ΕΓΩ Ο ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ…
Αγγελική Κουγιουμτζόγλου, υποψήφια Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ν. Ροδόπης:
«ΝΔ και ΠΑΣΟΚ εναλλάσσονται χωρίς να αλλάζει τίποτα στη διακυβέρνηση της χώρας»
Σας ανησυχεί το γεγονός ότι μεγαλώνει ο αριθμός των πολιτών που αποστρέφονται συνολικά το πολιτικό σύστημα και την πολιτική;
Σαφώς και με προβληματίζει αυτή η κατάσταση. Μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά και την εργασία, το εξαντλητικό ωράριο, τον τρόπο ζωής που μόνο στόχο έχει την κατανάλωση προϊόντων – από έτοιμο φαγητό, ως διακοποδάνεια και υποκουλτούρα – ο νεοφιλελευθερισμός δημιουργεί ανθρώπους που υπηρετούν αποκλειστικά αυτό το μοντέλο, χωρίς σκέψη και συνείδηση, άκριτα όντα. Καλλιεργείται επίσης η αντίληψη ότι οι πολιτικές συμμετοχικές διαδικασίες, ακόμη και αυτή της εκλογής εθνικών αντιπροσώπων, δεν είναι σημαντικές στιγμές. Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που σηκώνουν κεφάλι και διαλέγουν να μην διαπραγματεύονται την αξιοπρέπειά τους. Σηκώνονται από τον καναπέ τους και ζητάνε να μην κοπούν τα δέντρα στη γειτονιά τους, να μην χάσουν τους ελεύθερους χώρους τους, να μην καταλήγουν μεταλλαγμένα τρόφιμα στο πιάτο τους. Παρατάνε τον φραπέ στο cafe και κλείνουν τη σχολή τους, γιατί απαιτούν ένα δημόσιο δωρεάν και αναβαθμισμένο πανεπιστήμιο, γιατί απαιτούν καλύτερες αμοιβές στην εργασία και ελεύθερο χρόνο. Δίνουν το χέρι τους στον «ξένο», στον «διαφορετικό» γιατί ζούνε στην ίδια πόλη κι έχουν τα ίδια δικαιώματα. Και θα συνεχίσουν να το κάνουν, όλο και πιο πολλοί άνθρωποι, γιατί είπαν «ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!», δεν αποδέχονται την «επιβίωση» που τους επέβαλαν, αλλά ΔΙΑΛΕΓΟΥΝ ΖΩΗ! Υπάρχει, βέβαια, κι ο κόσμος που, ενώ απορρίπτει αυτήν την κατάσταση, οδηγείται στην αποχή και στο λευκό. Διαφωνούμε με αυτή τη βαθιά αντιδραστική λογική της απόσυρσης από τη συμμετοχή στις συλλογικές διαδικασίες, γιατί στόχος είναι η συρρίκνωση της πολιτικής και άρα της δυνατότητας κρίσης και απόφασης του λαού.
Η οικολογική, οικονομική και κοινωνική καταστροφή αποκαλύπτουν το θεσμικό ξεχαρβάλωμα και την πολιτική αδυναμία γεμίζοντας ανασφάλεια, απαισιοδοξία και απόρριψη τους πολίτες. Πώς ανατρέπεται αυτό το σκηνικό;
Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ εναλλάσσονται στην κυβέρνηση χωρίς να αλλάζει τίποτα στη διακυβέρνηση της χώρας. Έχουν καταφέρει να καταστρέψουν το κοινωνικό κράτος, την παιδεία, το σύστημα υγείας, το ασφαλιστικό, τις συνθήκες εργασίας, το φυσικό περιβάλλον, να περιορίσουν τα δικαιώματά μας, με το «όραμα» ενός οικονομικού μοντέλου που υποτάσσει τα πάντα στο κέρδος. Η μόνη ελπίδα ανατροπής αυτού του σκηνικού είναι η ενίσχυση της Αριστεράς, έτσι ώστε η κοινωνία και οι πολίτες να γίνουν πρωταγωνιστές των εξελίξεων και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε να γίνουν υπόθεση όλων μας και να μην αναθέσουμε σε κάποιους «ειδικούς» να δρουν ερήμην μας. Ενίσχυση της ενωτικής και παρεμβατικής Αριστεράς με τη συμμετοχή και με την ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ που έχει αποδείξει ότι μπορεί με τη δύναμη των κινημάτων να επηρεάζει τα πράγματα και να πετυχαίνει νίκες. Aριστερά και ενωτικά κάνουμε τα αδύνατα δυνατά!
