Η κυβερνηση και οι μεταρρυθμισεις

Αν κάτι χαρακτηρίζει την Κυβέρνηση του… Μεταρρυθμιστή Πρωθυπουργού πέρα από την αντιστοιχία μεταξύ προεκλογικών λόγων και έργων, είναι η συνεχής αναβλητικότητα, η έλλειψη σχεδιασμού, η μετάθεση των λύσεων των προβλημάτων για το αόριστο μέλλον για να μην χρεωθεί το λεγόμενο πολιτικό κόστος. Φυσικά τα προβλήματα παραμένουν, πληθαίνουν, κακοφορμίζουν, δημιουργούν κοινωνικές παθογένειες. Η Κυβέρνηση όμως δεν ψηφίστηκε για να είναι θεατής ή σχολιαστής των προβλημάτων. Ψηφίστηκε για να σηκώσει τα μανίκια και να δουλέψει, να βρει λύσεις, να διορθώσει τα κακώς κείμενα όπως είχε υποσχεθεί και δεσμευτεί πριν τις εκλογές.

Αντ’ αυτού, εδώ και μήνες δεν ενεργεί, αποφεύγει τις συγκρούσεις, τις ανατροπές, γιατί το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να κερδίσει τις επερχόμενες εκλογές. Οι πολυδιαφημισμένες μεταρρυθμίσεις έμειναν …στο ράφι. Είδε κάποιος καμία πραγματική, ουσιαστική μεταρρύθμιση; Αυτή της παιδείας, πανθομολογουμένως απαραίτητη, αναβλήθηκε τουλάχιστον για μετά τις εκλογές. Αποσπασματικότητα, αντιφατικότητα, αυταρχισμός ήταν η γενεσιουργός αιτία της αναταραχής που προκλήθηκε. Οι δάσκαλοι μετά από ενάμιση μήνα απεργίας γύρισαν στα σχολεία, αλλά τα προβλήματα παραμένουν. Πολλά Λύκεια, Γυμνάσια και Πανεπιστήμια τελούν υπό κατάληψη, γονείς αντιδρούν και προσπαθούν να τα ανοίξουν, εξωσχολικά στοιχεία παρεισφρύουν και λειτουργούν ανεξέλεγκτα.

Η εξάπλωση της κινητοποίησης και μάλιστα ύστερα από τη λήξη της απεργίας των δασκάλων αποδεικνύει περίτρανα ότι το αίτημα για αληθινή εκπαιδευτική μεταρρύθμιση είναι συνολικό. Περιλαμβάνει συστήματα, διαδικασίες και συνήθειες από την Προσχολική ηλικία μέχρι τα Πανεπιστήμια και τις μεταπτυχιακές σπουδές. Αν η μεταρρύθμιση «κοπεί σε φέτες», όπως τώρα που η Κυβέρνηση προσπάθησε να την εφαρμόσει μόνο στην ανώτατη εκπαίδευση, μένει μετέωρο βήμα στο κενό. Τα λίγα που πιθανόν θα αλλάξουν είναι δευτερεύοντα και επουσιώδη μπροστά στα πολλά που δε θίγονται. Για να ευοδωθεί με τέτοια μεταρρυθμιστική προσπάθεια χρειάζεται ν’ αποσυνδεθεί η εκπαίδευση από συνήθειες ετών που την κατατυραννούν. Την κοινότυπη γνώση, την αποστήθιση που καταργεί κάθε κριτική σκέψη, τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που σχετίζονται με την παραπαιδεία.

Οι δαπάνες όμως αντί ν΄ αυξηθούν μειώθηκαν και από αυτό διαφαίνεται σε ποια πραγματικά προτεραιότητα είναι η παιδεία στην ατζέντα της Κυβέρνησης. Σαφώς η αύξηση των δαπανών από μόνη της, χωρίς να συνδέεται με τις νέες τεχνολογίες, την έρευνα, την καινοτομία δε θα αποδώσει καρπούς. Ας δοθούν όμως επιτέλους τα μέσα στους εκπαιδευτικούς. Είναι το πρώτο βήμα για να δουλέψουν σωστά και υπεύθυνα. Δυστυχώς οι Κυβερνώντες θέλουν ανοικτά τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια ενώ κρατούν κλειστά τα δικά τους χαρτιά. Δεν έχουν ξεκάθαρη πολιτικά κατασταλαγμένη άποψη. Βλέποντας και κάνοντας και εδώ. Εκτός βέβαια αν μεταρρύθμιση είναι η ιδιωτικοποίηση ότι καλού κυκλοφορεί στο χώρο του Δημοσίου. Εκεί πραγματικά έχει σχέδιο. Εκεί τα καταφέρνει καλά. Στερώντας από το Δημόσιο όλα τα εργαλεία που θα μπορούσαν εκσυγχρονισμένα να χρησιμοποιηθούν για την άσκηση φιλολαϊκής αναδιανεμητικής πολιτικής υπέρ των αδυνάμων οικονομικά στρωμάτων, διαμορφώνει συνθήκες ευνοϊκές για την απόλυτη επικράτηση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και των δυνάμεων της αγοράς.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.