«Ο νομος για την ενδοοικογενειακη βια ειναι ενα χρυσοχαρτο για να πιστεψουμε οτι η γυναικα προστατευεται»

Το διήμερο 17 και 18 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε στο Βόλο συνέδριο της ΕΓΕ που στόχο είχε τη διαμόρφωση της στρατηγικής της Οργάνωσης για τα επόμενα τρία χρόνια. Την Κομοτηνή εκπροσώπησαν η Μάγδα Πνευματικάκη, η Χαρούλα Πιατίδου και η Νικολέττα Πετκίδου. Κατά τη διάρκειά του αναδείχθηκε το νέο Δ.Σ. της Ένωσης. Έτσι το νέο Δ.Σ. της ΕΓΕ αποτελείται από την Τιτίνα Πανταζή, Πρόεδρο, την Ευθυμία Καλαβριζιώτου και Ελένη Κατωμελίτη, αντιπροέδρους, την Χριστίνα Βογιατζή, γραμματέα, την Βαγγελιώ Φριτάκη, αναπληρώτρια γραμματέα, τη Μαίρη Πλάκα, ταμία και την Ρένα Βλαχάκη, αναπληρωτή ταμία. Ως μέλη εξελέγησαν η Θεοδώρα Γλυκοπούλου, από το παράρτημα Καβάλας και υπεύθυνη της Ανατολικής Μακεδονίας, Ελευθερία Κοσοτάκη, Ντένα Λογιάδου, Χρυσούλα Προύσαλη, Βάσω Ρουσοπούλου, Εύη Αδαμάκη, Μάγδα Συμιακάκη, Ρίτσα Ζαφειροπούλου.

Για το συνέδριο, τους στόχους και για τους προβληματισμούς που κατατέθηκαν ο ΠτΘ συζητά σήμερα με το μέλος του Παραρτήματος της ΕΓΕ στη Ροδόπη, Νικολέττα Πετκίδου.

ΠτΘ: κ. Πετκίδου ποιος ήταν ο στόχος του συνεδρίου;

Ν.Π.: Το συνέδριο είχε ως σκοπό την αλλαγή κάποιων σημείων του καταστατικού. Αποφασίστηκε αυτό να γίνει στο επόμενο συνέδριο, το οποίο θα είναι καταστατικό. Το βασικότερο που απασχόλησε το συνέδριο αφορούσε στη διαμόρφωση της στρατηγικής της ΕΓΕ για τα επόμενα τρία χρόνια. Κατ’ αρχήν έγινε απολογισμός, ακολούθησαν οι τοποθετήσεις των παραρτημάτων σχετικά με τις επιδιώξεις που έχουν, κατατέθηκαν δηλαδή οι προτάσεις τους που αφορούσαν στο σχεδιασμό. Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου αποφασίσθηκε η Ένωση Γυναικών Ελλάδας από μία μη Κερδοσκοπική Εταιρεία να μετατραπεί σε Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση, γιατί το έργο αυτών είναι περισσότερο αναγνωρισμένο και επί πλέον έχει μεγαλύτερη οικονομική βοήθεια.

ΠτΘ: Ποια ήταν η πρόταση που καταθέσατε ως παράρτημα Ροδόπης;

Ν.Κ.: Προτείναμε πρώτα απ’ όλα ότι θα πρέπει γενικά μία γυναικεία οργάνωση να είναι αρωγός στα γυναικεία προβλήματα, όποια κι αν είναι αυτά, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον στην περιοχή μας όπου υπάρχει μια ιδιάζουσα κατάσταση με γυναίκες μουσουλμάνες που μέσα από τη δική τους κουλτούρα βιώνουν τα δικά τους προβλήματα, με γυναίκες μετανάστριες οι οποίες έρχονται εδώ και αντιμετωπίζουν γραφειοκρατικά προβλήματα, δεν γνωρίζουν τη γλώσσα, πολλές φορές τις εκμεταλλεύονται είτε προσωπικά, είτε σε οικονομικό επίπεδο.

Επικεντρώσαμε κυρίως στο θέμα της κακοποίησης των γυναικών. Στα τέλη του Νοέμβρη η κυβέρνηση θέσπισε ένα νόμο που για μας είναι ατελής. Σύμφωνα με αυτόν, όταν μία γυναίκα κακοποιείται το καταγγέλλει, αλλά δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία στο δράστη να ανασκευάσει τη θέση του, όπως επίσης καθορίζεται ως διαμεσολαβητής ο εισαγγελέας που αναλαμβάνει την υπόθεση. Θεωρούμε ότι αυτό είναι αποτρεπτικό για τη γυναίκα. Καμιά γυναίκα δεν θα μπορούσε να πάει στον εισαγγελέα και να ζητήσει την αρωγή του, είναι δύσκολο να το κάνει. Θεωρούμε ότι κάποιο ανεξάρτητο πρόσωπο πρέπει να επωμισθεί αυτή την ευθύνη, εάν θέλουμε να λειτουργεί συμβιβαστικά. Ένα επίσης ανασταλτικό σημείο αυτού του νόμου είναι ότι δεν αναγνωρίζει την ψυχολογική βία. Η μορφή αυτής της βίας δεν είναι χειρότερη από τη σωματική; Τα τραύματα τα σωματικά πιθανόν και να γιατρεύονται, τα ψυχικά γιατρεύονται; Η συνεχής αποδόμηση της γυναικείας προσωπικότητας γιατρεύεται; Η ειρωνεία που αντιμετωπίζει καθημερινά γιατρεύεται; Όχι. Δεν πρέπει να υπάρξει ένα στήριγμα σ’ αυτές τις γυναίκες που πολλές φορές είναι μόνες τους στην κυριολεξία και καλούνται να αντιμετωπίσουν μόνες τους τα προβλήματα; Κατά την άποψή μου αυτός ο νόμος είναι ένα χρυσόχαρτο για να πιστέψουμε ότι η γυναίκα προστατεύεται.

