντες και κυρίως κατέχοντες) οι οποίοι γλεντούν εις βάρος του.

Αντιθέτως στην προοδευτική – αριστερή προσέγγιση η «αυθεντία» έχει καταρρεύσει προ πολλού. Το αξίωμα έτσι της «αυθεντίας» εκτοπίζεται ανεπιστρεπτί από την ολική-σφαιρική προσέγγιση και από την αμοιβαία σχέση και αλληλεπίδραση του όλου με του μέρους και του μέρους με το όλον. Με αυτό τον τρόπο αποκαθίστανται η πραγματική αξία του κάθε πολίτη και πολιτικού αλλά και η αμφίδρομη σχέση με το σύνολο.

Έτσι το κάθε άτομο έχει την οντότητά του, την αξία του, που πηγάζει από το σύνολο και το σύνολο έχει πραγματική σημασία μέσα στη κάθε οντότητα. Η οριζόντια αυτή δομή (κανένας δεν είναι πιο ισχυρός από τον άλλο, αλλά ο καθένας έχει την αξία του εντασσόμενος στο συνολικό πλαίσιο) ουσιαστικά οδηγεί σε ένα άλλο μοντέλο της παγκόσμιας κοινωνίας. Αυτό της αλληλεγγύης απέναντι στον άκρατο ανταγωνισμό.

Το μοντέλο αυτό οδηγεί όχι στην απλή ένωση δυνάμεων, αλλά στον πολλαπλασιασμό δυνατοτήτων και την ανθρώπινη αντίληψη σε άλλο σύστημα αναφοράς, ανατρέποντας τις ισχύουσες συμβάσεις. Η αμοιβαία και ισότιμη λοιπόν αλληλεπίδραση οδηγεί στην εδραίωση συλλογικής συνείδησης (απέναντι στα ατομικά-εγωιστικά πάθη και στη συλλογική αφασία που αυτά οδηγούν) δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μια ουσιαστική ανέλιξη και πρόοδο των λαών, των κοινωνιών, των ανθρώπων.

Έτσι η «πεποίθηση» ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να εξελιχθεί χωρίς ανταγωνισμό αποδεικνύεται ως τεχνητή ψευδαίσθηση του υφιστάμενου πλαισίου της Αγοράς και της Δεξιάς ιδεολογίας που τη στηρίζει. Εξάλλου τα θεμέλια αυτής της ριζοσπαστικής αντίληψης τα έθεσαν εδώ και 2500 χρόνια οι μεγάλοι μας φιλόσοφοι, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης αλλά και πολλοί άλλοι μέχρι την πρόσφατη Ευρωπαϊκή Αριστερή διανόηση.

Για παράδειγμα, στην πρώτη εκδοχή το περιβάλλον λαμβάνεται ως κάτι συμπληρωματικό του ανθρώπου, δηλ. αναλώσιμο (εάν το επιβάλλει ο ανταγωνισμός=εγωισμός το αφανίζουμε ή το ρυπαίνουμε χωρίς να μας ενδιαφέρουν οι τυχόν επιπτώσεις), διότι αυτό που ενδιαφέρει είναι η φαινομενική ατομική ευημερία, επομένως τα κέρδη δηλ. η Αγορά καθορίζουν τα πάντα.

Σε αντιδιαστολή η προοδευτική-αριστερή προσέγγιση θεωρεί το περιβάλλον αναπόσπαστο στοιχείο του όλου. Το συμβατικό κέρδος (της άλλης προσέγγισης) δεν έχει καθοριστική σημασία σ’ αυτό το μοντέλο μιας και αναδεικνύεται μια άλλη αξία, αυτή του συνόλου και επομένως και του περιβάλλοντος, ως μέρους του όλου. Η υπεραξία του όλου υποσκελίζει το ατομικό κέρδος αποκαλύπτοντας άλλων διαστάσεων οφέλη που σήμερα ούτε καν τα διανοούμαστε.

Η μετάβαση από το ατομικό-αποσπασματικό-εγωιστικό συμφέρον στη συλλογική συνείδηση είναι ο θεμέλιος λίθος της παγκόσμιας ζητούμενης σήμερα ανατροπής.

Στη χώρα μας, μέχρι σήμερα, δεν έχουμε καταφέρει να καλλιεργήσουμε και να εμπεδώσουμε την ουσιαστική συλλογικότητα και όχι την τυπική ένωση μεμονωμένων ατόμων, που υποκριτικά μόνο αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Σίγουρα η Παιδεία μπορεί να διαδραματίσει ριζοσπαστικό ρόλο σ’ αυτή την ανατροπή.

Προϋπόθεση όμως όλων είναι η ρητή πολιτική βούληση και επομένως δέσμευση, η οποία μπορεί να προέλθει μόνο από την Αριστερή-Προοδευτική προσέγγιση.

Αυτό ακριβώς έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου, στη συγκλονιστική ομιλία του στον Πύργο, με την οποία παρουσίασε το Όραμα και τις Δεσμεύσεις του για την Εθνική Αναγέννηση. Είπε λοιπόν ότι αυτή η ώρα είναι η ώρα της ανατροπής, δεν υπάρχει πλέον άλλος δρόμος. Επαναλαμβάνω λοιπόν, τον Επτάλογο του Γερμανού φιλοσόφου Μάγιερ –Άμπιχ, που πολύ σοφά ανέδειξε ο Πρόεδρος, ως επιστέγασμα στην παραπάνω ομιλία του:

1. Νοιάζομαι μόνο για τον εαυτό μου.

2. Νοιάζομαι όχι μόνο για τον εαυτό μου αλλά και για την οικογένεια και τους φίλους μου.

3. Νοιάζομαι όχι μόνο για τον εαυτό μου, την οικογένειά μου και τους φίλους μου αλλά και για το έθνος μου.

4. Νοιάζομαι όχι μόνο για τον εαυτό μου, την οικογένειά μου και τους φίλους μου και το έθνος μου αλλά και για όλους τους λαούς της Γης.

5. Νοιάζομαι όχι μόνο για όλους τους ανθρώπους σήμερα αλλά και για τις περασμένες και επόμενες γενιές.

6. Νοιάζομαι όχι μόνο για την ανθρωπότητα αλλά και για κάθε έμβιο ον και στοιχείο της Γης.

7. Νοιάζομαι για τα πάντα

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.