Ποια προτεραιότητα θέτετε για τη Θράκη; Πού νομίζετε ότι έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος;
Η Θράκη είναι μια απομακρυσμένη περιοχή από το κέντρο λήψεων των αποφάσεων και, δυστυχώς, είναι αναγκασμένη να ακολουθεί τις πολιτικές που διαθέτουν τεράστιους πόρους για στρατιωτικούς σκοπούς και όχι για τις πραγματικές ανάγκες του τόπου. Ο στρατιωτικός προϋπολογισμός της Ελλάδας – αλλά και της Τουρκίας – ως ποσοστό ΑΕΠ είναι πάνω από το διπλάσιο του ευρωπαϊκού και Νατοϊκού μέσου όρου. Η συνέχιση του κυνηγητού των εξοπλισμών ανάμεσά τους είναι καταστροφική για τις δύο χώρες και τους λαούς. Ωφελεί μόνο τις πολεμικές βιομηχανίες κι εκείνους που θέλουν να εφαρμόζουν το δόγμα «διαίρει και βασίλευε». Η μείωση των εξοπλισμών θα απελευθερώσει τεράστιους πόρους για την οικονομική, κοινωνική και οικολογική ανάπτυξη του τόπου. Θα είναι ένα σοβαρό πλήγμα ενάντια στις δυνάμεις του μιλιταρισμού, κέρδος για τη δημοκρατία και για μια κουλτούρα ειρήνης, αντί της σημερινής κατάστασης του «μη πολέμου». Με την εξοικονόμηση πόρων μπορούν να ενισχυθούν οι μικρές καλλιέργειες των αγροτικών προϊόντων της περιοχής (καπνά και βαμβάκι), να στραφεί η ανάπτυξη στις ήπιες πάντα μορφές τουρισμού, αξιοποιώντας τις ομορφιές του τόπου, συμπεριλαμβανομένου και του ορεινού όγκου της Ροδόπης, φροντίζοντας πάντα και την προστασία του, και βέβαια να προωθηθεί ένα σχέδιο διαχείρισης απορριμμάτων, αλλά και του, πολύτιμου πλέον για όλους, νερού.
Πώς σχολιάζετε το γεγονός ότι οι δομές της εξουσίας είναι φέουδο της κομματικής παράταξης και της ομόλογης εκλογικής πελατείας; Τι προτείνετε για να πάψει να ισχύει;
Για τα ρουσφέτια με ρωτάτε; Και γιατί ντύνουμε με κομψές λέξεις μια συνήθεια που έγινε τρόπος ζωής των Ελλήνων; Σε πρώτο επίπεδο, δεν με απασχόλησε ποτέ να μάθω ποιος λαδώνει και ποιος λαδώνεται, αλλά πάντα μ’ ενοχλούσαν οι δύσκολοι λεκέδες… Ειλικρινά ντρέπομαι σαν νέα για τους ανθρώπους της γενιάς μου που ακόμη και σήμερα ξεροσταλιάζουν έξω από τα εκλογικά γραφεία πολιτικάντηδων για να τους τάξουν μια θεσούλα… Μια θεσούλα, ένα μισθουλάκο, μια ζωούλα ήσυχη σ’ ένα διαμερισματάκι που θα βλέπει και ίσα με 10 τ.εκ. ουρανό… όλα υποκοριστικά! Και η ΖΩΗ μας; Τα ΟΝΕΙΡΑ μας; Το σκηνικό όμως μπορεί να αλλάξει! Γιατί μας αξίζει να μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας από τα 18 μας. Έχουμε όλες κι όλοι φωνή, κι ας το ξεχνάμε πού και πού. Μπορούμε, αν δεν καμπουριάζουμε τόσο, αν σηκώσουμε το κεφάλι, όλους αυτούς που νομίζουν ότι παίζουν το μέλλον μας στα χέρια τους, να τους κάνουμε να μας σέβονται ή και να μας φοβούνται, και τότε θα σταματήσουν να υπάρχουν. Η υπεράσπιση της ζωής, του ορθού λόγου και της αξιοπρέπειας είναι μια θετική στάση. Η διεκδίκηση μιας άλλης φιλοσοφίας ατομικής και κοινωνικής ζωής γίνεται πια εύλογη σε εκτεταμένα τμήματα πληθυσμού. Όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε το τοπίο. Να ξαναφέρουμε την ελπίδα και την προοπτική στο προσκήνιο. Να φωνάξουμε δυνατά πως ο κόσμος αυτός δεν μπορεί παρά να αλλάξει και η ενίσχυση του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι ο μόνος δρόμος.
Για ποια πολιτική αγωνίζεται σήμερα μια γυναίκα υποψήφια; Πόσο πείθει ο λόγος της το ακροατήριο, τι συμπεραίνετε;
Εν έτει 2007 η ισότητα των δύο φύλων προβάλλεται ως μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα. Κι αυτή όμως η ερώτηση δείχνει πως τα πράγματα δεν είναι έτσι – ακόμα και από μια γυναίκα δημοσιογράφο. Δυστυχώς, η καλά διατηρημένη πατριαρχική κοινωνία, πέρα από το χώρο του ιδιωτικού και πέρα από θεσμούς, όπως η Εκκλησία, το Σχολείο, τα ΜΜΕ, διαιωνίζεται και μέσα από πολιτικές δομές. Η Αριστερά αγωνίζεται και υπηρετεί αντικαπιταλιστικά και αντινεοφιλελεύθερα αιτήματα, που δεν είναι απλώς συμβατά με τα αντίστοιχα φεμινιστικά, αλλά στοχεύουν στον ίδιο ορίζοντα. Μπορεί εγώ να έχω καταφέρει ή να προσπαθώ να ακούγεται ο λόγος μου ως γυναίκα και ως μηχανικός, αλλά το ίδιο θέλω και για όλες τις γυναίκες, να διεκδικούν την ισότητα και την αξιοπρέπειά τους. Δεν υπάρχουν όμως εκείνες οι κοινωνικές δομές που θα διευκολύνουν τη συμμετοχή των γυναικών μέσα στην ελληνική κοινωνία εν γένει. Σ’ αυτήν την προεκλογική περίοδο, λόγω της πολιτικής συγκυρίας, τα προβλήματα των γυναικών δεν συζητήθηκαν σχεδόν καθόλου. Όμως, χωρίς να περιμένει τις εκλογές ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι με διαφορά ο πολιτικός χώρος με τη μεγαλύτερη ανοικτότητα στο γυναικείο ζήτημα.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