ΠτΘ: Πόσο όμως εύκολο είναι μια γυναίκα να καταγγείλει ότι κακοποιείται;

Ν.Κ.: Εκεί θέλουμε να παρέμβουμε σαν Ένωση Γυναικών Ελλάδας. Τα τηλέφωνά μας είναι γνωστά. Οποιαδήποτε γυναίκα αντιμετωπίζει τέτοιο πρόβλημα, είμαστε σε θέση να έρθουμε σε επαφή μαζί της, χωρίς φυσικά τα στοιχεία να έρθουν στη δημοσιότητα, χωρίς να το μάθει κανείς, έτσι ώστε να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε διαμεσολαβητικά για να βρει αρωγή είτε στα κέντρα κακοποιημένων γυναικών, είτε στο να της παράσχουμε μία άμεση οικονομική βοήθεια, είτε να μεταφερθεί κάπου αλλού, όπου αυτή νομίζει καλύτερα.

ΠτΘ: Υπάρχουν οι δομές που θα τη στηρίξουν;

Ν.Κ.: Δομές εδώ δεν υπάρχουν. Στόχος μας είναι να πιέσουμε, επειδή ανήκουμε και στον προοδευτικό χώρο, ώστε να υπάρχει ένα κέντρο κακοποιημένης γυναίκας ανά νομό, όπου φυσικά κανείς δεν θα γνωρίζει πού βρίσκεται, ώστε να προστατεύεται η γυναίκα. Είναι πολύ σημαντικό αυτό, να ξέρει η γυναίκα ότι από τη στιγμή που έγινε κάτι στο σπίτι της δεν είναι έρμαιο, γιατί πολλές είναι αυτές που μένουν μέσα, γιατί δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο, προβάλλοντας σαν πρόφαση έχω το παιδί το κάνω για χάρη του. Δεν το κάνει γι’ αυτό. Αισθάνεται ανυπεράσπιστη, γιατί και η δική της οικογένεια της λέει «κάτσε στο σπίτι σου, στα παιδιά σου και να τα βρεις με τον άνδρα σου». Δεν είναι όμως έτσι πάντα. Και υπάρχουν γυναίκες που κακοποιούνται βάναυσα για πολλά χρόνια.

Αν δημιουργηθούν τέτοια κέντρα σαφέστατα και θα στελεχωθούν ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν τέτοιου είδους προβλήματα και να μπορούν να δώσουν και λύσεις. Λύση δεν είναι πάντα να διαλυθεί η οικογένεια και να χωρίσουν τα παιδιά από τον πατέρα ή τη μητέρα. Μπορούν να γίνουν και άλλα πράγματα. Αρκεί η γυναίκα να σταθεί στα πόδια της και κυρίως να ξέρει ποια είναι τα δικαιώματά της. Από την πλευρά μας πρέπει να πιέσουμε προς αυτή την κατεύθυνση.

ΠτΘ: Αυτό το θέμα τέθηκε και από άλλα παραρτήματα;

Ν.Κ.: Βέβαια, που σημαίνει ότι είναι ένα συχνό φαινόμενο. Επειδή η εποχή μας είναι και λίγο περίεργη, όλοι τρέχουμε μανιωδώς να βγάλουμε προς το ζην και τα νεύρα πολλές φορές είναι τσιτωμένα. Κατά την άποψή μου εξαιτίας αυτού του γεγονότος είναι πολύ εύκολο μια γυναίκα να κακοποιηθεί.

ΠτΘ: Ποια ήταν τα άλλα θέματα που θίξατε ως παράρτημα;

