ΧΡΥΣΑ ΜΑΝΩΛΙΑ – 8 ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ

8 του Μάρτη, γιορτάζοντας την Ημέρα της Γυναίκας, οφείλω να πω ότι νιώθω ευτυχής που είμαι Γυναίκα, ότι νιώθω περήφανη που είμαι Γυναίκα, ότι νιώθω δυνατή που είμαι Γυναίκα.

Και δεν κάνω αυτήν την αναφορά εγωιστικά. Την κάνω σαν απάντηση στα αισθήματα μειονεξίας που εμφύσησαν αιώνες ολόκληροι στη Γυναίκα. Σαν απάντηση στην έλλειψη αυτοπεποίθησης που της διοχέτευσαν. Σαν απάντηση στην αποδοχή του δεύτερου ρόλου, του συμπληρωματικού, που της επιφύλαξαν.

Νιώθω ευτυχής, περήφανη και δυνατή που είμαι Γυναίκα, γιατί κουβαλάω μέσα μου, στα γονίδιά μου, μια συλλογική μνήμη αιώνων τέτοια, που ζητάει δικαίωση και καλεί σε αγώνα.

Έχω μέσα μου τη φωνή μιας προγιαγιάς που της απαγόρευαν να πάει σχολείο γιατί ήταν γυναίκα.

•Τη φωνή της Γυναίκας που έφευγε ο άντρας της για χρόνια και της φορούσε ζώνη αγνότητας περιμένοντας το γυρισμό του.

•Τη φωνή της Γυναίκας που τη βίαζαν και κουβαλούσε η ίδια τον βιασμό της ως στίγμα και ως φταίξιμο δικό της.

•Τη φωνή της Γυναίκας μπιμπελό, ένα ροζ τίποτα, της Γυναίκας- σεξουαλικό αντικείμενο που της επέβαλλε ο Άντρας, η αντροκρατική κοινωνία, να είναι τέτοια.

•Τη φωνή της Γυναίκας που εισέπραττε την απογοήτευση και τη στενοχώρια του πατέρα της επειδή γεννήθηκε κορίτσι, άρα κάτι περιττό και βάρος.

•Τη φωνή της Γυναίκας που πρόσφερε στο εργοστάσιο ίσης αξίας εργασίας με τον άντρα και έπαιρνε μισή αμοιβή επειδή ήταν γυναίκα.

Νιώθω μέσα μου τη Γυναίκα την περιορισμένη στο σπίτι, σύζυγο και μητέρα, πανταχού παρούσα, έτοιμη να κατανοήσει, να παρηγορήσει, να ταιριάσει τα αταίριαστα, να στηρίξει, να τα βγάλει πέρα με ελάχιστα, να προνοήσει, να συμφιλιώσει, να συγχωρήσει, να ξέρει ν’ ακούει, να νιώθει δυνατή μέσα της για να μπορεί να τ’ αντιμετωπίσει όλα αυτά σωστά, έστω μη γνωρίζοντας τη δύναμή της.

Νιώθω μέσα μου τη Γυναίκα της Επανάστασης, των πολέμων και των θυσιών, τη Γυναίκα πρόσφυγα με το σφαγμένο παιδί της στην αγκαλιά, με το σπίτι της στις φλόγες, με καμένο το βιος της, που έπρεπε να ορθοποδήσει. Τη Γυναίκα της Αντίστασης, μπροστάρισσα, με τα δικά της οράματα για έναν δικαιότερο και καλύτερο κόσμο.

Νιώθω μέσα μου τη Γυναίκα δημιουργό, που η Ιστορία τής αρνήθηκε την προβολή και τη δικαίωσή της, γιατί είχε την «ατυχία» να γεννηθεί γυναίκα.

Τη Γυναίκα…, τη Γυναίκα…, τη Γυναίκα, αυτές τις χιλιάδες προπροπρογιαγιάδες, μια παρέλαση συναισθημάτων και καταπιεσμένων δυνατοτήτων, μια παρέλαση φωνών που απαιτούν από τις απογόνους τους του σήμερα ό,τι δεν μπόρεσαν και δεν τις επετράπη να κάνουν αυτές χτες: να πάρουν στα χέρια τους τη ζωή όπως τις αξίζει, για να την κάνουν καλύτερη, ανθρωπινότερη.

Γι’ αυτό σήμερα δε θα επιτρέψουμε πισωγυρίσματα.

Αγωνιζόμαστε αδιαπραγμάτευτα για μια ΔΙΚΑΙΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

Παλεύουμε για το δικαίωμα της μόρφωσης για όλους, για το δικαίωμα της εργασίας για όλους, για το δικαίωμα της ειρηνικής συμβίωσης και της αρμονικής συνύπαρξης, για το δικαίωμα ζωής σ’ ένα περιβάλλον υγείας, για το δικαίωμα συμμετοχής στη διαμόρφωση του σήμερα και του αύριο, για το σεβασμό της διαφορετικότητας.

Παλεύουμε με τις προκαταλήψεις, με τις σκοπιμότητες, με τις αδιαφορίες.

Και είναι αγώνας ωραίος, γιατί είναι αγώνας για τον Άνθρωπο.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλες.

ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ σε όλους.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.