Ν.Π.: Ζητήσαμε να δημιουργηθούν ειδικά προγράμματα για τη γυναίκα που να αφορούν στην εργασία, στη μόρφωση, στη βοήθεια στην οικογένεια και το παιδί. Επίσης ζητήσαμε το ανοιχτό σχολείο να είναι προσβάσιμο όχι μόνο για τα παιδιά αλλά και τους γονείς που επιθυμούν να ενημερωθούν και να περάσουν ευχάριστα μια ελεύθερη ώρα. Να επανεργοποιηθεί πλήρως ο θεσμός του ολοήμερου σχολείου, που τόσο χρήσιμο είναι για τη στήριξη της εργαζόμενης μητέρας. Να δημιουργηθούν περισσότεροι βρεφονηπιακοί και παιδικοί σταθμοί. Να εξασφαλιστεί ο συνεχής έλεγχος των επιχειρήσεων που εφαρμόζουν την ημιαπασχόληση, την μερική απασχόληση όπως λέγεται, ώστε να μην δουλεύουν οι μητέρες που επέλεξαν αυτόν τον τύπο εργασίας περισσότερες ώρες απ’ αυτές που ορίζει ο νόμος. Όπως επίσης να γίνεται συνεχής έλεγχος στον ιδιωτικό κυρίως τομέα που αφορά στα ασφαλιστικά δικαιώματα της εργαζόμενης που συνήθως αποδέχεται, λόγω οικονομικής ανάγκης, να μην ισχύουν.

Το πιο σημαντικό απ’ όλα θεωρούμε ότι είναι η γνώση, η οποία θα πρέπει για τη γυναίκα να είναι το πιο θεμελιώδες κεφάλαιο στη ζωή της. Υπάρχει ευκαιρία, δίνονται ευκαιρίες. Προσωπικά στα 40 μου αποφάσισα να πάρω πτυχίο. Μπήκα στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Θέλει μελέτη και δουλειά. Φέτος τελειώνω. Θα πάρω ένα κρατικό πτυχίο, το οποίο πέρα από το εάν μου προσφέρει δουλειά, κυρίως μού άνοιξε το πνεύμα. Μ’ έμαθε να διεκδικώ τα θέλω μου.

ΠτΘ: Ποια είναι η στρατηγική που θα ακολουθήσει η ΕΓΕ;

Ν.Π.: Είναι η ενίσχυση της γυναικείας παρουσίας παντού. Διαπιστώσαμε ότι η γυναίκα δεν παίρνει συχνά την απόφαση να ανακατευτεί στα κοινά. Την εμποδίζουν οι κοινωνικές καταστάσεις, την εμποδίζει η παραδοσιακή λογική, ότι η γυναίκα είναι στο σπίτι και ο άνδρας είναι έξω, την εμποδίζει η ενασχόλησή της με τα παιδιά που είναι πολύ σημαντική. Η ενασχόληση με τα κοινά απαιτεί πολλές ώρες έξω από το σπίτι, σχεδόν απαιτεί το μισό χρόνο της σ’ αυτό.

ΠτΘ: Πώς αποφασίσατε να κινηθείτε για την υλοποίηση της στρατηγικής σας;

Ν.Π.: Εναπόκειται στα κατά τόπους παραρτήματα, γιατί είναι διαφορετικές οι συνθήκες από τόπο σε τόπο, άλλα είναι τα προβλήματα της Καρδίτσας και άλλα της Κομοτηνής για παράδειγμα. Οπότε εναπόκειται σε μας η στρατηγική των κινήσεών μας. Με βάση τη μετατροπή της ΕΓΕ σε ΜΚΟ θα μπορούμε να συνεργαστούμε με άλλες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και εδώ, όπως οι Γιατροί του Κόσμου, που έχουν παράρτημα εδώ, που ασχολούνται με πολλά προβλήματα εκτός του κοινωνικού τους έργου. Είναι στις προθέσεις μας να συνεργαστούμε μαζί τους και μέσα από το πρόγραμμα «Γιατροί της γειτονιάς».

ΠτΘ: Η ΕΓΕ μετά από χρόνια αδράνειας δραστηριοποιείται δυναμικά πλέον…

Ν.Π.: Ναι γιατί το απαιτούν οι κοινωνικές καταστάσεις πλέον. Για κάποια χρόνια ίσως να μην υπήρχε ανάγκη. Σήμερα το απαιτεί η κοινωνία. Προσπαθούμε να ενταχθούμε στο νέο παγκοσμιοποιημένο πλαίσιο, γιατί οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Δεν είναι οι συνθήκες του 1980. Οι διεκδικήσεις οι γυναικείες δεν πρέπει να σταματούν ποτέ. Μπορεί να μην υπάρχουν τα ίδια κοινωνικά και οικονομικά δεδομένα με εκείνη την εποχή, άποψή μου είναι ότι έχουν χειροτερέψει, και παράλληλα είναι και το θέμα της κοινωνικής ανισότητας που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες. Το θέμα δεν είναι μόνο άνδρας – γυναίκα, είναι γυναίκα και κοινωνία, γυναίκα και δουλειά. Η γυναίκα σήμερα έχει λιγότερες ευκαιρίες να βγει προς τα έξω όχι γιατί είναι γυναίκα μόνο, αλλά γιατί την υποχρεώνουν οι κοινωνικές καταστάσεις που ζει να είναι μέσα στο σπίτι της, γιατί δεν βρίσκει δουλειά, γιατί πρέπει να κρατήσει τα παιδιά της, γιατί δεν υπάρχουν οι κρατικές υποδομές προς αυτή την κατεύθυνση. Όλα αυτά την υποχρεώνουν να κάνει πράγματα που δεν θέλει.

ΠτΘ: κ. Πετκίδου σας ευχαριστούμε πολύ.

Ν.Π.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.